Vals positief | 36

Vals positief | 36

Blog Zwanger worden

vals positief zwanger worden na bbzIk voel me zo dom… Gisteren op dag 25 (ong. 8-9 dpo) getest omdat ik zo helder had gedroomd over een knalpositieve test. De vorige keer dat ik droomde dat ik zwanger was (ook op dag 25), was ik dat ook. Dus dacht, waarom niet. Ik had nog twee van die ‘uiterst gevoelige zwangerschapstesten’ liggen van Zwanger & Kids, die ik bij de ovulatietesten had gehad. En ja hoor.. Superlicht tweede streepje.. F. zag het maar met moeite, maar de dames in de Amerikaanse supportgroup op Facebook zagen het ook. Meteen hoopvol en zelfs een beetje blij. Maar later op de dag dacht ik: het is vast vals positief, het kan vast niet zo zijn. Vandaag nog maar eens getest, zelfde merk, zelfde test: krijtwit… 🙁

Toch een beetje verdrietig stiekem.. Alle hoop is meteen weer weg.. En ik voel me stom..

Op naar ronde 15..

Liefs <3

Regenboog | 20

Regenboog | 20

Blog Zwanger worden

regenboog-babyNet voordat ik vertrok naar het ziekenhuis, zag ik een megagrote regenboog door het achterraam, eindigend in het boompje achterin de tuin. Ik heb even staan kijken… Zo mooi.

In de support group hebben ze het constant over ‘rainbow babies’. Ik begreep er eerst niks van. Maar kennelijk is een rainbow baby een kindje is na een vervelende ervaring met zwanger worden. Na regen komt (vaak) zonneschijn tenslotte! Dus ik kan niet anders dan toch even denken: zou het een teken zijn?

Zaterdag zagen we ook al een dikke regenboog, nu zie ik er net voor mijn bezoek aan het ziekenhuis weer één én onderweg zie ik er nóg één! Kan toch niet missen? Oh, die verrekte hoop ook altijd 😉

We besluiten samen toch ook deze maand gewoon maar weer de kans te pakken. Niet omdat het moet, maar omdat het kan. En omdat er misschien onbewust ook wel wat spanning van me is afgevallen en mijn lijf er daardoor wellicht wel klaar voor is? Laten we het hopen!

Eén ding heb ik wel geleerd: ik moet wat liever zijn voor mezelf én voor m’n lijf. Die hoge lat levert niet altijd iets op. Soms moet je er gewoon relaxt onder door wandelen in plaats van er altijd overheen te moeten springen van jezelf. Dus dat ga ik deze maand maar gewoon doen!

Zou het dan? | 9

Zou het dan? | 9

Blog Zwanger worden

wachtwekenHuh? Nu al? De vooraankondiging van m’n menstruatie komt meestal pas één dag, hoogstens twee dagen van tevoren. Maar nu zag ik gisteren al iets ‘verdachts’. En meteen gaan de hersentjes weer kraken. Zou het van de innesteling zijn? Zou het deze maand dan wél positief uitpakken?

Omdat er toch weer een sprankje hoop is aangewakkerd en het een luie zondag is met weinig afleiding, besluit ik aan het einde van de dag tegen beter weten in een zwangerschapstest te doen…

Leven in de wacht | 8

Leven in de wacht | 8

Blog Zwanger worden

buiten verwachtingVoor velen vast herkenbaar… Hoe langer het duurt voordat je zwanger raakt, hoe meer je de neiging krijgt om je leven ‘on hold’ te zetten. Want, zo denk je: eerst maar eens zwanger raken…

De eerste maanden sloegen we bewust over omdat we liever niet wilden dat het kindje rond Sinterklaas of de feestdagen zou komen. Toen ik zwanger was en mam vroeg of ik in januari (8 maanden verder) mee wilde naar een concert, rondom mijn uitgerekende datum, bedacht ik al meteen wie eventueel mee zou kunnen gaan in mijn plaats. Maar het ging verder dan dat. Ik wilde bij voorkeur niet vliegen in de eerste maanden van een zwangerschap, dus toen mijn schoonmoeder zei: “Ik ga deze zomer naar IJsland”, zei ik tegen m’n man: “Ga gezellig mee!” En hoewel we inmiddels wel geleerd hebben dat het leven niet te plannen valt – want ik was in de zomer al niet meer zwanger en miste mijn man enorm toen hij net na de bbz in IJsland zat – merk ik dat we toch nog steeds rekening houden met de komst van een kindje. Of eigenlijk, eerlijk gezegd, met de mogelijkheid dat het weer mis kan gaan. Ik durfde niet aan die leuke massageopleiding te starten, bang dat ik niet meer gemasseerd mocht worden als ik zwanger was en dus maar half mee kon doen of weer 3-4 weken uitgeschakeld zou zijn en van alles zou missen. Ik durfde nauwelijks een reis te boeken en al helemaal niet ver vooruit. Ik informeerde van tevoren bij de reisorganisatie of ik wel mee kon doen met het programma, mocht ik zwanger zijn. En ik vroeg of er een ziekenhuis in de buurt was, voor het geval dat. Uiteindelijk ben ik gewoon gegaan en bleek ik niet zwanger. Kortom: wéér zorgen voor niks.

En dan hebben we het nog niet eens over eten gehad. Ook andere mensen die toch wel weer een zwangerschap verwachten, houden er nu al rekening mee en zeggen (lief bedoeld maar ongevraagd) wat er aan ingrediënten in hun creaties zit. Zover wil ik niet gaan. Dat is voor mij een stap te ver. Ik eet dagelijks heel bewust, dus dat beetje taugé, op dat kleine stukje gerookte zalm zal echt niet meteen schade aanrichten. Hoop ik dan maar 😉

Ik wéét ook wel dat ik m’n leven niet in de wachtstand moet zetten, dat wil ik ook helemaal niet. Maar toch schiet het door je hoofd. Ook mijn ouders hadden moeite met een vakantie boeken de eerste maanden na de bbz. Superlief, maar tot nu toe voor niks.

Ik heb er geen zin meer in. Ik wil niet langer rekening houden met die ‘misschien-wel-misschien-niet-toekomst’. Ik wil gewoon weer leven…

Herken jij dit gevoel? Hoe ging jij ermee om?

 

Droom | 7

Droom | 7

Blog Zwanger worden

dromen zijn bedrogVannacht heb ik gedroomd over een bevalling. Mijn bevalling. Er was geen man of baby te bekennen, maar zoals het in dromen heel duidelijk kan voelen, het was onmiskenbaar een bevalling. Ik word met een vreemd gevoel wakker.

De vorige keer dat ik zo levendig droomde dat ik zwanger was, bleek ik – achteraf gezien – ook zwanger te zijn. Als het weer zo’n droom was geweest, dan had ik stiekem toch een beetje hoop gekregen. Ook al weet ik ook best dat dromen bedrog zijn 😉 Maar omdat dit meer een koude, grijze en vreugdeloze droom was, weet ik niet wat ik ervan moet denken…

Nog een paar dagen op het ‘wachtbankje’… Ben blij als deze week weer voorbij is!

Laatste kerst | 1

Laatste kerst | 1

Blog Zwanger worden

kerst-tranenEerste kerstdag. Ik kruip uit bed. Niet fijn geslapen. En meteen weet ik: het is weer zover. Stipt op tijd. Geen leuk kerstcadeau. In plaats van een kadootje onder een gezellige kerstboom – die we dit jaar niet hebben door de verhuizing – word ik uitgerekend vandaag ongesteld. En er is deze maand geen twijfel mogelijk. Geen sprankje hoop dit keer. Geen hoopvolle gedachte dit keer dat ik misschien één van die vrouwen ben die een bloeding heeft aan het begin van de zwangerschap en dat het wél goed zit. Maar eigenlijk is dat ook wel een keertje fijn. Want ik weet nu: hoop is kwetsbaar, breekbaar als een kerstbal.

Het zou onze laatste kerst zijn met zijn tweetjes. Die gedachte bekruipt me vandaag op onbewaakte momentjes… Als ik onder de douche sta en het litteken in m’n navel en de twee kleintjes iets daaronder zie, schiet ik vol. M’n tranen stromen samen met het water langs m’n wangen. Bleh.. Wat een stomme dag.

’s Avonds zie ik de hele familie: 55 man sterk. Drie generaties: ooms en tantes, neven en nichten en nog een hele bups achterneefjes en -nichtjes. En het feit dat ik zonder kinderen nog steeds behoor tot de groep ‘jongere neefjes en nichtjes’ is confronterend…

Mam zegt opbeurend: “Het kan nog steeds de laatste kerst met z’n tweetjes worden!” Ik denk er het mijne van, maar toch geeft het weer een sprankje hoop…