Hello Goodbye | 54

Hello Goodbye | 54

Blog In het nieuws Zwanger worden

Kijk je wel eens Hello Goodbye? Ik ben verslaafd aan Uitzending Gemist en kijk op een rustige dag lekker veel tv-programma’s terug op de achtergrond. Terwijl ik kook, terwijl ik de was ophang, terwijl ik het bed verschoon, terwijl ik zit te dichten voor Sinterklaas, etc. Heerlijk vind ik dat! Guilty pleasure! *bloos*

marloes-ralph-hello-goodbyeIn deze aflevering, van 3 december, ging het over een leuk stel dat terugkwam met hun (tweede) geadopteerde zoontje. Mooi verhaal! Bijzonder portret 🙂

Gek genoeg had ik een vreemd gevoel van herkenning in m’n lijf. Geen idee waarom, want ik ken deze mensen niet en het is ook niet zo dat we op dit moment (al) interesse in adoptie hebben – wel in pleegzorg, maar daarover later meer – en we zijn ook de medische molen niet in geweest, waardoor ik herkenning had kunnen voelen.

Toen ik ging googelen, kwam ik al snel op hun blog uit. En daar las ik de eerste post met hun verhaal:
In 2009 was Marloes voor het eerst zwanger, helaas was die zwangerschap buitenbaarmoederlijk. Na twee operaties en nog een periode van proberen zwanger te worden, begonnen we in oktober 2010 met de eerste IVF poging. Wel hadden we inmiddels besloten ons aan te melden bij de Stichting Adoptievoorzieningen, omdat we met de gedachte speelden sowieso een kindje te adopteren (ook als we een biologisch kindje zouden krijgen).

Ik heb dit gek genoeg al vaker gehad. Alsof ik ze eruit pik… Blijft vreemd! En heftig… Grijpt me altijd weer aan.

Na het lezen van hun blog, had ik eigenlijk heb ik wel 100 vragen voor haar… Een kleine greep 😉

  1. Hoe heb je jouw bbz ervaren? Hoe kwam je erachter?
  2. Heb je ook een laparoscopie gehad? Heb je beide eileiders nog?
  3. Ik las op je blog ‘na twee operaties…’? Was er iets achtergebleven? Een tweede laparoscopie? Heftig!
  4. Hoe lang heeft het geduurd voordat jullie weer opnieuw gingen proberen?
  5. Hoe lang hebben je nog geprobeerd spontaan zwanger te worden voordat jullie de medische molen in gingen?
  6. Hadden jullie een indicatie voor de MM, was het een gedwongen keuze of was het een eigen keuze?
  7. Je bent nog een keer spontaan zwanger geraakt. Was dit na de behandelingen of tussen de behandelingen door?
  8. Jullie hebben uiteindelijk besloten te stoppen met de MM en helemaal voor adoptie te gaan. Ben zo benieuwd hoe de keuze voor stoppen is ontstaan.. Noodgedwongen of eigen keuze? Te zwaar? Lichamelijk en mentaal? Kan ik me ook voorstellen! Ook de bbz en miskramen… Heel pittig!
  9. Staan jullie nog open voor een biologisch kindje, mocht het spontaan gebeuren of is dat geen mogelijkheid meer?

Ik merkte – eigenlijk een beetje gek als je iemand niet kent – dat ik heel veel behoefte had aan haar ervaringsverhaal. Het verhaal van vóór de adoptie… Van haar bbz en alles wat daarna kwam… Of juist NIET kwam eigenlijk… Ik realiseerde me door mijn onverwachte behoefte, dat het daarom zo belangrijk is om te blijven delen met elkaar! Al help je maar één iemand met jouw verhaal… ♥

 

Bron foto: eenkindjevanver.blogspot.nl

Medische molen | 44

Medische molen | 44

Blog Zwanger worden

medische molenVeel lieve meelevende mensen in mijn omgeving vragen toch wel regelmatig: wanneer mag je weer naar de gynaecoloog? En ook de dames in de Facebookgroepen verbazen zich steeds over ons aantal natuurlijke pogingen en het feit dat de gynaecoloog nog steeds ‘niks doet’. Of ik nog niet in aanmerking kom voor IVF… Of voor hormoonbehandelingen… Of voor IUI… Met andere woorden: de medische molen… Ze vinden het gek dat we nog steeds maar moeten proberen spontaan zwanger te raken.

Maar voor al die bovengenoemde ‘oplossingen’, heb ik geen indicatie, want:

  • Alle onderzoeken bij zowel mij als manlief tonen geen enkel probleem aan
  • Ik ben nog jong (28 jaar momenteel)
  • Ik ben al eens zwanger geweest; met andere woorden: we hebben al eenes bewezen dat een zaadcel van hem en eicel van mij succesvol samen kunnen komen
  • Ik heb beide eileiders nog; ook al is de conditie niet bekend, toch wordt dit als positief gezien tot het tegendeel is bewezen

Ook al is het uiteraard zeer frustrerend niet (natuurlijk) zwanger te worden en constant heen en weer geslingerd te worden in je emoties en gedachten, maand in maand uit… Toch snap ik mijn gynaecoloog.

In hun (medische) ogen is mijn lichaam gewoon gezond. Waarom kunstgrepen gaan toepassen op een ogenschijnlijk gezond lichaam? Want, zo leggen ze ook uit, de kans is zeker gelijk, of zelfs groter om spontaan zwanger te worden, dan via IUI/IVF. De kans dat het me iets op gaat leveren, afgewogen tegen ‘het gedoe’, de lichamelijke én mentale uitputtingsslag, is gewoon niet groot genoeg. In mijn geval.

IVF – de nadelen

Uit cijfers blijkt ook dat het aantal succesvolle behandelingen nog steeds laag is. Slechts 20 procent van de koppels die een IVF-behandeling ondergaat, heeft uiteindelijk daadwerkelijk een kindje in hun armen. En dat afgezet tegen het enorm ingrijpende proces van de behandeling: de hormonen, de bijwerkingen, de afspraken, de spanning, etc. Zo onschuldig is het ook allemaal niet.

Ook de hormonen hebben de nodige bijwerkingen. Zo even een paar uit mijn hoofd:

  • extreme misselijkheid
  • in korte tijd veel aankomen
  • enorme stemmingswisselingen

Iemand op een forum schreef:
“Pff, ik zie er echt tegenop. Dat spuiten, weer die vervelende echo’s tussen werktijd door, pukkelige huid door die hormonen, rothumeur. Hele opgezette buik.” 
En in datzelfde topic:
“Je krijgt elke maand het gevoel dat je een machine bent die eigenlijk niet goed werkt en je raakt je lichaam een beetje kwijt.”

Nee, can’t wait! :S

En dan zijn de langetermijneffecten nog niet eens bekend, omdat de eerste IVF-behandelingen eigenlijk nog niet zo heel lang geleden (eind jaren ’70) plaatsvonden. De eerste Nederlandse IVF-baby is uit 1983, nu nog maar 32 dus! Dus of alles zo gunstig is en veilig is, dat is gewoon echt nog niet bekend.

Het kunstmatig regelen van hormonen wordt gelinkt aan kanker. De eierstokken produceren de geslachtshormonen oestrogeen en progesteron. Wanneer de concentratie daarvan in je lijf kunstmatig wordt verhoogd, kan het risico op hormoongerelateerde soorten, zoals borstkanker of baarmoederkanker stijgen.

Dus de vraag rijst: wil ik wel in aanmerking komen voor de medische molen? Uh… Eigenlijk is het antwoord voor mij heen simpel: nee.

NB: daarmee zeg ik niet dat ik nooit de medische molen in zal gaan of dat ik andere vrouwen niet begrijp die daar wel voor kiezen. Zeker niet! Begrijp ze maar al te goed. Weet alleen niet of ik er zoveel ellende voor over heb. Zolang er geen nadrukkelijke oorzaak is wat me een indicatie kan bezorgen, ga ik de stap in ieder geval niet nemen. Ook al zou ik in januari met IUI mogen beginnen…

Haastige spoed is zelden goed…

Stellen willen zodra ze die knoop wel/niet beginnen aan kinderen door hebben gehakt ook snel worden ‘bediend’. En als het na een jaar nog niet is gelukt staan ze op de stoep bij de gynaecoloog. En dan willen ze IVF. Want het lukt niet. Artsen waarschuwen hiervoor. Tegen de haast waarmee stellen tegenwoordig tot IVF overgaan. Soms al na een jaar van vruchteloze pogingen zwanger te raken storten ze zich al in de medische molen. Tenzij je een medische indicatie voor onvruchtbaarheid hebt kan na een wachttijd van twee jaar wel eens blijken dat je helemaal geen IVF nodig hebt*.

Kinderwens? Ga er gewoon voor!

Ik ben – zeker nu niet meer – ook echt geen voorstander van het eindeloos uitstellen van je kinderwens. Om toch nog die ene reis te maken, of toch nog even wachten tot je een koophuis hebt, of dat vaste contract. Of omdat je geen babykamertje (over) hebt.

Zodra je het allebei wilt: ga er gewoon voor! Je weet niet hoe lang het duurt. Het kan kort duren of heeeel lang. Je weet het gewoon niet. En we leven in zo’n onzekere tijd, dat vaste banen en koophuizen met genoeg slaapkamers en weet ik het wat, ook geen zekerheid meer vormen. Je weet nooit wat er op je pad komt, wat er nog gebeurd. In een jaar kan veel gebeuren! In 3 maanden ook. Het is allemaal schijnzekerheid. Zelfs een vast contract zegt gewoon niks meer. En als je zwanger blijkt te zijn, heb je nog 9 maanden om dingen te regelen! Zo’n kindje heeft de eerste maanden vaak echt nog niet zoveel nodig. Er zijn miljoenen kinderen die het met minder moeten doen. Een kindje hoeft echt niet perse dat eigen kamertje, het slaapt ook heel fijn in een ledikantje op jullie kamer. Als het maar veilig en warm is.

Zelf ook zo’n schijnzekerheid meegemaakt: vast contract > koophuis + actieve kinderwens > 2 maanden later werkloos om economische redenen… Eén van ons gelukkig maar 😉 Als we nu weer moeten wachten tot 1 van ons een vast contract heeft, voordat we aan kinderen beginnen (lees: “met onze kinderwens doorgaan”), dan zijn we nog wel 2-3 jaar verder.

*) Onderzoek van het National Institute of Environmental Health Sciences in Washington & Universiteit van Padua.

Voorlopig nog even niet…

Al met al, alles in overweging nemend, weet ik dat ik het komende jaar nog niet de medische molen in wil, als de situatie zo blijft als dat hij is. Mocht ik door nieuwe onderzoeken een andere indicatie krijgen, dan overweeg ik alles opnieuw met die nieuwe informatie. Hoewel ik zelf vaak geïrriteerd raak van de opmerking, zal ik ‘m deze keer zelf maken: ik ben tenslotte nog jong 😉

Ik ben erg benieuwd naar verhalen van vrouwen die besloten hebben de medische molen NIET in te gaan, ondanks hun sterke kinderwens. Als je je verhaal wilt delen, laat dan vooral een reactie achter! Hoor het heel graag 🙂

Twijfelmoeder | 42

Twijfelmoeder | 42

Blog Zwanger worden

twijfelmoederAls kind wist ik het al: ik word later moeder. Geen enkele twijfel. Ik heb zelfs besloten toch maar geen Geneeskunde te gaan studeren – dat wilde ik de volle 6 jaar koste wat het kost – omdat ik dan richting de dertig nog zou studeren en ik niet jong moeder kon worden (had inmiddels makkelijk gekund, maar goed, het leven loopt zoals het loopt! En gelukkig wist ik dat toen nog niet).

Toen ik eenmaal aan het studeren was en ik ook af en toe in de knoop zat met mezelf, begon ik te twijfelen. Mijn perfectionistische aard geloofde niet dat ik echt een goede moeder kon zijn. Ik vond dat mijn eigen tuintje eerst onkruidvrij moest zijn, om er weer wat nieuws te planten. Er is een mooi Surinaams spreekwoord wat ik laatst tegenkwam: “Zorg dat je de stenen achter op je pad opruimt, anders struikelen je kinderen er over”. Helemaal waar, mijn inziens!

Ik heb daar tussen mijn 18e en 23e hard aan gewerkt en ik sta inmiddels positiever en met meer vertrouwen in het leven. Veel meer in mijn eigen kracht en durf te vertrouwen op ‘het leven’.

Daarnaast was er een andere twijfel: ik vind veel leuk, ben ambitieus, reis graag en veel en ik vroeg me af of dat wel een goede combinatie is met het moederschap. Verlies ik mezelf niet in het moederschap? Vind ik kinderen, zwangerschappen en bevallingen van anderen niet gewoon leuker dan dat allemaal voor mezelf? Wat als mijn kind of het ouderschap me tegenvalt? Kan ik daar op een goede manier mee omgaan? Ga ik niet teveel druk leggen op mijn kinderen? Etc.

Kortom: ook al wil ik nu niets liever, ik heb ook echt getwijfeld, stiekem…

Boomerang

Toch merk ik dat de twijfel langzaam weer opsteekt. Wil ik dit nog wel? Elke maand dat rotgevoel als je weer ongesteld wordt. Elke maand die onzekerheid en dat geneuzel. Elke maand manlief weer optrommelen rond m’n eisprong voor een verplichte ‘beurt’. Elke maand de teleurstelling in je lijf, dat het niet werkt zoals het hoort. En wat als het niet spontaan gebeurt? Wil ik die medische molen in? Antwoord nu: nee! Misschien komt dat nog, maar nu vraag ik mijzelf af: wil ik ooit wel zo ver gaan voor een kind?

Hoewel ik het heel goed snap als mensen die keuze wel maken, en ik misschien op een latere leeftijd ook echt nog een keer overstag ga, heb ik het toch altijd een beetje onnatuurlijk gevonden. Is er niet een diepere reden waarom voortplanten niet lukt? Is het niet eigenlijk een stukje natuurlijke selectie? Ik ben een huis-tuin-en-keuken-filosoofje, dus kan daar eeuwig over nadenken.

Ik weet gewoon niet of ik wel kinderen wil als het zoveel moeite en verdriet moet kosten. Van de spanning, de stress en het verdriet wat er onlosmakelijk mee is verbonden is nog nooit iemand beter geworden. Niet goed voor je algehele gezondheid…

En stel je nou voor… Je bent JAREN bezig geweest met je kinderwens. Jarenlang spanning, onzekerheid, stress en verdriet. Misschien wel een relatie die op knappen staat door al het gedoe. En dan ineens ben je zwanger. Dan zijn er vervolgens nog 100 dingen die fout kunnen gaan. Ofwel tijdens de zwangerschap (bbz, miskraam, zwangerschapsvergiftiging, vroeggeboorte, doodgeboorte, etc.), of daarna. Bijv. een enorm zorgenkind… Of een ongeneselijk ziek kindje waardoor je al vroeg voor hele moeilijke keuzes komt te staan.

Ik weet niet of ik die ‘uitdagingen’ wel aankan (en wil) nadat ik eerst jarenlang verdriet en stress heb gehad om überhaupt zwanger te raken… Na 38 – noem maar wat – pogingen eindelijk weer een zwangerschap en dan na 9, 12, 23, 36 weken alsnog met lege handen? Na immens veel onderzoeken en vruchtbaarheidsbehandelingen zwanger en na 8, 15, 29 weken alsnog een miskraam/doodgeboorte?

Moet ik niet, als het niet spontaan lukt, gewoon mijn kinderwens loslaten op en duur? Kan ik dat? Kan ik leven met die keuze? Kan ik F. aankijken en zijn verdriet nog ons levenlang in zijn ogen zien? Ik vind het maar lastig…

Inmiddels echt een twijfelmoeder… Herkenbaar? Ben benieuwd of er meer vrouwen zijn die bewust kiezen om (nog) NIET de medische molen in te gaan of die zijn gaan twijfelen naarmate het steeds langer ging duren… Hoor graag van jullie!