Hello Goodbye | 54

Hello Goodbye | 54

Blog In het nieuws Zwanger worden

Kijk je wel eens Hello Goodbye? Ik ben verslaafd aan Uitzending Gemist en kijk op een rustige dag lekker veel tv-programma’s terug op de achtergrond. Terwijl ik kook, terwijl ik de was ophang, terwijl ik het bed verschoon, terwijl ik zit te dichten voor Sinterklaas, etc. Heerlijk vind ik dat! Guilty pleasure! *bloos*

marloes-ralph-hello-goodbyeIn deze aflevering, van 3 december, ging het over een leuk stel dat terugkwam met hun (tweede) geadopteerde zoontje. Mooi verhaal! Bijzonder portret 🙂

Gek genoeg had ik een vreemd gevoel van herkenning in m’n lijf. Geen idee waarom, want ik ken deze mensen niet en het is ook niet zo dat we op dit moment (al) interesse in adoptie hebben – wel in pleegzorg, maar daarover later meer – en we zijn ook de medische molen niet in geweest, waardoor ik herkenning had kunnen voelen.

Toen ik ging googelen, kwam ik al snel op hun blog uit. En daar las ik de eerste post met hun verhaal:
In 2009 was Marloes voor het eerst zwanger, helaas was die zwangerschap buitenbaarmoederlijk. Na twee operaties en nog een periode van proberen zwanger te worden, begonnen we in oktober 2010 met de eerste IVF poging. Wel hadden we inmiddels besloten ons aan te melden bij de Stichting Adoptievoorzieningen, omdat we met de gedachte speelden sowieso een kindje te adopteren (ook als we een biologisch kindje zouden krijgen).

Ik heb dit gek genoeg al vaker gehad. Alsof ik ze eruit pik… Blijft vreemd! En heftig… Grijpt me altijd weer aan.

Na het lezen van hun blog, had ik eigenlijk heb ik wel 100 vragen voor haar… Een kleine greep 😉

  1. Hoe heb je jouw bbz ervaren? Hoe kwam je erachter?
  2. Heb je ook een laparoscopie gehad? Heb je beide eileiders nog?
  3. Ik las op je blog ‘na twee operaties…’? Was er iets achtergebleven? Een tweede laparoscopie? Heftig!
  4. Hoe lang heeft het geduurd voordat jullie weer opnieuw gingen proberen?
  5. Hoe lang hebben je nog geprobeerd spontaan zwanger te worden voordat jullie de medische molen in gingen?
  6. Hadden jullie een indicatie voor de MM, was het een gedwongen keuze of was het een eigen keuze?
  7. Je bent nog een keer spontaan zwanger geraakt. Was dit na de behandelingen of tussen de behandelingen door?
  8. Jullie hebben uiteindelijk besloten te stoppen met de MM en helemaal voor adoptie te gaan. Ben zo benieuwd hoe de keuze voor stoppen is ontstaan.. Noodgedwongen of eigen keuze? Te zwaar? Lichamelijk en mentaal? Kan ik me ook voorstellen! Ook de bbz en miskramen… Heel pittig!
  9. Staan jullie nog open voor een biologisch kindje, mocht het spontaan gebeuren of is dat geen mogelijkheid meer?

Ik merkte – eigenlijk een beetje gek als je iemand niet kent – dat ik heel veel behoefte had aan haar ervaringsverhaal. Het verhaal van vóór de adoptie… Van haar bbz en alles wat daarna kwam… Of juist NIET kwam eigenlijk… Ik realiseerde me door mijn onverwachte behoefte, dat het daarom zo belangrijk is om te blijven delen met elkaar! Al help je maar één iemand met jouw verhaal… ♥

 

Bron foto: eenkindjevanver.blogspot.nl

Reacties & berichtjes | 32

Reacties & berichtjes | 32

Blog Zwanger worden

hartverwarmende berichtjesWauw… Meteen als ik wakker word en op m’n telefoon kijk, zie ik al dat er enorm veel likes en reacties zijn gekomen op mijn bericht. Allemaal lieve reacties. Ik heb ook wat privé berichtjes van lieve vrouwen die hun verhaal ook delen. Die blij zijn dat ik het gedeeld heb. Of die mij een hart onder de riem willen steken dat het ook voor ons ooit wel zo gaat zijn. Reacties van mensen van vroeger, oud-klasgenootjes van de basisschool, van de universiteit die ik lang niet meer heb gesproken, etc. Echt heel bijzonder.

Een greep uit de reacties:

“Wat mooi en goed geschreven, je post helpt zeker tussen al het blije babynieuws op FB – het kan ook anders lopen. Je scheef het zelf al, het lijf is ingenieus en kan heel veel hebben. Ik hoop dan ook voor je dat het in de toekomst gewoon meewerkt om je wens te laten vervullen. Sterkte!”

“Wat heftig! Ik kende het wel, maar wist niets over de gevolgen… heel veel sterkte!”

“Veel liefs, een dikke knuffel en dankjewel.”

“Veel respect voor jullie dat je dit wilt delen! En mooi onder woorden gebracht! Dit bevestigt ook maar weer dat kinderen een geschenk zijn wat je mag krijgen en dat je ze niet zomaar ‘neemt’, wat je wel eens hoort van anderen. Ik hoop dat jullie in de toekomst ook van een wonder(tje) mogen gaan genieten!”

“I’m so sorry to hear that. But I think it’s great that you’re sharing that and trying to raise awareness for it. I’ll keep my fingers crossed for you that you’ll still have the happy news to tell one day! Lots of love.”

“Indrukwekkend verhaal om te delen! En een goed voorbeeld van hoe patiëntbeleving minstens zo belangrijk is of minstens zo heftig kan zijn als de aandoening of ziekte zelf (zo wordt dat onze studenten Geneeskunde ook standaard bijgebracht).”

Mensen spreken me de dagen daarna ook nog aan. Het is echt overweldigend. We voelen ons heel dankbaar voor alle lieve, meelevende en hartverwarmende reacties en berichtjes! ♥ Het doet ons – ook al is het alweer een jaar geleden – heel veel goed! Toch blij dat ik het gedeeld heb 🙂

 

Liefs <3