Temperatuur | 75

Temperatuur | 75

Blog Zwanger worden

Het was me de maand wel.. Was? IS… Dit is de tweede maand dat ik weer temperatuur. Om toch zicht te krijgen op m’n lijf en m’n cyclus, waar gevoelsmatig toch iets mee aan de hand was/is (maar nu dus verbetering met de kruiden!).

Wapperige temperatuur

Maar m’n temperatuur is deze maand echt een rommeltje. Een eisprong viel echt nauwelijks te detecteren, want m’n temperatuur blijft laag. Terwijl een stijging (van min. 2 dagen) een teken is dat je eisprong is geweest. Tussen dag 14 en 20 leek m’n curve wel een stijl berglandschap. Het wapperde enorm. Ene dag hoog, dan weer laag (0.2 graden verschil steeds). Meerdere dippen, maar geen serieuze stijging (van langer dan 2 dagen). Heel gek.. Vorige maand was m’n temperatuur bijna picture perfect, alleen na eisprong nog wat “wapperig” i.p.v. vloeiende stijgende lijn, wat erop lijkt dat progesteron wat “opstartproblemen” had. En deze maand gaat het helemaal alle kanten op. Op dag 20 heb ik toch maar eens een mailtje gestuurd naar de acupuncturist om eens te vragen hoe/wat!

“De kruidenformule is een verwarmende formule die het bloed vooral voedt. Daarnaast wordt het opheffen van stagnatie ook nog meegenomen in de vorm van het bewegen van Qi (energie). Op deze manier wordt het mogelijk om de voedingsstoffen via het bloed op de juiste plaats te krijgen en dus zwanger te worden. Het kan natuurlijk zijn dat er na een langere periode van stagnatie (die we met de vorige kruiden hebben weggenomen) nu tijdelijk wat onrust in de cyclus ontstaat. Dit betekent dat er duidelijk wat veranderd is en dat je vooral je lijf moet vertrouwen en tijd moet geven om de balans te vinden.”

Tja, op zich wel logisch! Lekker aan de yoga dus! 😉  Op dag 22 bleek – eindelijk – dat ik op dag 19 of 20 mijn eisprong heb gehad. En we hadden het op dag 19 nog ‘geprobeerd’, dus dat is verstandig gebleken 😉

Pauze | 72

Pauze | 72

Blog Zwanger worden

Okee, pauze hebben we… Als in: deze maand niet zwanger worden.. Maar loslaten is een ander verhaal… Want nu ik fanatiek met kruiden bezig ben, fertiliteitsmassages, yoga, castorolie pakkingen doe en een voetreflexmassage heb gehad (zie ook vorige post over natuurlijk zwanger worden), die allemaal gericht zijn op energie en bloed weer laten stromen, ben ik juist enorm op m’n lijf aan het letten.. Niet op symptomen voor zwangerschap, maar op symptomen voor ‘beterschap’…

En had nu ineens 2-3 dagen na m’n eisprong wat vreemd bloed-/bruinverlies, dus dan gaan alle raderen weer draaien… ARGH! Want was m’n eisprong toch pas nu (denk het niet, maar dit brengt me aan het twijfelen)? Of komt dit door de voetreflex? De masseur had aangegeven dat m’n lijf zichzelf zou kunnen curetteren, bijv. heftigere menstruatie, maar aangezien dat pas over een week of 2 is, en de effecten ongeveer maar 1 week doorwerken, zou het dan dit zijn? Of komt het door de Chinese kruiden die de stagnatie aan het opheffen zijn?

Kortom: overuren! 😉 En daarnaast ook gewoon nog werk, zzp-activiteiten, sociaal leven (of poging daartoe :P), familie en elkaar! Jaja… Wie ooit gezegd heeft dat zwanger raken makkelijk is.. 😛

Fysiotherapie

Omdat er bij voetreflex ook spanning op de punten bleek te zitten die corresponderen met m’n rug en de therapeut me wel echt adviseerde naar een osteopaat te gaan, heb ik een afspraak gemaakt. Niet bij de osteopaat, maar bij mijn favoriete fysiotherapeut. Ik vind hem gewoon prettig werken en ik heb op dit moment geen osteopaat meer. Ook de kosten speelden mee… Fysio wordt vergoed, osteopaat niet. Scheelt me toch weer zo’n 90 euro! En toen ik er kwam, wist ik ook dat ik de goede keuze had gemaakt. Het grappige was: ik had wel iets van rugpijn, maar had het gevoel dat dit spierpijn was door de vele yoga die ik weer doe, waaronder ook veel achteroverbuigingen. Ik had dus eigenlijk het idee dat ik voor niks kwam, want toen ik een week na het maken van de afspraak ook daadwerkelijk ging, voelde ik helemaal niks meer…

Maar zodra de fysio even ging kijken zei hij meteen: nou, er is wel degelijk wat aan de hand. Bij wervel L4 zat het niet helemaal goed. Dat heeft hij goed gezet. M’n bekken stond ook niet recht (is wel vaker). En bovenin kraakte hij ook nog wat. Kortom: ik was even helemaal onder de indruk van het inzicht van de voetreflextherapeut. Iets wat ik zelf helemaal niet voelde, voelde zij wel. In m’n voeten! M’n lijf geeft het dus zelf aan. Heel bijzonder…!

We’ve got a plan! | 65

We’ve got a plan! | 65

Blog Zwanger worden

Even een blogje tussendoor hoor! Zoveel te schrijven… Meteen onderweg terug van de gynaecoloog/second opinion borrelde er bij mij een tijdlijntje m.b.t. het zwanger worden, een hoe-nu-verder-schema, een plan van aanpak op.

Dinsdag had ik een heel fijn gesprek met de acupuncturist. Zij bevestigde mijn ideeën en gevoel, ik bevestigde dat van haar. En zo kwamen we al snel op een diagnose. Dat was superfijn. Twee dagen later een fijn gesprek met de andere gynaecoloog, een tweede mening, een second opinion. En opeens vielen voor mij de puzzelstukjes. Niet dat we een oorzaak hebben ineens. Maar er is wel een plan.

Hét plan

Om mee te beginnen wil ik starten met acupunctuur. Met name met kruiden, zoals besproken. En acupunctuur wellicht als ondersteuning of ontspanning. Dit wil ik een half jaartje doen, het de tijd geven – tot aan de zomervakantie. En in de tussentijd blijven we spontaan proberen wanneer kan/mag. Daarnaast wil ik nog wat reguliere onderzoeken laten doen bij m’n eigen gynaecoloog: het cyclusonderzoek (temperatuur + hormonen/bloedwaarden) en een samenlevingstest (PCT). Als we dan toch bezig zijn kon dat er ook wel bij, vond deze gynaecoloog. Over een HSG (baarmoederfoto) denk ik nog even iets langer na, maar dat wil ik eventueel ook nog in die periode voor de zomervakantie doen. Dan op reis met z’n tweeën, gewoon 4-5 weken weg… Ontspannen, genieten, even helemaal weg. En DIK genieten van onze kinderloosheid 😀 Ter compensatie 😉 En als het dan nog niet is gelukt om zwanger te raken, dan wil ik in september gaan nadenken over IUI, met of zonder hormonen. Hoewel de gynaecologen beiden lichte stimulatie met injecties adviseren, ligt het toch aan de uitslagen van de onderzoeken of ik dat wel of niet wil…

Gek genoeg geeft dit tijdsverloop, dit ‘plan’ – wat nog 100x kan wijzigen – al zoveel rust. Ik ben blij dat we naar Voorburg zijn geweest. Ook al was het een pokkeneind weg! Best of both worlds! 😉

Bloedstagnatie | 63

Bloedstagnatie | 63

Blog Zwanger worden

Voor mezelf ben ik eruit: ik heb heeel sterk het vermoeden dat het probleem (bloed)stagnatie is. Ik denk oprecht dat ik snel zwanger ben, zodra dit is opgelost. [Je moet toch hoop blijven houden, nietwaar?]

Die donkere dikke niet-vloeiende menstruatie. Het bruine, soms zwarte, oude bloed voordat ik ongesteld word. Dat hoort niet. Dat voelt niet goed. Dat klopt niet. En dat voel ik al langer. Maar alle gynaecologen en andere zorgverleners waaraan ik dit heb verteld inclusief mijn eigen twijfel, vinden dit niet zorgwekkend. Dit valt onder ‘normaal’.

Maar toch voelt het niet goed. Dus ik blijf zoeken…

NB: weet niet of ik exact de juiste termen gebruik vanuit acupunctuur of Chinese geneeskunde, maar die leer ik vast nog zodra ik weer naar een acupuncturist ga! Binnenkort een afspraak!

Google & stagnatie

Ik stuitte na wat googelen met nieuwe zoekwoorden op een blogpostje uit 2008:

In de traditionele Chinese geneeskunde is men ervan overtuigd dat een onverklaarbare onvruchtbaarheid kan voortkomen door het bloed dat gestagneerd zit in de pelvis. Wat dat wil zeggen? 

Heel wat vrouwen hebben een zittend beroep en doen niet vaak aan sport.  Het bloed dat in de buikholte zit, gaat daardoor ‘vastzitten’ of stagneren. PMS, bruinverlies voor de menstruatie, hoofdpijnen en buikkrampen zijn het gevolg. En onvruchtbaarheid.

Fijn kort omschreven, maar helder. Al die medische langdradige artikelen zijn informatiever natuurlijk, maar dit geeft kort weer wat ik denk/ervaar en denk wat de oorzaak is van het uitblijven van een zwangerschap sinds de buitenbaarmoederlijke zwangerschap.

Volgens dit artikeltje – ik mis bronnen en ga zeker nog zoeken naar betrouwbaardere bronnen of bevestiging van deze tips – zijn er in de Chinese geneeskunde een aantal dingen die je kan doen om het bloed weer in je bekken (en dus voortplantingsorganen) te laten stromen:

  1. Beweeg regelmatig. [Ook] yoga-oefeningen kunnen hier zeker helpen! 
  2. Eet veel vette vis. Zalm, tonijn, … zijn vissoorten rijk aan omega-3, wat bloedklotters voorkomt. Jouw bruinverlies kan daardoor minder worden. 
  3. Ga langs bij een acupuncturist. Een acupunctuursessie [sorry, moest echt ‘accu’ even veranderen in ‘acu’, dus officieel is het geen citaat meer :P] is ideaal om het bloed door je lichaam te laten stromen. Zij weten precies waar ze moeten prikken om ook jouw voortplantingsorganen van vers bloed te voorzien. 
  4. Neem regelmatig een warm bad. Giet er een vleugje lavendel bij om te ontspannen. Warm water laat het bloed door je lijf stromen. 
  5. Het blijken vooral mensen met veel stress of emotionele problemen te zijn die een slechte bloeddoorstroming hebben. Als je last hebt van stress, start dan met een meditatieklas. Het zal je goed doen om even uit huis te zijn en je leert je te ontspannen voor de rest van je leven. 

De Chinezen duiden er ook nog even op dat ‘angst om niet zwanger te worden’ opnieuw voor stress – en dus bloedstagnatie – kan zorgen. Denk aan wat anders, met andere woorden. Tja… alsof we die raad niet alle dagen mee krijgen…

Actiepunten

Mijn actiepunten dit jaar op basis van dit artikeltje en eerdere ‘voornemens’, ondersteunt met overige literatuur:

  • SPORTEN! Ai… Pijnpuntje… Ik geef natuurlijk al een avond in de week yogales en weet met m’n nieuwe baan echt niet waar ik de tijd vandaan moet halen om ook nog een avond te sporten. En daarbij vind ik sporten echt niet leuk. Na 22 jaar zoekende te zijn op het gebied van sport was ik allang blij EINDELIJK yoga gevonden te hebben en iets leuk te vinden! 😉 Duss dat wordt nog even een zoektochtje!
  • Acupunctuur: toch even langs de acupuncturist dit jaar… Goed gesprek gehad (zie eerdere blog) dus ga maar snel een afspraak bij haar maken! 🙂
  • Ontspannen… Ook een lastig puntje momenteel. Heb mezelf een heeeel drukke periode bezorgd door teveel ‘ja’ te zeggen, uit angst kansen/ervaringen te missen. Maar ik ga daar na de voorjaarsvakantie wel echt wat aan doen! Meer tijd voor mezelf en ook bewust ontspannen. Dus niet achter de computer kruipen en weer leuke geboortekaartjes gaan zitten ontwerpen (ja, dat doe ik ook) 😉
    • Yoga – toch thuis proberen daar wat tijd voor te maken
    • Massage – misschien toch 1x per maand mezelf een massage cadeau doen?
    • Zelfmassage – zie eerdere post over fertiliteitsmassage
    • Badderen.. We hebben geen bad helaas, maar misschien helpt douchen ook? Of ik moet m’n schoonmoeder lief aankijken en zeggen dat ze dan sneller een kleinkind heeft? 😛
  • Vis eten! Moet goed komen in Zeeland 😉 Moeten we wel even uitzoeken wanneer de boten aankomen, want ben niet zo fan van supermarktvis sinds ik een collega heb gehad die met haar man en overige familie een vissersbedrijf runde. Die verhalen…

Kortom: weer genoeg te doen! 😉

Maarre… Binnenkort naar de acupuncturist (die ook herbalist is en met kruiden werkt) en dat is een iets betrouwbaardere bron dan dit artikeltje. Ben benieuwd wat zij te vertellen heeft, wat haar diagnose is en wat ze denkt dat goed zou zijn voor mij om te doen…! En of bovenstaande tips dus een beetje kloppen 😉

Wonderosteo – deel IV | 57

Wonderosteo – deel IV | 57

Blog Zwanger worden

Beste ‘wonderosteo’,

Begin april mocht ik op consult komen voor een osteopathische behandeling in het kader van onze kinderwens. Ik had een EUG gehad en werd daarna niet meer zwanger.

Ik had van meerdere dames gehoord dat zij (snel) zwanger zijn geraakt na een bezoek aan u. Helaas behoor ik niet tot die categorie. Ondanks ik het volste vertrouwen had in uw expertise en de osteopathie als vakgebied in het algemeen. 

Maar wat mij achteraf enorm heeft gestoord is uw manier van werken en communiceren. En dan heb ik het in deze brief nog niet eens over de absurd hoge kosten in vergelijking met uw collega-osteopaten. 

U gaf ons enorm het gevoel dat u precies wist wat de oorzaak was van ons ‘probleem’. U heeft dat ‘opgelost’ binnen 10 minuten met de boodschap dat we binnen 3-6 maanden toch wel een zwangerschap konden verwachten. Met als afscheidsgroet: heb een fijn leven! Eigenlijk een ‘tot nooit meer ziens!’ die wij beiden – samen met alle andere dingen die u heeft gezegd – hebben opgevat, als: we zien elkaar niet terug, want je bent zonder twijfel binnen afzienbare tijd zwanger na mijn behandeling.

Dat u me nauwelijks heeft aangeraakt en toch mijn nier heeft ‘los gemaakt’, vonden we al apart te noemen, maar nogmaals: ik had het volste vertrouwen in uw expertise en de osteopathie in het algemeen.

Ook de houding voorafgaand aan de behandeling is met terugwerkende kracht ‘arrogant’  te noemen. Uw vrouw vertelde voordat ik de afspraak maakte dat eigenlijk bijna iedereen zwanger raakt na uw behandeling. Ook vertelde u over alle geboortekaartjes die u heeft gehad en dan terug kunt rekenen dat het binnen 3 maanden na de behandeling wel ongeveer verwekt is. 

Beseft u ook wat dit mentaal doet met mensen? Met name als het dan vervolgens niet lukt… Eigenlijk vind ik het schandalig. Maar ach, wat doet mijn mening ertoe? Zolang u nog als ‘osteopaat die heel Zeeland zwanger heeft gemaakt’ bekend staat, uw centjes binnenharkt en toch heel wat klanten hebt die denken dat ze hun zwangerschap aan uw magische handen te danken hebben, is het toch prima? Ik hoop oprecht dat ik de uitzondering op de regel was voor alle wensmama’s die nog in uw praktijk gaan komen.

Maar gevoelsmatig zit het me niet lekker… Hoewel ik de osteopathie zeker geen vaarwel zal zeggen, zal ik u in ieder geval niet aanraden!

Stoppen | 53

Stoppen | 53

Blog Zwanger worden

stoppen zwanger wordenDe afgelopen weken voelden we al dat er spanning zat. Spanning in onszelf, in ons allebei, maar ook spanning tussen ons. Daar zijn een heleboel rationele redenen voor: we hebben nog een huis te koop staan, waar de huurders in december uit gaan, waardoor we mogelijk met dubbele lasten komen te zitten. Met die spanning zat ik, want het is mijn huis. En F. heeft per 1 januari 2016 geen vaste inkomsten meer en moet heel hard aan z’n eigen bedrijf gaan trekken om daar een goed basisinkomen mee te verdienen. Dat is spannend. Voor ons spannend omdat onze financiële situatie volledig omgeslagen kan zijn per 1 januari. Daarom was ik ook zo gefrustreerd over het eigen risico verhaal. Die kosten had ik ook niet aan zien komen, terwijl ik het wel zo fanatiek in de gaten had gehouden. Kortom: spanning en frustratie. En ook al willen we dat niet, toch reageren we dat ook deels op elkaar af. Want we zijn beiden moe en prikkelbaar.

Ons

Op en duur merkte ik dat ik voelde dat ik ‘ons’ niet meer zo leuk vond. Ik vond alles wat we deden wel prima/leuk/goed, maar ‘ons’ vond ik niet meer zo gezellig. Ik vond het leuk om met vrienden iets samen te doen als ‘ons’, met z’n vieren of met meer, en dan vond ik F. ook hartstikke leuk. Maar met z’n tweeën ‘ons’ vond ik even niet zo fijn. We hebben toch niet meer zoveel te bespreken, want het gaat toch steeds over dezelfde (onzekere) onderwerpen: werk, huis/verkoop, kinderwens. En de laatste tijd voeding. Ook geen vakantie in zicht om naar uit te kijken of het daarover te hebben, de feestdagen zijn momenteel alleen maar confronterend en vanaf 1 januari is het gewoon een grote onzekere chaos. Komt vast wel goed, maar het maakt het er allemaal niet relaxter op! 😉 En zo kregen we ruzies over de domste dingen zoals een gebruikt metafoor in een gesprek. Of dat wel of niet klopte. Tja.. Dan gaat het de verkeerde kant op 😉 Dan is er meer aan de hand!

Het gesprek

Dus ben ik toch maar het gesprek aangegaan. Dat begon niet zo leuk en gezellig. En het was ook wel emotioneel. Maar diezelfde dag merkten we dat het heel erg op had gelucht. We merkten dat we allebei eigenlijk even helemaal geen zin meer hadden in kinderen. Of althans, in het bezig zijn met onze kinderwens. In de verplichte vrijpartijen. In het bijhouden van m’n cyclus. In de onzekerheid in de laatste paar dagen voor m’n verwachte menstruatie (het is allang niet meer 2 weken spannend gelukkig – maar vaak genoeg toch die laatste dagen alsnog). In het – onnodig? – slikken van (vitamine)supplementen en het bezoeken van alternatief therapeuten (zoals osteopaat, acupuncturist, etc.). In het uitsluiten van nog meer voedingscategorieen terwijl we al vrijwel helemaal “goed” eten (lees: “goed” zoals Rika Lukac beschrijft in InNESTeling). In het gekissebis heen en weer omdat we niet lekker in ons vel zitten…

De conclusie

Uiteindelijk kwamen we toch tot de conclusie dat we misschien een tijdje moeten stoppen met zwanger worden. Weer lol krijgen in intimiteit zonder dat daar meteen consequenties aan moeten hangen. Het verbaasde me dat F. er eigenlijk zelf ook mee kwam om even te stoppen. Hij gaf aan: als er dit jaar geen kindje komt, dan vind ik dat eigenlijk helemaal niet zo erg. Enerzijds schrok ik daarvan, want uhh.. waar zijn we dan mee bezig? Anderzijds luchtte het me ook op, want ik voel me toch ook wel verantwoordelijk voor onze kinderloosheid en het feit dat hij het nu even niet zo erg vind, haalt voor mij de druk er ook af. Hij is het ook beu en wil zich ook gewoon weer focussen op het opstarten van zijn eigen bedrijf, op ons, op alle leuke dingen in het leven. Het brengt ongemerkt toch veel spanning met zich mee maandelijks… Ook bij hem, ondanks dat het niet zijn lijf is. Kortom: we kiezen nu even voor ‘ons’..

Naast dit alles zijn er wat andere dingen op ons pad gekomen – waarover later meer in een andere post 😉 – en gaan we daar nu onze aandacht op richten.

We hebben de second opinion in Voorburg afgezegd en verschoven naar 2016. Niet alleen voor de kosten, maar ook voor onszelf. Nu even niet.

Dus we stoppen… Voorlopig. En dat lucht op.

Tips vruchtbaarheid? | 46

Tips vruchtbaarheid? | 46

Blog Zwanger worden

Jaaaa… Uh… Wat ik hier nu weer van moet vinden… “Elke dag seks en 3 andere leuke manieren om je vruchtbaarheid te verhogen” luidt de kop van een artikel op HLN.be. Inmiddels vind ik de meeste manieren die ik heb geprobeerd om m’n vruchtbaarheid te verhogen – denk aan: voedselpatroon aanpassen, dure supplementen slikken, naalden in me laten prikken, de bizar dure osteopaat Van den Dries bezoeken wat geen steek heeft uitgehaald – niet echt per se ‘leuk’. Dus kom maar op met die tips!

1. Veel s*ks

Een nieuwe studie van The Kinsey Institute van de Indiana University, die onderzoek doet naar seksuele gezondheid, toont aan dat alle dagen s*ks de vruchtbaarheid verhoogt. Seksueel actieve vrouwen hebben meer cytokines in het bloed. Deze moleculen helpen het immuunsysteem om sperma niet te aanzien als een “aanvaller”, waardoor bevruchting makkelijker plaatsvindt. Elke dag s*ks zendt volgens hoofdonderzoeker Tierney Lorenz een boodschap naar het immuunsysteem dat het tijd is om voort te planten.

Uhhh… Wordt er al moe van als ik het lees.. En hoewel ‘mijn conditie’ behoorlijk is verbeterd door al die verplichte nummertjes, is het nog steeds niet altijd het grootste feest… Dus deze tip skip ik effe als het mag…

2. Yoga

Yoga vermindert stress, een gevoel waarvan we weten dat het niet bevorderlijk is om zwanger te raken. Er bestaan zelfs speciale “vruchtbaarheidsposes” in yoga voor vrouwen die zwanger willen worden. Al helpt gewone yoga ook zeker al om meer ontspannen te raken, en heb je eindelijk een excuus om verplicht die me-time in te plannen.

Tja.. Yoga is natuurlijk wel mijn ding als yogadocent! Maar door het lesgeven (naast een fulltime baan) doe ik zelf eigenlijk totaal niet meer aan yoga voor mezelf.. Superzonde! Deze tip wijst me er weer even op dat ik er voor mezelf ook weer tijd voor moet maken en het plezier in m’n eigen yogapractice moet terugvinden. Binnenkort hoop ik ook een post te schrijven over fertiliteitsyoga en goede houdingen!

3. Naar warmer oorden trekken

Proberen zwanger te raken is een extra excuus om een tripje naar de zon te plannen. Zonlicht, hoge temperaturen en weinig regen verhogen in de maand voor een ivf-behandeling de kans op de geboorte van een levend kind, ontdekte fertiliteitsexpert Frank Vandekerckhove van de Gentse Vrouwenkliniek. Maar ook voor wie op natuurlijke wijze zwanger probeert te raken is een vakantie een goed idee. De ontspannen, zorgeloze situatie vormt een ideale voedingsbodem voor een bevruchting.

Tja… Lekker is dat met m’n nieuwe baan in het onderwijs… Ik heb alleen nog korte weekjes in de schoolvakanties en pas weer een lange vakantie in de zomervakantie als het hier weer mooi weer is! In die korte weekjes moet ik 9 van de 10 keer toch nog voorbereiden en de vakanties zijn echt waanzinnig duur.. Daar schrok ik gewoon van! Dus hoe leuk ik deze tip ook vind.. Ik vrees dat we hier voorlopig effe niks mee kunnen 🙁

4. Een lekkere massage

Verwen jezelf eens door je te (laten) trakteren op massage. Het helpt je bij het loslaten van stress, wat je vruchtbaarheid ten goede komt. Daarnaast bestaan er ook speciale fertiliteits- of vruchtbaarheidsmassages. Of je daar nu in gelooft of niet: elk excuus is goed om jezelf een moment van totale ontspanning te gunnen, zeker met een kinderwens in het achterhoofd.

Jaaa…! Dit vind ik een toptip! Ook al heeft het in het verleden nog niet geholpen, ik ga snel weer een massage boeken! 😀

Wat vind jij van de tips? Heb jij betere tips? Deel ze! ♥

 

P.S. Ik moet s*ks met een * schrijven, omdat ik anders erg veel spooklinks en spamreacties krijg! Ben niet zo preuts hoor, het is puur praktisch 😉

 

Nutteloze emotie| 45

Nutteloze emotie| 45

Blog Zwanger worden

Gisteren zei ik het nog tegen een vriendin: op dit moment hoeft het voor mij niet perse, zwanger worden. Heb net een nieuwe leuke baan, geniet van ons leventje samen, ons huis wordt langzaam steeds leuker, voller en gezelliger. Als het ons nu nog even niet is gegund, dan maar niet. Ik voelde me sterk tijdens de ‘wachtweken’, was ook stiekem best trots op mezelf dat ik nog steeds ontroerd en vertederd boven een wiegje of kinderwagen kan staan. Net zoals de jaren voor onze actieve kinderwens. Dat ‘dit wil ik ook later’ -gevoel in plaats van een jaloers gevoel. Dat ik nog steeds goed met zwangere vrouwen kan omgaan en ze zelfs yogales kan geven. Dat ik niemand een zwangerschap misgun, omdat ik het mezelf ook zo gun. Inmiddels besef ik dat dit vrij uitzonderlijk is. Dus dat ik daar best trots op mag zijn.

Maar helaas… Ik voelde het al aankomen, de voortekenen waren er ook weer: ongesteld. En toch viel het me even tegen. Toch hoop je dat je lijf je ineens verstelt doet staan. Dus toch doet het me wat. Wéér niet gelukt, ondanks onze positieve instelling. Vooral de gedachte dat er misschien toch iets mis is met mijn lijf, ondanks de goede zorgen, vind ik moeilijk te verkroppen.

Ik heb toch even een baaldag.

Blij zijn voor een ander

Ineens denk ik ook terug aan een stel dat niet zo blij was, omdat onze trouwdatum eerder viel dan die van hun – niet zo gek, zij trouwden ruim 1,5 jaar, bijna 2 jaar, nadat ze ten huwelijk was gevraagd. Want, zo was de reden, ze werden telkens ‘ingehaald’. Ze hadden er een jaar (?) over gedaan om zwanger te worden, wilden het als eerste en twee andere stellen in de vriendengroep waren hen voor. En nu haalden wij ze ook nog in met trouwen, waardoor wij het eerste bruidspaar waren in de vriendengroep. Dat lag kennelijk heel gevoelig waardoor ze niet echt blij konden zijn voor ons, aanvankelijk. Eerlijk gezegd vond ik dat toen al een beetje apart. Het is toch geen wedstrijd? Maar goed, ik kan me goed inleven in anderen, dus vond het toch ook een beetje sneu voor d’r, dus heb uiteraard wel begripvol gereageerd. Het was zeker niet onze bedoeling om wie dan ook tegen het hoofd te stoten met onze trouwplannen.

Maar nu achteraf denk ik: waarom? Inmiddels hebben zij – net als vele anderen – ons al wel drie keer “ingehaald”: ze zijn inmiddels getrouwd, hebben een gezonde zoon en verwachten binnenkort een dochtertje. En dat vinden wij toch ook superleuk voor ze?

Verwondering is het begin van alle wijsheid
– Aristoteles 

Nutteloze emotie

Ik begrijp dat soort jaloezie gewoon niet zo heel goed. Ieder leven loopt anders, iedereen loopt zijn eigen pad. Natuurlijk is het wel eens moeilijk om mensen om je heen te zien waarbij het – ogenschijnlijk – allemaal veel rooskleuriger lijkt te gaan. Die zodra ze ervoor gaan meteen zwanger raken. Maar ik snap niet waarom je dan niet meer blij kunt zijn voor de ander. Hoe blij zou je zijn als dat jou overkwam? Superblij! Dus dan ben je toch ook blij voor die ander, waarbij het zo loopt als jij altijd had gehoopt, dat gun je toch iedereen? Ik gun niemand dit verloop. En ik besef ook dat het nog vele malen erger kan zijn.

Ik kan gelukkig mijn eigen wens en teleurstellingen los zien van de gebeurtenissen om mij heen. Dat betekent niet dat ik soms niet heel verdrietig ben. Maar dat gaat dan over MIJN proces. Over MIJN leven. Niet over dat van een ander. Niet over die vriendin/collega/zus/nicht/buurvrouw die wel zwanger is. Dat is toch super voor ze? Mijn verdriet staat daar los van. En inmiddels begrijp ik dat dat best bijzonder is.

Iemand in de FB-groep schreef – superlief – toen ik een baaldag had, me een faalvrouw voelde en dat even kwijt wilde:

Ik vind je altijd zo krachtig en positief hier op t forum! Veel respect daarvoor..
Begrijp waarom je je zo voelt.. Maar t is echt niet zo! Dat weet je zelf ook, maar nu voelt t gewoon wel zo..
Ik zou willen dat ik iets kon zeggen waardoor je je beter v
oelt..maar missch moet je je nu ook even klote voelen.
Ik vind je een krachtige vrouw! En hoe jij er in staat daar mogen heel veel vrouwen en moeders jaloers op zijn..
Morgen weer nieuwe dag.. Knuffel!

Hoe meer mensen ik spreek waarbij het ook niet 1-2-3 lukt, hoe meer ik inzie dat ik trots mag zijn op hoe ik erin sta. Ooit vertelde iemand mij, of las ik ergens dat jaloezie en afgunst twee totaal nutteloze emoties zijn. Je hebt er echt niks aan. En dat heb ik heel goed in m’n oren geknoopt. Jaloezie IS een nutteloze emotie. Je bereikt er helemaal niks mee, je wordt er alleen zelf ellendig van en als de ander het merkt is het ook alleen maar vervelend. Vaak is het gevoel ook ongegrond of niet objectief. Bovendien stoot je er de mensen om je heen mee af; niemand vindt merkbare/zichtbare jaloezie prettig om mee om te gaan. Relaties lopen erop stuk. Vriendschappen. Je eigenwaarde brokkelt af. Voor anderen niet fijn, voor jezelf niet fijn. Zo zonde! En zo nutteloos!

Mijn tip? Blijf met open vizier naar de wereld kijken. Blijf je verwonderen, blijf onbevangen, blijf open! Echt, gun het jezelf! 

 

Medische molen | 44

Medische molen | 44

Blog Zwanger worden

medische molenVeel lieve meelevende mensen in mijn omgeving vragen toch wel regelmatig: wanneer mag je weer naar de gynaecoloog? En ook de dames in de Facebookgroepen verbazen zich steeds over ons aantal natuurlijke pogingen en het feit dat de gynaecoloog nog steeds ‘niks doet’. Of ik nog niet in aanmerking kom voor IVF… Of voor hormoonbehandelingen… Of voor IUI… Met andere woorden: de medische molen… Ze vinden het gek dat we nog steeds maar moeten proberen spontaan zwanger te raken.

Maar voor al die bovengenoemde ‘oplossingen’, heb ik geen indicatie, want:

  • Alle onderzoeken bij zowel mij als manlief tonen geen enkel probleem aan
  • Ik ben nog jong (28 jaar momenteel)
  • Ik ben al eens zwanger geweest; met andere woorden: we hebben al eenes bewezen dat een zaadcel van hem en eicel van mij succesvol samen kunnen komen
  • Ik heb beide eileiders nog; ook al is de conditie niet bekend, toch wordt dit als positief gezien tot het tegendeel is bewezen

Ook al is het uiteraard zeer frustrerend niet (natuurlijk) zwanger te worden en constant heen en weer geslingerd te worden in je emoties en gedachten, maand in maand uit… Toch snap ik mijn gynaecoloog.

In hun (medische) ogen is mijn lichaam gewoon gezond. Waarom kunstgrepen gaan toepassen op een ogenschijnlijk gezond lichaam? Want, zo leggen ze ook uit, de kans is zeker gelijk, of zelfs groter om spontaan zwanger te worden, dan via IUI/IVF. De kans dat het me iets op gaat leveren, afgewogen tegen ‘het gedoe’, de lichamelijke én mentale uitputtingsslag, is gewoon niet groot genoeg. In mijn geval.

IVF – de nadelen

Uit cijfers blijkt ook dat het aantal succesvolle behandelingen nog steeds laag is. Slechts 20 procent van de koppels die een IVF-behandeling ondergaat, heeft uiteindelijk daadwerkelijk een kindje in hun armen. En dat afgezet tegen het enorm ingrijpende proces van de behandeling: de hormonen, de bijwerkingen, de afspraken, de spanning, etc. Zo onschuldig is het ook allemaal niet.

Ook de hormonen hebben de nodige bijwerkingen. Zo even een paar uit mijn hoofd:

  • extreme misselijkheid
  • in korte tijd veel aankomen
  • enorme stemmingswisselingen

Iemand op een forum schreef:
“Pff, ik zie er echt tegenop. Dat spuiten, weer die vervelende echo’s tussen werktijd door, pukkelige huid door die hormonen, rothumeur. Hele opgezette buik.” 
En in datzelfde topic:
“Je krijgt elke maand het gevoel dat je een machine bent die eigenlijk niet goed werkt en je raakt je lichaam een beetje kwijt.”

Nee, can’t wait! :S

En dan zijn de langetermijneffecten nog niet eens bekend, omdat de eerste IVF-behandelingen eigenlijk nog niet zo heel lang geleden (eind jaren ’70) plaatsvonden. De eerste Nederlandse IVF-baby is uit 1983, nu nog maar 32 dus! Dus of alles zo gunstig is en veilig is, dat is gewoon echt nog niet bekend.

Het kunstmatig regelen van hormonen wordt gelinkt aan kanker. De eierstokken produceren de geslachtshormonen oestrogeen en progesteron. Wanneer de concentratie daarvan in je lijf kunstmatig wordt verhoogd, kan het risico op hormoongerelateerde soorten, zoals borstkanker of baarmoederkanker stijgen.

Dus de vraag rijst: wil ik wel in aanmerking komen voor de medische molen? Uh… Eigenlijk is het antwoord voor mij heen simpel: nee.

NB: daarmee zeg ik niet dat ik nooit de medische molen in zal gaan of dat ik andere vrouwen niet begrijp die daar wel voor kiezen. Zeker niet! Begrijp ze maar al te goed. Weet alleen niet of ik er zoveel ellende voor over heb. Zolang er geen nadrukkelijke oorzaak is wat me een indicatie kan bezorgen, ga ik de stap in ieder geval niet nemen. Ook al zou ik in januari met IUI mogen beginnen…

Haastige spoed is zelden goed…

Stellen willen zodra ze die knoop wel/niet beginnen aan kinderen door hebben gehakt ook snel worden ‘bediend’. En als het na een jaar nog niet is gelukt staan ze op de stoep bij de gynaecoloog. En dan willen ze IVF. Want het lukt niet. Artsen waarschuwen hiervoor. Tegen de haast waarmee stellen tegenwoordig tot IVF overgaan. Soms al na een jaar van vruchteloze pogingen zwanger te raken storten ze zich al in de medische molen. Tenzij je een medische indicatie voor onvruchtbaarheid hebt kan na een wachttijd van twee jaar wel eens blijken dat je helemaal geen IVF nodig hebt*.

Kinderwens? Ga er gewoon voor!

Ik ben – zeker nu niet meer – ook echt geen voorstander van het eindeloos uitstellen van je kinderwens. Om toch nog die ene reis te maken, of toch nog even wachten tot je een koophuis hebt, of dat vaste contract. Of omdat je geen babykamertje (over) hebt.

Zodra je het allebei wilt: ga er gewoon voor! Je weet niet hoe lang het duurt. Het kan kort duren of heeeel lang. Je weet het gewoon niet. En we leven in zo’n onzekere tijd, dat vaste banen en koophuizen met genoeg slaapkamers en weet ik het wat, ook geen zekerheid meer vormen. Je weet nooit wat er op je pad komt, wat er nog gebeurd. In een jaar kan veel gebeuren! In 3 maanden ook. Het is allemaal schijnzekerheid. Zelfs een vast contract zegt gewoon niks meer. En als je zwanger blijkt te zijn, heb je nog 9 maanden om dingen te regelen! Zo’n kindje heeft de eerste maanden vaak echt nog niet zoveel nodig. Er zijn miljoenen kinderen die het met minder moeten doen. Een kindje hoeft echt niet perse dat eigen kamertje, het slaapt ook heel fijn in een ledikantje op jullie kamer. Als het maar veilig en warm is.

Zelf ook zo’n schijnzekerheid meegemaakt: vast contract > koophuis + actieve kinderwens > 2 maanden later werkloos om economische redenen… Eén van ons gelukkig maar 😉 Als we nu weer moeten wachten tot 1 van ons een vast contract heeft, voordat we aan kinderen beginnen (lees: “met onze kinderwens doorgaan”), dan zijn we nog wel 2-3 jaar verder.

*) Onderzoek van het National Institute of Environmental Health Sciences in Washington & Universiteit van Padua.

Voorlopig nog even niet…

Al met al, alles in overweging nemend, weet ik dat ik het komende jaar nog niet de medische molen in wil, als de situatie zo blijft als dat hij is. Mocht ik door nieuwe onderzoeken een andere indicatie krijgen, dan overweeg ik alles opnieuw met die nieuwe informatie. Hoewel ik zelf vaak geïrriteerd raak van de opmerking, zal ik ‘m deze keer zelf maken: ik ben tenslotte nog jong 😉

Ik ben erg benieuwd naar verhalen van vrouwen die besloten hebben de medische molen NIET in te gaan, ondanks hun sterke kinderwens. Als je je verhaal wilt delen, laat dan vooral een reactie achter! Hoor het heel graag 🙂

Twijfelmoeder | 42

Twijfelmoeder | 42

Blog Zwanger worden

twijfelmoederAls kind wist ik het al: ik word later moeder. Geen enkele twijfel. Ik heb zelfs besloten toch maar geen Geneeskunde te gaan studeren – dat wilde ik de volle 6 jaar koste wat het kost – omdat ik dan richting de dertig nog zou studeren en ik niet jong moeder kon worden (had inmiddels makkelijk gekund, maar goed, het leven loopt zoals het loopt! En gelukkig wist ik dat toen nog niet).

Toen ik eenmaal aan het studeren was en ik ook af en toe in de knoop zat met mezelf, begon ik te twijfelen. Mijn perfectionistische aard geloofde niet dat ik echt een goede moeder kon zijn. Ik vond dat mijn eigen tuintje eerst onkruidvrij moest zijn, om er weer wat nieuws te planten. Er is een mooi Surinaams spreekwoord wat ik laatst tegenkwam: “Zorg dat je de stenen achter op je pad opruimt, anders struikelen je kinderen er over”. Helemaal waar, mijn inziens!

Ik heb daar tussen mijn 18e en 23e hard aan gewerkt en ik sta inmiddels positiever en met meer vertrouwen in het leven. Veel meer in mijn eigen kracht en durf te vertrouwen op ‘het leven’.

Daarnaast was er een andere twijfel: ik vind veel leuk, ben ambitieus, reis graag en veel en ik vroeg me af of dat wel een goede combinatie is met het moederschap. Verlies ik mezelf niet in het moederschap? Vind ik kinderen, zwangerschappen en bevallingen van anderen niet gewoon leuker dan dat allemaal voor mezelf? Wat als mijn kind of het ouderschap me tegenvalt? Kan ik daar op een goede manier mee omgaan? Ga ik niet teveel druk leggen op mijn kinderen? Etc.

Kortom: ook al wil ik nu niets liever, ik heb ook echt getwijfeld, stiekem…

Boomerang

Toch merk ik dat de twijfel langzaam weer opsteekt. Wil ik dit nog wel? Elke maand dat rotgevoel als je weer ongesteld wordt. Elke maand die onzekerheid en dat geneuzel. Elke maand manlief weer optrommelen rond m’n eisprong voor een verplichte ‘beurt’. Elke maand de teleurstelling in je lijf, dat het niet werkt zoals het hoort. En wat als het niet spontaan gebeurt? Wil ik die medische molen in? Antwoord nu: nee! Misschien komt dat nog, maar nu vraag ik mijzelf af: wil ik ooit wel zo ver gaan voor een kind?

Hoewel ik het heel goed snap als mensen die keuze wel maken, en ik misschien op een latere leeftijd ook echt nog een keer overstag ga, heb ik het toch altijd een beetje onnatuurlijk gevonden. Is er niet een diepere reden waarom voortplanten niet lukt? Is het niet eigenlijk een stukje natuurlijke selectie? Ik ben een huis-tuin-en-keuken-filosoofje, dus kan daar eeuwig over nadenken.

Ik weet gewoon niet of ik wel kinderen wil als het zoveel moeite en verdriet moet kosten. Van de spanning, de stress en het verdriet wat er onlosmakelijk mee is verbonden is nog nooit iemand beter geworden. Niet goed voor je algehele gezondheid…

En stel je nou voor… Je bent JAREN bezig geweest met je kinderwens. Jarenlang spanning, onzekerheid, stress en verdriet. Misschien wel een relatie die op knappen staat door al het gedoe. En dan ineens ben je zwanger. Dan zijn er vervolgens nog 100 dingen die fout kunnen gaan. Ofwel tijdens de zwangerschap (bbz, miskraam, zwangerschapsvergiftiging, vroeggeboorte, doodgeboorte, etc.), of daarna. Bijv. een enorm zorgenkind… Of een ongeneselijk ziek kindje waardoor je al vroeg voor hele moeilijke keuzes komt te staan.

Ik weet niet of ik die ‘uitdagingen’ wel aankan (en wil) nadat ik eerst jarenlang verdriet en stress heb gehad om überhaupt zwanger te raken… Na 38 – noem maar wat – pogingen eindelijk weer een zwangerschap en dan na 9, 12, 23, 36 weken alsnog met lege handen? Na immens veel onderzoeken en vruchtbaarheidsbehandelingen zwanger en na 8, 15, 29 weken alsnog een miskraam/doodgeboorte?

Moet ik niet, als het niet spontaan lukt, gewoon mijn kinderwens loslaten op en duur? Kan ik dat? Kan ik leven met die keuze? Kan ik F. aankijken en zijn verdriet nog ons levenlang in zijn ogen zien? Ik vind het maar lastig…

Inmiddels echt een twijfelmoeder… Herkenbaar? Ben benieuwd of er meer vrouwen zijn die bewust kiezen om (nog) NIET de medische molen in te gaan of die zijn gaan twijfelen naarmate het steeds langer ging duren… Hoor graag van jullie!