Lieve vrienden | 67

Lieve vrienden | 67

Blog Zwanger worden

Wat hebben we een geluk met de vrienden om ons heen. En met hun kindjes! Vrijdag spontaan friet gegeten bij vrienden en onze twee kleine vriendjes van 4 en 2. Zo gezellig! Ooit vroeg de oudste, hun zoon, aan zijn moeder: wanneer komen mijn vrienden weer? *smelt* We gingen met ze naar de Efteling, superleuke ervaring! We mogen met ze dollen en stoeien en mee om ze naar bed te brengen, ze mogen ze troosten en voorlezen en we krijgen een kusje of een knuffel.. Die momenten zijn voor ons echt onbetaalbaar! Ik weet niet of ze dat beseffen… Juist nu het bij ons nog niet (we geven het nog niet op) lukt, is het heel fijn en waardevol om een band op te mogen bouwen met kinderen om ons heen. Dat we een soort ‘oom’ en ‘tante’ kunnen zijn.

En die band opbouwen mag ook van vrienden met hun acht maanden oude zoontje, die gisteren gezellig langskwamen. Zo heb ik nog even piano gespeeld met hun vrolijke binke en F. heeft gezellig met ‘m gespeeld. Heel leuk! Al vanaf de kraamvisite duwden ze hun zoontje bij ons in de armen. Hij heeft regelmatig in een van onze armen geslapen. En ook als hij een beetje huilde mochten wij hem troosten in plaats van dat hij meteen weg werd gepakt door een papa of mama. Voor ons zo bijzonder en waardevol! Dat vertrouwen dat ze in ons hebben, is ons heel veel waard!

We hebben geluk dat we zo betrokken mogen zijn in het leven van deze koters! Als jullie dit lezen: dankjewel! Love you! ♥

Wat je NIET wilt horen na een bbz

Wat je NIET wilt horen na een bbz

Steun & Verwerking

Net voor de echo hebben wij al aan een paar mensen verteld dat ik zwanger was. Heel vervelend als je dan twee dagen later moet vertellen dat je geopereerd bent en het kindje is weggehaald. Ook op m’n werk moest ik wel vertellen dat ik zwanger was, want ik kan ook moeilijk zeggen dat ik een blindedarmoperatie hebt gehad… Vond ik. We zijn er naar iedereen heel open over geweest. Hier hebben we geen seconde spijt van gehad. We hebben heel veel steun gehad aan al onze vrienden, familie én collega’s en zijn er toen ook achter gekomen dat we niet de enige zijn die een verhaal hebben… Naast alle steun en schouders zijn er helaas ook die goedbedoelde opmerkingen die je na zo’n heftige ervaring even niet wilt horen:

“Je weet in ieder geval dat je zwanger kan worden.”
Ja. Kón. Vóórdat ze in m’n buik gingen rommelen en er schade m’n eileider is ontstaan…

“Tja… Miskramen komen vaak voor…”
Ja, miskramen komen vaak voor, 1 op de 10 zwangerschappen eindigt in een miskraam. Maar 1. een buitenbaarmoederlijke zwangerschap is geen miskraam, en 2. hoeveel mensen ken je die een bbz hebben ervaren? Die kans is maar 1 op 100. Aan een miskraam overlijden vrouwen niet zomaar, aan een buitenbaarmoederlijke zwangerschap nog steeds wel (gelukkig niet vaak, maar het blijft levensbedreigend).

“Jullie tijd komt nog wel.”
Of niet.. De kans dat dit nog een keer gebeurd is nu 1 op 10…

“Er was vast iets mis met het vruchtje/kindje.”
Oh goh? Misschien wel niet… We zullen het nooit weten…

“Jullie zijn nog jong.”
Oh? Maar misschien vinden wij onszelf al oud… En we worden er in ieder geval niet jonger op…

“Gelukkig was je nog niet zo ver.”
Zwanger is zwanger. Dit was ons kindje, ook al was het nog maar zo pril en klein. Een hartje zien kloppen doet iets met iedereen…

Het is moeilijk en natuurlijk snappen we dat niet iedereen goed weet wat je moet zeggen als iemand je zo’n verhaal verteld. Wat ons erg heeft geholpen is een luisterend oor en een schouder. Ook nu het zwanger worden niet zo makkelijk gaat en we elke maand toch weer in angst zitten… Ernaar vragen mag best, graag zelfs. Erover zwijgen en ‘het goede nieuws’ afwachten, doet meer pijn…