Echo & tranen | 19

Echo & tranen | 19

Blog Zwanger worden

Daar zit ik dan. Weer op hetzelfde ziekenhuisstoeltje als een paar maanden geleden. Ik ben net zo snel aan de beurt als toen. Maar gelukkig was deze afspraak gepland. Een nieuwe gynaecoloog, maar ze heeft zich goed ingelezen. Fijn! Goed begin.

Ik mag weer – net als toen – in de martelstoel gaan liggen voor een inwendige echo. Even kijken of alles goed zit. Of we het niet ‘voor niks’ aan het doen zijn met pijn en moeite (letterlijk in ons geval). Gelukkig begrijpt ze mijn motivatie om nu al langs te komen, ook al zijn we medisch gezien nog ‘te kort bezig’. Fijn dat ze zo begripvol is!

Zodra ik m’n ‘inwendige ik’ op het scherm zie verschijnen, springen de tranen in m’n ogen. Dit lijkt teveel op ‘toen’. Hoewel ik weet dat er geen kindje is en ik ook geen andere schokkende ontdekkingen verwacht, brengt de echo me weer een paar maanden terug in de tijd. Poeh. Even slikken!

De gynaecoloog laat m’n baarmoeder zien, die er mooi uit ziet met een mooi opgebouwd slijmvlies: 1 punt. Dan zwiept ze naar rechts – verkeerde kant, ik ben natuurlijk veel nieuwsgieriger naar links 😉 – en laat daar m’n eierstok zien met wat onrijpe eitjes. Ziet er ook prima uit: 1 punt. Ze legt uit dat ze m’n eileiders niet kan zien en dat dat alleen maar goed is. Als je eileiders kunt zien zitten, dan betekent dat doorgaans dat ze vergroot zijn en dat is vaak geen goed teken. Kortom: 1 punt. Ze geeft het apparaat een zwiep naar links en daar zit-ie dan: m’n ei. De uitverkorene 😉 Hij ziet er goed uit. Lekker groot, klaar om over een paar dagen te springen: 1 punt. Maar ik schrik toch, want hij zit wel links. Ik vraag meteen: “Maar kunnen we deze maand dan beter overslaan? Is de kans nu groter op weer een buitenbaarmoederlijke zwangerschap?”
“Nou,” zegt ze, “overslaan hoeft niet. De kans op een zwangerschap is wel kleiner links, gezien de kleine klap die je eileider toch heeft opgelopen. En de kans is ietsje groter op een bbz links. Maar nog steeds is de kans groter op een gezonde zwangerschap.” Het advies: toch 6 maanden wachten en indien nodig de ‘s#ksmomenten’ maar zo min mogelijk maken door ovulatietesten te gebruiken of als het echt niet gaat weer terug te vallen op onze grote vrienden potje en spuitje.

In de auto bel ik F. Aan de ene kant opgelucht – want: m’n lijf werkt! – maar aan de andere kant ook weer niet. Want ja, waarom word ik met zoveel ‘punten’ toch niet zwanger? Misschien had ik wel liever iets grandioos mis willen zien, dan kon ik er tenminste wat mee. Nu zit er niks anders op dan geduld hebben, vertrouwen hebben en afwachten.

 

 

Vader zonder kinderen | 2

Vader zonder kinderen | 2

Blog Zwanger worden

vaderTweede Kerstdag. Klussen, dessert in elkaar draaien en vooral niet vergeten te douchen, want: verf in ons haar! We zijn zo moe dat we nog even in bed kruipen en allebei binnen no time in slaap vallen. Om vier uur schrikken we wakker. Kak! Aankleden! We zijn wat aan de late kant bij m’n schoonfamilie, maar dat mag de pret niet drukken. Nichtje is er ook. Vorig jaar was ze er stiekem ook al bij, maar toen nog in de buik van onze schoonzus.

F. mag nichtje de fles geven. Alhoewel… Want het kleine dametje doet het eigenlijk gewoon zelf! Ik sla ze gade vanuit de achterkamer. Ik voel de tranen al langzaam opwellen. Want wauw.. Wat een mooi zicht. Een stralende man met zo’n kleintje in z’n armen. Ik verbijt de tranen, maar ze zijn al gespot door m’n schoonmoeder die me een begripvolle blik schenkt.

We genieten, maar het doet ook een beetje pijn. Eenmaal thuis moeten we allebei huilen…

Ik voel me verdrietig, maar ook schuldig.. Ik kan hem niet geven waar hij zo aan toe is. En ik baal zelf ook, want het lijkt me zo bijzonder mijn man te zien groeien in de rol van vader. Want dat gaat hij helemaal zijn: VADER. Met hoofdletters. Eigenlijk is hij nu al een vader zonder kinderen…

Laatste kerst | 1

Laatste kerst | 1

Blog Zwanger worden

kerst-tranenEerste kerstdag. Ik kruip uit bed. Niet fijn geslapen. En meteen weet ik: het is weer zover. Stipt op tijd. Geen leuk kerstcadeau. In plaats van een kadootje onder een gezellige kerstboom – die we dit jaar niet hebben door de verhuizing – word ik uitgerekend vandaag ongesteld. En er is deze maand geen twijfel mogelijk. Geen sprankje hoop dit keer. Geen hoopvolle gedachte dit keer dat ik misschien één van die vrouwen ben die een bloeding heeft aan het begin van de zwangerschap en dat het wél goed zit. Maar eigenlijk is dat ook wel een keertje fijn. Want ik weet nu: hoop is kwetsbaar, breekbaar als een kerstbal.

Het zou onze laatste kerst zijn met zijn tweetjes. Die gedachte bekruipt me vandaag op onbewaakte momentjes… Als ik onder de douche sta en het litteken in m’n navel en de twee kleintjes iets daaronder zie, schiet ik vol. M’n tranen stromen samen met het water langs m’n wangen. Bleh.. Wat een stomme dag.

’s Avonds zie ik de hele familie: 55 man sterk. Drie generaties: ooms en tantes, neven en nichten en nog een hele bups achterneefjes en -nichtjes. En het feit dat ik zonder kinderen nog steeds behoor tot de groep ‘jongere neefjes en nichtjes’ is confronterend…

Mam zegt opbeurend: “Het kan nog steeds de laatste kerst met z’n tweetjes worden!” Ik denk er het mijne van, maar toch geeft het weer een sprankje hoop…