PLEEGZORG I – Supergewoon

PLEEGZORG I – Supergewoon

Blog Pleegzorg

De beloofde blog over pleegzorg! Vanaf nu regelmatig een update op donderdag rondom pleegzorg en het proces waarin we zitten! De blogs over het zwanger worden blijven op dinsdag, maar wellicht niet meer wekelijks, afhankelijk van hoe alles gaat lopen en of we het volhouden om het los te laten… 🙂

Supergewone mensen

Onlangs naar een informatieavond geweest van de pleegzorgorganisatie hier in de regio. Wilden we al langer – een jaar geleden al, maar toen was het nog wat te snel na de bbz voor ons gevoel. Pleegzorg heeft altijd onze interesse al gehad, ook als we al eigen kinderen hadden gehad. Nu was de infoavond om de hoek, dus eindelijk gegaan! Het was erg druk. Waarschijnlijk door de goedlopende campagne ‘Supergewone mensen gezocht’. En laten wij toevallig nou supergewoon zijn! 😉

Pleegzorg en adoptie hebben me altijd al getrokken, ook voordat we een actieve kinderwens hadden. Maar bij adoptie zijn inmiddels de rollen in de meeste gevallen omgedraaid: wachtlijst wensouders en weinig afgestane kindjes (gelukkig maar). Omgekeerde wereld!* Bij pleegzorg is dat natuurlijk andersom: tekort aan pleegouders, ellenlange wachtlijsten met kindjes die een warm liefdevol gezin goed kunnen gebruiken. Dat is waarom we naar een informatieavond zijn geweest.

Wij waren onder de indruk van de info en ervaringsverhalen en zijn nog enthousiaster geraakt ondanks het hele eerlijke heldere beeld wat werd geschetst over de uitdagingen die pleegzorg ook met zich meebrengt. Aan het einde van de avond konden we invullen of we het intakeformulier wilden ontvangen. Het antwoord was daarop: JA!

Ik heb even gemaild naar de organisatie en gevraagd naar het verdere verloop. Na het weekend zouden we het intakeformulier ontvangen en daarna volgt een telefonische intake waarna ze besluiten of we het voorbereidingsprogramma mogen gaan doen.

Biologische kinderwens

Ik hoop dat onze biologische kinderwens niet in de weg zit. We zijn allebei heel nuchter hierover, zijn nog relatief jong dus hebben geen haast en willen zeer bewust de medische molen (nog) niet in. Maar in de tussentijd willen we wel ons hart en huis openstellen voor een kindje dat een veilig en warm thuis nodig heeft. Onze actieve kinderwens kan prima nog even in de ijskast mocht er een pleegkindje bij ons komen. Wat ons betreft sluit het een het ander ook niet uit in de toekomst. We hopen dat we dit over kunnen brengen op de trainers/wervers/matchers!

Maar we gaan het zien! Spannende tijden denk ik! En fijn om weer een gezamenlijk doel te hebben ♥

 

P.S. Zijn er hier lezers die ervaring hebben met pleegzorg? Deel gerust je mening hieronder bij de comments! Ben heel benieuwd!

 

*Dit is de korte versie van waarom we op dit moment geen interesse hebben in adoptie. Wie weet ooit nog een uitgebreidere!

Medische molen | 44

Medische molen | 44

Blog Zwanger worden

medische molenVeel lieve meelevende mensen in mijn omgeving vragen toch wel regelmatig: wanneer mag je weer naar de gynaecoloog? En ook de dames in de Facebookgroepen verbazen zich steeds over ons aantal natuurlijke pogingen en het feit dat de gynaecoloog nog steeds ‘niks doet’. Of ik nog niet in aanmerking kom voor IVF… Of voor hormoonbehandelingen… Of voor IUI… Met andere woorden: de medische molen… Ze vinden het gek dat we nog steeds maar moeten proberen spontaan zwanger te raken.

Maar voor al die bovengenoemde ‘oplossingen’, heb ik geen indicatie, want:

  • Alle onderzoeken bij zowel mij als manlief tonen geen enkel probleem aan
  • Ik ben nog jong (28 jaar momenteel)
  • Ik ben al eens zwanger geweest; met andere woorden: we hebben al eenes bewezen dat een zaadcel van hem en eicel van mij succesvol samen kunnen komen
  • Ik heb beide eileiders nog; ook al is de conditie niet bekend, toch wordt dit als positief gezien tot het tegendeel is bewezen

Ook al is het uiteraard zeer frustrerend niet (natuurlijk) zwanger te worden en constant heen en weer geslingerd te worden in je emoties en gedachten, maand in maand uit… Toch snap ik mijn gynaecoloog.

In hun (medische) ogen is mijn lichaam gewoon gezond. Waarom kunstgrepen gaan toepassen op een ogenschijnlijk gezond lichaam? Want, zo leggen ze ook uit, de kans is zeker gelijk, of zelfs groter om spontaan zwanger te worden, dan via IUI/IVF. De kans dat het me iets op gaat leveren, afgewogen tegen ‘het gedoe’, de lichamelijke én mentale uitputtingsslag, is gewoon niet groot genoeg. In mijn geval.

IVF – de nadelen

Uit cijfers blijkt ook dat het aantal succesvolle behandelingen nog steeds laag is. Slechts 20 procent van de koppels die een IVF-behandeling ondergaat, heeft uiteindelijk daadwerkelijk een kindje in hun armen. En dat afgezet tegen het enorm ingrijpende proces van de behandeling: de hormonen, de bijwerkingen, de afspraken, de spanning, etc. Zo onschuldig is het ook allemaal niet.

Ook de hormonen hebben de nodige bijwerkingen. Zo even een paar uit mijn hoofd:

  • extreme misselijkheid
  • in korte tijd veel aankomen
  • enorme stemmingswisselingen

Iemand op een forum schreef:
“Pff, ik zie er echt tegenop. Dat spuiten, weer die vervelende echo’s tussen werktijd door, pukkelige huid door die hormonen, rothumeur. Hele opgezette buik.” 
En in datzelfde topic:
“Je krijgt elke maand het gevoel dat je een machine bent die eigenlijk niet goed werkt en je raakt je lichaam een beetje kwijt.”

Nee, can’t wait! :S

En dan zijn de langetermijneffecten nog niet eens bekend, omdat de eerste IVF-behandelingen eigenlijk nog niet zo heel lang geleden (eind jaren ’70) plaatsvonden. De eerste Nederlandse IVF-baby is uit 1983, nu nog maar 32 dus! Dus of alles zo gunstig is en veilig is, dat is gewoon echt nog niet bekend.

Het kunstmatig regelen van hormonen wordt gelinkt aan kanker. De eierstokken produceren de geslachtshormonen oestrogeen en progesteron. Wanneer de concentratie daarvan in je lijf kunstmatig wordt verhoogd, kan het risico op hormoongerelateerde soorten, zoals borstkanker of baarmoederkanker stijgen.

Dus de vraag rijst: wil ik wel in aanmerking komen voor de medische molen? Uh… Eigenlijk is het antwoord voor mij heen simpel: nee.

NB: daarmee zeg ik niet dat ik nooit de medische molen in zal gaan of dat ik andere vrouwen niet begrijp die daar wel voor kiezen. Zeker niet! Begrijp ze maar al te goed. Weet alleen niet of ik er zoveel ellende voor over heb. Zolang er geen nadrukkelijke oorzaak is wat me een indicatie kan bezorgen, ga ik de stap in ieder geval niet nemen. Ook al zou ik in januari met IUI mogen beginnen…

Haastige spoed is zelden goed…

Stellen willen zodra ze die knoop wel/niet beginnen aan kinderen door hebben gehakt ook snel worden ‘bediend’. En als het na een jaar nog niet is gelukt staan ze op de stoep bij de gynaecoloog. En dan willen ze IVF. Want het lukt niet. Artsen waarschuwen hiervoor. Tegen de haast waarmee stellen tegenwoordig tot IVF overgaan. Soms al na een jaar van vruchteloze pogingen zwanger te raken storten ze zich al in de medische molen. Tenzij je een medische indicatie voor onvruchtbaarheid hebt kan na een wachttijd van twee jaar wel eens blijken dat je helemaal geen IVF nodig hebt*.

Kinderwens? Ga er gewoon voor!

Ik ben – zeker nu niet meer – ook echt geen voorstander van het eindeloos uitstellen van je kinderwens. Om toch nog die ene reis te maken, of toch nog even wachten tot je een koophuis hebt, of dat vaste contract. Of omdat je geen babykamertje (over) hebt.

Zodra je het allebei wilt: ga er gewoon voor! Je weet niet hoe lang het duurt. Het kan kort duren of heeeel lang. Je weet het gewoon niet. En we leven in zo’n onzekere tijd, dat vaste banen en koophuizen met genoeg slaapkamers en weet ik het wat, ook geen zekerheid meer vormen. Je weet nooit wat er op je pad komt, wat er nog gebeurd. In een jaar kan veel gebeuren! In 3 maanden ook. Het is allemaal schijnzekerheid. Zelfs een vast contract zegt gewoon niks meer. En als je zwanger blijkt te zijn, heb je nog 9 maanden om dingen te regelen! Zo’n kindje heeft de eerste maanden vaak echt nog niet zoveel nodig. Er zijn miljoenen kinderen die het met minder moeten doen. Een kindje hoeft echt niet perse dat eigen kamertje, het slaapt ook heel fijn in een ledikantje op jullie kamer. Als het maar veilig en warm is.

Zelf ook zo’n schijnzekerheid meegemaakt: vast contract > koophuis + actieve kinderwens > 2 maanden later werkloos om economische redenen… Eén van ons gelukkig maar 😉 Als we nu weer moeten wachten tot 1 van ons een vast contract heeft, voordat we aan kinderen beginnen (lees: “met onze kinderwens doorgaan”), dan zijn we nog wel 2-3 jaar verder.

*) Onderzoek van het National Institute of Environmental Health Sciences in Washington & Universiteit van Padua.

Voorlopig nog even niet…

Al met al, alles in overweging nemend, weet ik dat ik het komende jaar nog niet de medische molen in wil, als de situatie zo blijft als dat hij is. Mocht ik door nieuwe onderzoeken een andere indicatie krijgen, dan overweeg ik alles opnieuw met die nieuwe informatie. Hoewel ik zelf vaak geïrriteerd raak van de opmerking, zal ik ‘m deze keer zelf maken: ik ben tenslotte nog jong 😉

Ik ben erg benieuwd naar verhalen van vrouwen die besloten hebben de medische molen NIET in te gaan, ondanks hun sterke kinderwens. Als je je verhaal wilt delen, laat dan vooral een reactie achter! Hoor het heel graag 🙂

Twijfelmoeder | 42

Twijfelmoeder | 42

Blog Zwanger worden

twijfelmoederAls kind wist ik het al: ik word later moeder. Geen enkele twijfel. Ik heb zelfs besloten toch maar geen Geneeskunde te gaan studeren – dat wilde ik de volle 6 jaar koste wat het kost – omdat ik dan richting de dertig nog zou studeren en ik niet jong moeder kon worden (had inmiddels makkelijk gekund, maar goed, het leven loopt zoals het loopt! En gelukkig wist ik dat toen nog niet).

Toen ik eenmaal aan het studeren was en ik ook af en toe in de knoop zat met mezelf, begon ik te twijfelen. Mijn perfectionistische aard geloofde niet dat ik echt een goede moeder kon zijn. Ik vond dat mijn eigen tuintje eerst onkruidvrij moest zijn, om er weer wat nieuws te planten. Er is een mooi Surinaams spreekwoord wat ik laatst tegenkwam: “Zorg dat je de stenen achter op je pad opruimt, anders struikelen je kinderen er over”. Helemaal waar, mijn inziens!

Ik heb daar tussen mijn 18e en 23e hard aan gewerkt en ik sta inmiddels positiever en met meer vertrouwen in het leven. Veel meer in mijn eigen kracht en durf te vertrouwen op ‘het leven’.

Daarnaast was er een andere twijfel: ik vind veel leuk, ben ambitieus, reis graag en veel en ik vroeg me af of dat wel een goede combinatie is met het moederschap. Verlies ik mezelf niet in het moederschap? Vind ik kinderen, zwangerschappen en bevallingen van anderen niet gewoon leuker dan dat allemaal voor mezelf? Wat als mijn kind of het ouderschap me tegenvalt? Kan ik daar op een goede manier mee omgaan? Ga ik niet teveel druk leggen op mijn kinderen? Etc.

Kortom: ook al wil ik nu niets liever, ik heb ook echt getwijfeld, stiekem…

Boomerang

Toch merk ik dat de twijfel langzaam weer opsteekt. Wil ik dit nog wel? Elke maand dat rotgevoel als je weer ongesteld wordt. Elke maand die onzekerheid en dat geneuzel. Elke maand manlief weer optrommelen rond m’n eisprong voor een verplichte ‘beurt’. Elke maand de teleurstelling in je lijf, dat het niet werkt zoals het hoort. En wat als het niet spontaan gebeurt? Wil ik die medische molen in? Antwoord nu: nee! Misschien komt dat nog, maar nu vraag ik mijzelf af: wil ik ooit wel zo ver gaan voor een kind?

Hoewel ik het heel goed snap als mensen die keuze wel maken, en ik misschien op een latere leeftijd ook echt nog een keer overstag ga, heb ik het toch altijd een beetje onnatuurlijk gevonden. Is er niet een diepere reden waarom voortplanten niet lukt? Is het niet eigenlijk een stukje natuurlijke selectie? Ik ben een huis-tuin-en-keuken-filosoofje, dus kan daar eeuwig over nadenken.

Ik weet gewoon niet of ik wel kinderen wil als het zoveel moeite en verdriet moet kosten. Van de spanning, de stress en het verdriet wat er onlosmakelijk mee is verbonden is nog nooit iemand beter geworden. Niet goed voor je algehele gezondheid…

En stel je nou voor… Je bent JAREN bezig geweest met je kinderwens. Jarenlang spanning, onzekerheid, stress en verdriet. Misschien wel een relatie die op knappen staat door al het gedoe. En dan ineens ben je zwanger. Dan zijn er vervolgens nog 100 dingen die fout kunnen gaan. Ofwel tijdens de zwangerschap (bbz, miskraam, zwangerschapsvergiftiging, vroeggeboorte, doodgeboorte, etc.), of daarna. Bijv. een enorm zorgenkind… Of een ongeneselijk ziek kindje waardoor je al vroeg voor hele moeilijke keuzes komt te staan.

Ik weet niet of ik die ‘uitdagingen’ wel aankan (en wil) nadat ik eerst jarenlang verdriet en stress heb gehad om überhaupt zwanger te raken… Na 38 – noem maar wat – pogingen eindelijk weer een zwangerschap en dan na 9, 12, 23, 36 weken alsnog met lege handen? Na immens veel onderzoeken en vruchtbaarheidsbehandelingen zwanger en na 8, 15, 29 weken alsnog een miskraam/doodgeboorte?

Moet ik niet, als het niet spontaan lukt, gewoon mijn kinderwens loslaten op en duur? Kan ik dat? Kan ik leven met die keuze? Kan ik F. aankijken en zijn verdriet nog ons levenlang in zijn ogen zien? Ik vind het maar lastig…

Inmiddels echt een twijfelmoeder… Herkenbaar? Ben benieuwd of er meer vrouwen zijn die bewust kiezen om (nog) NIET de medische molen in te gaan of die zijn gaan twijfelen naarmate het steeds langer ging duren… Hoor graag van jullie!

 

Vader zonder kinderen | 2

Vader zonder kinderen | 2

Blog Zwanger worden

vaderTweede Kerstdag. Klussen, dessert in elkaar draaien en vooral niet vergeten te douchen, want: verf in ons haar! We zijn zo moe dat we nog even in bed kruipen en allebei binnen no time in slaap vallen. Om vier uur schrikken we wakker. Kak! Aankleden! We zijn wat aan de late kant bij m’n schoonfamilie, maar dat mag de pret niet drukken. Nichtje is er ook. Vorig jaar was ze er stiekem ook al bij, maar toen nog in de buik van onze schoonzus.

F. mag nichtje de fles geven. Alhoewel… Want het kleine dametje doet het eigenlijk gewoon zelf! Ik sla ze gade vanuit de achterkamer. Ik voel de tranen al langzaam opwellen. Want wauw.. Wat een mooi zicht. Een stralende man met zo’n kleintje in z’n armen. Ik verbijt de tranen, maar ze zijn al gespot door m’n schoonmoeder die me een begripvolle blik schenkt.

We genieten, maar het doet ook een beetje pijn. Eenmaal thuis moeten we allebei huilen…

Ik voel me verdrietig, maar ook schuldig.. Ik kan hem niet geven waar hij zo aan toe is. En ik baal zelf ook, want het lijkt me zo bijzonder mijn man te zien groeien in de rol van vader. Want dat gaat hij helemaal zijn: VADER. Met hoofdletters. Eigenlijk is hij nu al een vader zonder kinderen…

9. Vader gevonden!

9. Vader gevonden!

Kinderwens

knuffelInmiddels zijn we ruim een half jaar getrouwd (mei 2014) en eigenlijk gaat het met ‘mijn probleem’ de laatste tijd ook erg goed – kennelijk spelen vertrouwen én tijd toch een grote rol in mijn verhaal. We hebben het al véél over onze kinderwens gehad, dus op een ‘gezellige’ avond (ja, ook toen ging het best wel goed ;)) besluiten we spontaan ‘het risico te nemen’. Twee weken later word ik gewoon ongesteld, maar de teleurstelling is niet heel groot. Want hoe groot is de kans dat het in één keer raak is? Toch vertrouwde ik het niet…

En hoe dát verder gaat is te lezen in ‘Mijn verhaal‘…

 

1. Vroege kinderwens

1. Vroege kinderwens

Kinderwens

kinderwensAl sinds mijn kinderjaren weet ik dat ik moeder wil worden. In groep 8 knutselde ik al iets voor de babykamer – want ik wist zéker dat die kinderkamer uit één of ander tijdschrift het ging worden 😉 Ik wist ook de namen al, voor een jongen én een meisje. Ik had al snel meerdere vaste oppasadresjes en ik genoot er elke keer weer enorm van! Ik had vanaf m’n achttiende een serieuze relatie met m’n eerste liefde. We studeerden allebei en ik had in m’n hoofd dat we na onze studie nog even zouden werken, trouwen en dan aan kindjes zouden beginnen.

Achttien, verliefd en naïef, wist ik nog niet dat er nog wel wat kinken in de kabel zouden komen…