Vader zonder kinderen | 2

Vader zonder kinderen | 2

Blog Zwanger worden

vaderTweede Kerstdag. Klussen, dessert in elkaar draaien en vooral niet vergeten te douchen, want: verf in ons haar! We zijn zo moe dat we nog even in bed kruipen en allebei binnen no time in slaap vallen. Om vier uur schrikken we wakker. Kak! Aankleden! We zijn wat aan de late kant bij m’n schoonfamilie, maar dat mag de pret niet drukken. Nichtje is er ook. Vorig jaar was ze er stiekem ook al bij, maar toen nog in de buik van onze schoonzus.

F. mag nichtje de fles geven. Alhoewel… Want het kleine dametje doet het eigenlijk gewoon zelf! Ik sla ze gade vanuit de achterkamer. Ik voel de tranen al langzaam opwellen. Want wauw.. Wat een mooi zicht. Een stralende man met zo’n kleintje in z’n armen. Ik verbijt de tranen, maar ze zijn al gespot door m’n schoonmoeder die me een begripvolle blik schenkt.

We genieten, maar het doet ook een beetje pijn. Eenmaal thuis moeten we allebei huilen…

Ik voel me verdrietig, maar ook schuldig.. Ik kan hem niet geven waar hij zo aan toe is. En ik baal zelf ook, want het lijkt me zo bijzonder mijn man te zien groeien in de rol van vader. Want dat gaat hij helemaal zijn: VADER. Met hoofdletters. Eigenlijk is hij nu al een vader zonder kinderen…

9. Vader gevonden!

9. Vader gevonden!

Kinderwens

knuffelInmiddels zijn we ruim een half jaar getrouwd (mei 2014) en eigenlijk gaat het met ‘mijn probleem’ de laatste tijd ook erg goed – kennelijk spelen vertrouwen én tijd toch een grote rol in mijn verhaal. We hebben het al véél over onze kinderwens gehad, dus op een ‘gezellige’ avond (ja, ook toen ging het best wel goed ;)) besluiten we spontaan ‘het risico te nemen’. Twee weken later word ik gewoon ongesteld, maar de teleurstelling is niet heel groot. Want hoe groot is de kans dat het in één keer raak is? Toch vertrouwde ik het niet…

En hoe dát verder gaat is te lezen in ‘Mijn verhaal‘…

 

8. Vader gezocht

8. Vader gezocht

Kinderwens

Terug verhuisd naar Zeeland, ‘al’ 23 en geen oog op een man in de nabije toekomst… Met andere woorden: ik had haast! Hoewel ik nog jong was en ik volgens mijn familie en vrienden nog zeeën van tijd had, voelde het voor mij anders. Want ik wist ook: bij mij zal het misschien we niet makkelijk gaan (zie blogs ‘Kinderwens’). Ik zag die leeftijd tot mijn grote frustratie steeds maar verder naar achteren schuiven. Af en toe rekende ik ook uit wat voor mij nog ‘haalbaar’ was en wat niet. En zo werd 25 langzaam 26, 26 werd 27 en 27 werd 28…

Maar al snel was daar een hele leuke jongen: F. Ik ontmoette hem in de boekhandel waar ik ging werken tijdens mijn afstuderen. Tegen alle verwachtingen in was er maar één date (en een boel Facebookberichtjes) voor nodig om me toch in een nieuwe relatie te storten. In één keer raak 😉 Geen honderden vervelende, saaie en vooral ongemakkelijke dates. Jep, het hele datecircus is me lekker bespaard gebleven! Mijn doemscenario ging terug de kast in en een zaadje voor een nieuw toekomstplan was gepland… Vader gevonden! 😀

Kijk, dat ik moeder worden op mijn 25e niet meer ging halen was al wel duidelijk en had ik geaccepteerd. Het leven, ook het werkende leven, verliep toch minder ‘smooth’ dan vroeger gedacht. De crisis kwam om de hoek kijken en een baan was toch minder vanzelfsprekend. Maar met F. in m’n leven had ik al veel meer vertrouwen in de toekomst! En stiekem vond ik het heel fijn dat F. vier jaar ouder is dan ik, want dan was de kans groter dat we tegelijkertijd toe zouden zijn aan kinderen!

Op een strand in Australië (voorjaar 2013) ging hij ineens op z’n knieën en een paar maanden later, inmiddels 26, trouwden we. Helemaal happy! Misschien zou het dan toch nog goed komen 😉