Buiten Verwachting | 81

Buiten Verwachting | 81

Blog Zwanger worden

Alles gaat hier ‘buiten verwachting’… Dat blijkt maar weer! Wij verwachten namelijk niet één kindje, maar twee! :O Een tweeling! Beating the odds again… Voor een buitenbaarmoederlijke zwangerschap was de kans 1 op 100, een spontane/natuurlijke tweeling op de wereld zetten is een kans van 1 op 80.. Pak ze wel allemaal lekker mee! 😉

Eerste echo

De eerste echo, de ‘zit-het-goed-echo’ hadden we met 5w5d. De gynaecoloog was een waarneemster, en ik had het gevoel dat ze ons verhaal niet echt had gelezen. Want ze vond dat ik nogal vroeg kwam.. Ja, hehe… Dat mag/moet ook als je een bbz hebt gehad! Ook uit de echo bleek dat, want wij waren alleen maar bezig met: zit het goed, zit het goed, zit het goed?! Ook letterlijk vier keer gevraagd. Maar zij reageerde steeds met een droge ‘ja’ en ging dan weer verder met inspecteren, waardoor we niet overtuigd raakten. Dat het er twee waren was wel even uh.. raar.. maar daarom was de vraag alleen maar relevanter: zitten ZE goed? Allebei? Echt?

Maar wat bleek: mevrouw de gynaecoloog was op zoek naar de ‘embryo pool’ (ik heb me rot gegoogled, maar ze bedoelde ‘fetal pole’ en een Nederlandse variant heb ik nog niet gevonden – ter info: het was een Vlaamse). Dus vandaar de lauwe reacties. Maar wij hadden helemaal niet verwacht meer te zien dan een vruchtzakje, laat staan twee! Laat staan al embryootjes of hartjes of wat dan ook.. Nee hoor, wij zijn tevreden met dit resultaat! 😉 En kennelijk doen allebei m’n eileiders het nog, want het lijkt erop dat er twee eitjes zijn gekomen, van allebei de kanten één.. Wat een geruststelling! 😀

Tweede echo

Met 7 weken mochten we weer voor een echo komen om te kijken of er ook kloppende hartjes te vinden waren. En of er daadwerkelijk twee kindjes komen. Want de kans op een ‘vanishing twin’ is erg groot de eerste 8 weken. Komt enorm veel voor, maar meestal weet je dat niet omdat je doorgaans niet zo’n vroege echo hebt! Deze (weer een andere) gyn had dan weer niet door dat we dat vooral wilden weten: zijn het er nog twee? Want die ging uitgebreid no. 1 op zitten meten en naar het kloppende hartje (pixeltje) zitten kijken. Prima natuurlijk, maar bij ons brandde de vraag: is er nog één?! 😉 Haha! En ja hoor, achter no. 1 lag no. 2 verstopt. Beide hartfrequenties gelijk, en allebei even groot.. uhh.. klein! Goed teken!

Met 11 weken weer een echo… En helaas einde verhaal bij de verloskundige, waar ik al die jaren zo naar uit had gekeken 🙁 Want ik moet nu op controle bij de gyn en klinisch verloskundigen…

Einde blog

We gaan er vanaf nu vanuit dat er gewoon twee kindjes ons komen vergezellen over een maandje of wat. En dat betekent ook een einde aan de blog ‘Als zwanger worden (na een bbz) niet lukt’. Want het is tenslotte ‘gelukt’.

Dit was dan ook de laatste post! Maar als er vragen zijn over m’n zoektocht, bbz, of wat dan ook, of misschien wil je jouw verhaal wel delen? Voel je vrij contact op te nemen via het contactformulier! 🙂

Liefs!

Haantje | 69

Haantje | 69

Blog Zwanger worden

Bleeeghhh… Wat een haantje is die gynaecoloog. Wij zijn niet de types die goed samen door één deur kunnen! Dat heb je wel ‘ns 😉 Hoeft ook helemaal niet erg te zijn, maar ik moet het toch even van me af schrijven!

Even bij het begin beginnen: omdat we ‘volgens plan’ toch even opnieuw een cyclusonderzoek wilden doen, op advies van de gynaecoloog uit Voorburg, ben ik terug gegaan naar m’n eigen gynaecoloog om dit te bespreken. Ze dacht dat er niks anders uit zou komen dan een jaar geleden – “vorig jaar hebben we dit ook al gedaan” – maar ze wilde er dan toch wel aan meewerken. Ze stelde voor om op dag 3, 10 en 14 een echo te doen + bloedonderzoek. Formulieren kreeg ik (nog) niet mee en ze zei niks over temperaturen, in tegenstelling tot de second opinion gyn *zucht*.

Maar ik voel me altijd al opgelaten daar, omdat ik heel erg het gevoel heb dat ze me irritant vinden omdat zij niks kunnen vinden en er dus vanuit ga dat ik gewoon zwanger kan worden en dat ik toch steeds terugkom voor onderzoek. Dus pas in de auto dacht ik daaraan… ARGH… Stom!

Maar goed, dag 3 dus naar de gyn voor een echo. Maar dit viel op een zondag, dus werd het maandag (dag 4) en dat was niet op een werkdag van mijn eigen gyn. Dus moest ik naar een collega. Ooit ben ik al eens bij hem geweest voor m’n ‘vaginistische klachten’, en toen matchten we al niet zo best, maar goed, een echo is een echo. Dacht ik.

Omdat ik op de infosite van Voorburg had gelezen dat voor een bloedonderzoek je op dag 3 + de vijfde en achtste dag na eisprong/temperatuurdip, dacht ik: ik bel nog even gauw, want het lab sluit om 17:00 uur en ik heb nog geen formulier. De assistente begreep het helemaal en zei: kom maar wat eerder dan, dan regelen we dat! Ik in de auto gesprongen… Maar onderweg werd ik gebeld met de info dat prikken op dag 3 helemaal niet nodig was. Uhh… Nou, daar denk ik anders over. Ik wil graag het onderzoek – als we het dan toch doen – wel even op z’n Voorburgs doen.. Zoals bedacht door de second opinion gyn, want waarom ben ik daar anders geweest? Maar goed… Lichtelijk opgefokt zat ik dus in de wachtkamer. Half uur te vroeg. Vervolgens ook nog half uur uitloop, dus jeee.. Feest! En toen het zover was bleek die vent eruit te zien alsof er een langharige marmot (bestaan die?) op z’n hoofd is doodgegaan. 8 (? gokje) jaar geleden zag-ie er beter uit! Hahahaha!

Hij leidde me meteen naar het met gordijn afgeschermde hokje om mijn onderkleding uit te doen, maarrre… Ho es ff… Assertief als ik ben, begin ik natuurlijk meteen over het feit dat er vandaag geen bloed meer is geprikt. En het was al dag 4, dus had het onderzoek uberhaupt voor deze maand nog wel zin? Dan hoef ik nu ook geen echo… Bedoel, niet dat het allemaal zo relaxt is! Ik sprak natuurlijk ook even mijn lichte irritatie uit dat er door de second opinion gyn iets wordt geadviseerd, wat vervolgens op een hele andere manier wordt aangepakt. Ik legde uit: “Jullie prikken niet op dag 3, 19 en 21, en ook over echo’s had dr. S. het niet gehad, wel over temperaturen.”

“Nee hoor,” zei hij. “We doen hier precies hetzelfde. Ik ben door Dr. S. opgeleid.” Ik zei: “Ja, ik ben ook door iemand opgeleid, maar dat zegt niet dat ik mijn werk hetzelfde doe of van visie verschil.”  Hij: “We doen echt precies hetzelfde hier, ik ken hem al 20 jaar.” Ja… Ik ken zoveel mensen al 20 jaar, maar dat zegt niet… ARGH! Wat een drogredenen. Met zulke argumenten lul je mij niet onder tafel, maar goed…

Hij zei: “Ja, je moet nu toch gaan kiezen waar je behandeld wilt gaan worden” Allereerst: ik wil niet ‘behandeld’ worden. Ik wil onderzocht worden. En ten tweede is dat nu het moment daar helemaal niet voor, want er is geen diagnose en ik ga echt niet voor een bloedonderzoekje 2,5 uur in de auto zitten naar Voorburg. Nee, dat begreep hij wel… Wauw… ARGH…

Maar goed, uiteindelijk kwamen we er wel uit, is de echo toch nog uitgevoerd (uiteraard weer allemaal prima) en hebben we gewoon op een gezellige manier afgesloten. Maar nog eens een afspraak bij hem? Noohh… Liever niet 😉

We’ve got a plan! | 65

We’ve got a plan! | 65

Blog Zwanger worden

Even een blogje tussendoor hoor! Zoveel te schrijven… Meteen onderweg terug van de gynaecoloog/second opinion borrelde er bij mij een tijdlijntje m.b.t. het zwanger worden, een hoe-nu-verder-schema, een plan van aanpak op.

Dinsdag had ik een heel fijn gesprek met de acupuncturist. Zij bevestigde mijn ideeën en gevoel, ik bevestigde dat van haar. En zo kwamen we al snel op een diagnose. Dat was superfijn. Twee dagen later een fijn gesprek met de andere gynaecoloog, een tweede mening, een second opinion. En opeens vielen voor mij de puzzelstukjes. Niet dat we een oorzaak hebben ineens. Maar er is wel een plan.

Hét plan

Om mee te beginnen wil ik starten met acupunctuur. Met name met kruiden, zoals besproken. En acupunctuur wellicht als ondersteuning of ontspanning. Dit wil ik een half jaartje doen, het de tijd geven – tot aan de zomervakantie. En in de tussentijd blijven we spontaan proberen wanneer kan/mag. Daarnaast wil ik nog wat reguliere onderzoeken laten doen bij m’n eigen gynaecoloog: het cyclusonderzoek (temperatuur + hormonen/bloedwaarden) en een samenlevingstest (PCT). Als we dan toch bezig zijn kon dat er ook wel bij, vond deze gynaecoloog. Over een HSG (baarmoederfoto) denk ik nog even iets langer na, maar dat wil ik eventueel ook nog in die periode voor de zomervakantie doen. Dan op reis met z’n tweeën, gewoon 4-5 weken weg… Ontspannen, genieten, even helemaal weg. En DIK genieten van onze kinderloosheid 😀 Ter compensatie 😉 En als het dan nog niet is gelukt om zwanger te raken, dan wil ik in september gaan nadenken over IUI, met of zonder hormonen. Hoewel de gynaecologen beiden lichte stimulatie met injecties adviseren, ligt het toch aan de uitslagen van de onderzoeken of ik dat wel of niet wil…

Gek genoeg geeft dit tijdsverloop, dit ‘plan’ – wat nog 100x kan wijzigen – al zoveel rust. Ik ben blij dat we naar Voorburg zijn geweest. Ook al was het een pokkeneind weg! Best of both worlds! 😉

Second opinion II | 62

Second opinion II | 62

Blog Zwanger worden

Pfoeh… We hebben het toch maar gedaan. Die second opinion waar we maar tegenaan zaten te hikken. Helemaal in Voorburg: behoorlijk eind rijden! Maar gelukkig konden we bij de broer van Frans en schoonzus slapen op 20 minuten rijden van het ziekenhuis. Meteen een supergezellige avond gehad! Dus het was sowieso een geslaagde trip.

Heeeel vroeg ging de wekker. Niet megaveel vroeger dan voor werk, maar pfff… GAAP! Dus na een snel ontbijt gauw op pad… Bij het ziekenhuis aangekomen moesten we nog een ‘pas’ (papiertje met sticker met barcode erop) laten maken. Maar eenmaal op de afdeling hadden we die helemaal niet nodig. Lekker handig 😉 Maakt niet uit, we waren nog op tijd. We werden gewogen en gemeten. Viel ons allebei mee, pfiewww 😉 Haha! En toen waren we al snel aan de beurt bij dr. Santbrink.

Heel fijn was dat hij vooraf even zei hoe het gesprek zou gaan. We hadden helemaal geen idee. Bewust de verwachtingen maar erg laag gezet, want anders kon het alleen maar tegenvallen. Hij had ons verhaal gelezen en onze testuitslagen bekeken. Hij wilde ons verhaal ook nog even van onszelf horen, zodat we het over hetzelfde hadden.

Er was al een foutje in geslopen want hij zei dat we al sinds augustus 2013 aan het proberen waren. Uhh.. Nee 😉 Toen was ik met de pil gestopt en pas in april 2014 hebben we een halfslachtige poging gedaan, was ik in 1x zwanger en 8 weken later mochten we opnieuw beginnen… Maar gelukkig maakte dat verder niet zo uit voor het gesprek 😉

Hij vroeg flink door op m’n veranderde menstruatie. Wat ik heel fijn vond, want zo had ik eindelijk het gevoel dat het inderdaad niet klopt zoals het nu is. Dat ik serieus werd genomen.

Zijn observaties:

  1. Je cyclus is een beetje apart, lang, maar weinig bloedverlies en niet onbelangrijk: hij is veranderd na de bbz
  2. Je hebt een buitenbaarmoederlijke zwangerschap en dus per definitie een beschadiging aan de eileider, omdat ze die hebben laten zitten. Hij is van mening dat hij er dus net zo goed uitgehaald had kunnen worden. Waar ik altijd al bang voor was geweest. Maar hij zei ook: “dat is een visie. Jouw gynaecoloog heeft ‘m vast met een reden laten zitten.”

Mogelijke oorzaken:

  1. Je cyclus, die ‘wappert’ een beetje – aldus Santbrink; dus daar moeten we misschien wat meer grip op zien te krijgen, hoe die in elkaar zit.
  2. Er is iets meer aan de hand met je eileiders – heel plausibel natuurlijk na een bbz, die heb ik ook niet voor niks gehad (óf omdat er iets met het embryo was, maar dan zou het goed nog een keer kunnen gebeuren van ons samen; óf omdat er iets met m’n eileider/s was, en ook dan kan het goed nog een keer gebeuren omdat ik ze beide nog heb en er alleen maar meer beschadigd is dan voor de bbz)
  3. Je doet het niet vaak genoeg – maar dat kon hij na een blik op m’n appje (hierin houd ik m’n menstruatie, maar ook de ‘keren’ bij) afstrepen.

Kortom.. Zijn aanbeveling:

  1. Bloedonderzoek gedurende een hele cyclus + temperaturen om met die gegevens meer inzicht te krijgen in het verloop van mijn cyclus. Geen moeite, dus dat moeten we maar meteen gaan doen.
  2. Evt. toch een HSG, een baarmoederfoto. Zijn speech was wel overtuigender dan die van mijn eigen gynaecoloog die het niet aanraadde. Hij zei dat hij HSG’s meerdere keren per week doet, al 15 jaar lang en dat er nog nooit een infectie is opgetreden. In het ADRZ wilden ze me preventief antibiotica geven. Dat vond ik 3x niks. En daaruit sprak voor mij ook een groot risico op infectie… En infectie is wel het laatste wat ik wil, want dan worden m’n eileiders alleen maar slechter… Hij gaf wel toe dat het inderdaad zo is dat bij 50% van de HSG’s waarop een of beide eileiders niet doorgankelijk lijken, er uiteindelijk niks aan de hand is. Dus zorgen (en een laparoscopie/kijkoperatie) voor niks. Maar hij zei er ook bij dat in ons geval er voorkennis is, wat er normaal niet is. Bij mij is het zo dat ze al verwachten dat links niet doorgankelijk is. Dus als dat ook het beeld op de HSG is, dan kunnen ze er wel vanuit gaan dat het ook echt zo is, zonder verder onderzoek.
  3. IUI met injecties. Niet met pillen (Clomid), want… Ai… Dat ben ik vergeten. Mocht ik er nog op komen, dan hoor je het! Maar die hormonen raadt hij wel aan, om m’n cyclus strak te trekken, beter te regelen… Om het ‘wapperen’ te stoppen.

Hmm… Weet nog niet wat ik hiervan vind, maar zijn verhaal is weer overtuigender dan dat in het ADRZ. Maar of ik dat nu goed of slecht vind, weet ik nog niet. Gelukkig staat F. ook nog steeds niet ineens te springen om de medische molen, dus daar heb ik mazzel mee. Hij zei in de auto: weet niet of ik dat wil hoor, IUI.. Die polonaise aan jouw lijf. En ik weet ook niet of ik het zelf zou willen als ik in jouw schoenen zou staan. Gotta love him! Man naar m’n hart! ♥

Chlamydia? | 41

Chlamydia? | 41

Blog Zwanger worden

bloedonderzoek bbzZoals ook in m’n vorige blogpost geschreven, had ik laatst een goed – en lang – telefoongesprek gehad met m’n gynaecoloog. Zo fijn dat ze echt de tijd voor me nam. We konden ook open praten over wel/geen second opinion, wat nou wijsheid is en de ‘kosten/baten’  tegen elkaar wegstrepen. Ook durfde ik haar eerlijk te vragen: ‘hebben we echt alles getest wat er te testen valt? Hebben we niks over het hoofd gezien?’ Ik wil dat weten, want als ik tot een laparoscopie besluit, wil ik niet dat achteraf blijkt dat het niet nodig is geweest omdat de subfertiliteit eigenlijk aan iets ligt wat al eerder getest had kunnen worden.

Via de huisarts heb ik m’n schildklier (TSH) en op suiker/diabetes laten testen. Bloedprikken is toch minder ingrijpend dan een kijkoperatie 😉 Die twee waren goed. Gelukkig! Of toch ook niet… Soms hoop je bijna dat er een keer wel iets ‘mis’ is, dat geeft meer antwoorden, dan dit gezwem in de oceaan zonder land in zicht.

Maar goed, terug naar het telefoongesprek. De gynaecoloog zei: ‘we kunnen nog wel voor de zekerheid op chlamydia testen?’ Ik weet dat chlamydia een risicofactor is voor buitenbaarmoederlijke zwangerschappen omdat het voor ontstekingen in de eileiders zorgt. En je kunt chlamydia (jarenlang!) hebben zonder het te merken. En het kan dus eventueel sub-/infertiliteit veroorzaken. Kortom: legitiem onderzoek.

Maar gezien mijn verleden en mijn ‘probleem’ in die regio, kon ik mij niet voorstellen dat ik dit gehad zou kunnen hebben. Twee partners is niet schokkend veel… Toch bekroop me na het bloedprikken ineens de gedachte dat mijn ex en man  theoretisch gezien toch ooit chlamydia opgelopen hadden kunnen hebben… Niet dat ik dat DENK, maar toch… Het KAN… Maar op de uitslag van dit bloedonderzoek (op antistoffen) moet je een week wachten. Arghhhh…

M’n man voelde zich na mijn verhaal al bijna schuldig; want als ik positief zou testen, dan was die bbz waarschijnlijk toch ook niet helemaal ‘domme pech’. En dan een week moeten wachten…

Op dinsdagochtend mocht ik bellen: ‘moment geduld alstublieft’ [… 5 zenuwslopende minuten later] ‘nee, de uitslag is nog niet binnen, kunt u donderdag terugbellen’ ARGH! Haha… Niet grappig!

Donderdag – gelukkig woensdag zo druk dat ik er niet meer aan dacht en het zelfs donderdagochtend bijna vergat – weer gebeld. De uitslag was net binnen en de gynaecoloog moest er nog even naar kijken [… weer 5 zenuwslopende minuten later] ‘De testuitslag is negatief…’ [bleef even stil] ‘Dat betekent dat u geen chlamydia heeft [of heeft gehad]’ PFIEW! 😀

Ik kon het me al niet voorstellen, maar toch is het een hele opluchting! Hoef ik op niemand boos te worden of moeilijke gesprekken aan te gaan 😛 Jeee!

Kortom: geen chlamydia, geen SOA!
Maar wat is er dan wel aan de hand…? De tijd zal het leren.. Of niet…

Houd je taai!

Second opinion | 39

Second opinion | 39

Blog Zwanger worden

Enerzijds kan ik het ‘niet zwanger worden’ niet laten rusten. Als ik niks doe, dan word ik onrustig. Niks doen voelt als falen. Niks doen voelt te passief. Van niks doen word je sowieso niet zwanger – gevoelsmatig en zeer letterlijk genomen ook niet ;). Maar hoe meer ik er weer mee bezig ben, hoe onrustiger ik eigenlijk word. Slapeloze nachten, onverwachte verdrietige momenten. Ik wil echt graag een antwoord op de vraag waarom ik na de BBZ ineens niet meer zwanger word. Maar in plaats van dat het zoeken me rust geeft, borrelt er verdriet op.

Ik ben de afgelopen dagen – sinds de afspraak bij de gynaecoloog – in de weer geweest met afspraken en rondbellen voor een second opinion. Eerst naar de huisarts, die me  aanraadde voor een second opinion te gaan in een gespecialiseerde kliniek en ook goed begreep dat ik verder wilde met onderzoeken waarom er al 16 (of is het 17) pogingen niet succesvol zijn na de BBZ. Zij raadde me Gent of Rotterdam aan. Omwille van de terughoudendheid die Nederland heeft met behandelen – wat ik prettig vind – koos ik voor Nederland. Ze noemde eerst Erasmus en toen Maasstad omdat deze minder lange wachttijden heeft en schijnbaar dezelfde specialisten (wat ik nog steeds betwijfel, want niemand bevestigt die informatie tot nu toe…). Toen bellen de zorgverzekeraar om te vragen of het vergoed wordt en wat mogelijk is. Daarna met Maasstad om een afspraak te maken. Toen met de persoonlijke zorgcoach van de zorgverzekeraar omdat die net wat meer weet van alle instellingen. En om te vragen of ze Dr. H. kennen. Want ze staat niet op de website van het ziekenhuis en is verder maar sporadisch ‘online aanwezig’, in tegenstelling tot een aantal andere gynaecologen van het Maastad, waardoor ik me afvroeg of zij me nou echt meer kan vertellen dan m’n eigen gynaecoloog. Misschien is het wel een beginnend gynaecoloog en dan heeft het dus niet zoveel zin om helemaal naar Rotterdam te gaan. Gaf mijn gynaecoloog later zelf ook aan dat dat niet zoveel nut heeft – maar daarover later meer. Toen toch nog maar even gebeld met de huisarts om te vragen of zij Dr. H. (van naam) kent. Nog een keer met Maasstad om te vragen of Dr. H. Een specialist is op gebied van fertiliteitsproblematiek. Nog een keer met de persoonlijke zorgcoach met de vraag wat nu handig is. Zij raadde me aan het toch ook met m’n eigen gynaecoloog te bespreken in plaats van met de huisarts. Dus toen m’n gynaecoloog gesproken over hoe nu verder…

Fijn lang telefoongesprek waarin we alle mogelijkheden en mogelijke uitkomsten nog eens bespraken. Ze raadden hier een HSG – baarmoederfoto – af omdat ze altijd kritisch kijken naar wat het nu uiteindelijk oplevert, afgezet tegen de ingreep en de risico’s. Bij een HSG wordt er schuim in de baarmoeder door de eileiders gespoten, wat zichtbaar is met rontgen. Op zich een niet al te ingrijpend onderzoek, maar kan pijnlijk zijn en er is risico op ontstekingen aan de eileiders. Zeer ongewenst natuurlijk. Daarom doen ze vaak een preventieve antibioticakuur. Als de foto aantoont dat de eileiders doorgankelijk zijn, dan weet je dat, maar is het nog steeds onduidelijk waarom ik niet zwanger worsteling ik heb dan nog steeds geen indicatie voor verdere behandeling. Ook kan het zo zijn dat 1 of beide eileiders niet doorgankelijk zijn op de foto. Bij links zal dat geen verrassing zijn, maar het punt is bij een HSG dat het zo kan zijn dat de eileiders verkrampen op het fotomoment waardoor het lijkt alsof de eileiders niet doorgankelijk zijn. Terwijl dat niet zo is. Dus eigenlijk zegt de foto nog niks en moet er verder worden onderzocht om uit te zoeken waarom het schuim er niet doorheen gaat. Dit wordt gedaan door middel van een laparoscopie. Het beleid in dit ziekenhuis is om de HSG over te slaan omdat je met een laparoscopie meteen een compleet beeld hebt van de situatie. Van eventuele verklevingen, endometriose, de baarmoeder, vleesbomen, cystes, de eileiders en hun doorgankelijkheid. Ze spuiten ze dan ook door met vloeistof. Maar evt. spasmen van de eileiders zien ze dan ‘live’ in tegenstelling tot bij een HSG.

Ik snap hun motivatie heel goed en houd ook van die nuchterheid en kritische benadering ten opzichte van de ingrepen en onderzoeken. Want het is toch niet niks allemaal. Niet echt een kwestie van “baat het niet dan schaadt het niet” zoals een groepslid van de FB-supportgroep zei. Zij had een HSG laten doen en stond gelukkig wel achter haar keuze. De gynaecoloog vond het wel heel goed dat ik er zo kritisch insta. Geen polonaise aan m’n lijf als het niet noodzakelijk is. Het is allemaal niet niks!

Allemaal ‘leuk en aardig’ deze conclusie, maar op nog een laparoscopie zit ik niet echt te wachten. Kreeg al natte ogen toen ik eraan dacht. De associatie met een laparoscopie is voor mij nou niet heel positief 😉 Dat zet me meteen terug in de tijd. Naar het moment dat we wisten dat we dat mooie kloppende hartje weg moesten laten halen.
Ze vond het goed als ik een second op opinion wil. Wel raadde ze me dan aan naar een ervaren specialist te gaan, want anders is het zonde van de tijd en moeite. Ze raadde me specifiek dr. Van Santbrink aan. Hij is de eileiderspecialist, zei ze. Eerst in et Erasmus MC, nu in Reinier de Graaf. Ze heeft meteen een verwijzing geschreven. Heel fijn!

Dus nu Maasstad afbellen en wachten tot ik word opgeroepen… Pfff… Wat een gedoe allemaal! Voel me vreselijk emo…

Note to self: hou je taai en heb vertrouwen!

Everything will be okay in the end. If it’s not okay, it’s not the end.

Liefs! Dik zwart hart

Follikels & de gynaecoloog| 38

Follikels & de gynaecoloog| 38

Blog Zwanger worden

In augustus mocht ik weer een afspraak maken, had de gynaecoloog gezegd in februari. Want, we zijn nog jong, ik ben al eens zwanger geraakt van m’n man, dus we moesten het zelf nog een half jaar zelf proberen.

Zo gezegd zo gedaan.

En iedereen om ons heen leefde mee. Iedereen in onze omgeving was erg op die maand gespitst. Zelfs de huisarts zei: augustus is niet lang meer! toen ik er kwam voor wat anders. Maar zelf had ik het gevoel dat er dan nog niks zou gebeuren.

In juli maakte ik braaf een afspraak voor augustus. Dus daar zat ik weer. Als laatst die dag.

Inmiddels had ik het idee gekregen dat ik gewoon geen indicatie heb. En dat bleek ook. Want ze vond het prima dat ik kwam ‘sparren’, maar eigenlijk kon ze nog niks doen.

Redenen waarom ik (nog) niet de medische molen in mag:

  1. Ben nog jong – 28 is piepjong in de medische wereld 😉
  2. Heb beide eileiders nog – zonder zichtbare beschadigingen of obstructies
  3. Ben al eens zwanger geweest – in 1 poging zelfs; met andere woorden: we hebben al bewezen dat we een match zijn
  4. De zwemmers van manlief hebben een ruime voldoende; niet alleen de huisarts zegt dat, maar ook de gynaecoloog nog
  5. De eerste stap, IUI (inseminatie) overbrugt maar zo’n kleine afstand t.o.v. de natuurlijke weg, dat ze niet verwacht dat dat onze kansen enorm vergroot. Of de zwemmers moeten wel enorm verdwalen daaro 😉
  6. Ik heb telkens mooie rijpende eicellen – nu ook rechts! 😀

Kortom: allemaal perfect op het eerste gezicht. En toch lukt het al 15 keer niet. Omdat 1 vs 15 toch een beetje gek is, belde ze nog even met een collega. Die zei: een HSG (baarmoederfoto) is een optie. Maar in februari was ze daar niet zo over te spreken gezien de risico’s op ontstekingen, door het inspuiten van vloeistof. Moet ik van tevoren en daarna preventief aan de antibiotica… Dus dat zag ik ook niet direct zitten. Ze kunnen dan wel zien of m’n eileiders geblokkeerd zijn…

Maar ik had twee hele mooie dominante follikels van 13,5 en 14 mm (dag 11 van 28) zagen we op de inwendige echo en ik had weer ‘flow’ afgelopen menstruatie, dat ik dacht: ik wacht deze maand wel even af! Daarna kan ik altijd nog een beslissing maken 🙂

Ik moet m’n lichaam gewoon vertrouwen dat ze het oplost! 😉 Dus dat probeer ik nu maar heel hard te doen…

Liefs!

P.S. Ik had trouwens 100 vragen opgesteld, maar serieus geen één gesteld. Volgende keer moet F. maar gewoon mee.

 

Echo & tranen | 19

Echo & tranen | 19

Blog Zwanger worden

Daar zit ik dan. Weer op hetzelfde ziekenhuisstoeltje als een paar maanden geleden. Ik ben net zo snel aan de beurt als toen. Maar gelukkig was deze afspraak gepland. Een nieuwe gynaecoloog, maar ze heeft zich goed ingelezen. Fijn! Goed begin.

Ik mag weer – net als toen – in de martelstoel gaan liggen voor een inwendige echo. Even kijken of alles goed zit. Of we het niet ‘voor niks’ aan het doen zijn met pijn en moeite (letterlijk in ons geval). Gelukkig begrijpt ze mijn motivatie om nu al langs te komen, ook al zijn we medisch gezien nog ‘te kort bezig’. Fijn dat ze zo begripvol is!

Zodra ik m’n ‘inwendige ik’ op het scherm zie verschijnen, springen de tranen in m’n ogen. Dit lijkt teveel op ‘toen’. Hoewel ik weet dat er geen kindje is en ik ook geen andere schokkende ontdekkingen verwacht, brengt de echo me weer een paar maanden terug in de tijd. Poeh. Even slikken!

De gynaecoloog laat m’n baarmoeder zien, die er mooi uit ziet met een mooi opgebouwd slijmvlies: 1 punt. Dan zwiept ze naar rechts – verkeerde kant, ik ben natuurlijk veel nieuwsgieriger naar links 😉 – en laat daar m’n eierstok zien met wat onrijpe eitjes. Ziet er ook prima uit: 1 punt. Ze legt uit dat ze m’n eileiders niet kan zien en dat dat alleen maar goed is. Als je eileiders kunt zien zitten, dan betekent dat doorgaans dat ze vergroot zijn en dat is vaak geen goed teken. Kortom: 1 punt. Ze geeft het apparaat een zwiep naar links en daar zit-ie dan: m’n ei. De uitverkorene 😉 Hij ziet er goed uit. Lekker groot, klaar om over een paar dagen te springen: 1 punt. Maar ik schrik toch, want hij zit wel links. Ik vraag meteen: “Maar kunnen we deze maand dan beter overslaan? Is de kans nu groter op weer een buitenbaarmoederlijke zwangerschap?”
“Nou,” zegt ze, “overslaan hoeft niet. De kans op een zwangerschap is wel kleiner links, gezien de kleine klap die je eileider toch heeft opgelopen. En de kans is ietsje groter op een bbz links. Maar nog steeds is de kans groter op een gezonde zwangerschap.” Het advies: toch 6 maanden wachten en indien nodig de ‘s#ksmomenten’ maar zo min mogelijk maken door ovulatietesten te gebruiken of als het echt niet gaat weer terug te vallen op onze grote vrienden potje en spuitje.

In de auto bel ik F. Aan de ene kant opgelucht – want: m’n lijf werkt! – maar aan de andere kant ook weer niet. Want ja, waarom word ik met zoveel ‘punten’ toch niet zwanger? Misschien had ik wel liever iets grandioos mis willen zien, dan kon ik er tenminste wat mee. Nu zit er niks anders op dan geduld hebben, vertrouwen hebben en afwachten.

 

 

Gynaecoloog op ski’s | 17

Gynaecoloog op ski’s | 17

Blog Zwanger worden

wintersport-gynaecoloogWat hebben we geluk! Alle dagen zon! En lekker veel skiën. Samen. Het was alweer een jaar geleden dat we sámen op vakantie zijn geweest en nu pas merken we hoe we dat gemist hebben!

Door het skiën zit ik overdag veel meer in m’n lijf dan in m’n hoofd. Heel fijn. Je moet zo opletten wat je doet bij het skiën, en ik geniet zo van de uitzichten en de wind in m’n gezicht, dat alle malende gedachten *(bijna letterlijk) uit m’n hoofd waaien.

Helaas ben ik op de heenreis ongesteld geworden, terwijl ik deze maand toch echt een paar ‘extra’ symptomen had en ik er nog even in heb geloofd zwanger te zijn. Maar de laatste dagen voelde ik het al hartstikke aankomen, ik had het al tegen m’n man gezegd. Dus de teleurstelling was niet enorm groot. Beetje jammer van de timing alleen, als je 10-11 uur in de auto moet zitten.

Familie die in hetzelfde dorp zit, hebben vrienden meegenomen vanuit hun woonplaats. En ik kan m’n oren niet geloven als ik op avond nummer twee hoor dat één daarvan gynaecoloog is. Bijna té toevallig. Nog toevalliger is dat aan de bar een gesprek over zijn werk ontstaat tussen mijn nicht en hem. Ik kan niet anders dan inhaken. Van het één komt het ander en hebben we het over mijn laparascopie en buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Met een biertje erbij. Voor hem dan 😉 Ik hield het even op kamillethee.

Hij komt met een goede tip voor mijn ‘andere’ probleem: biofeedback. En dat klinkt wel veelbelovend. Ook stelt hij mijn verwachtingen – wellicht onbedoeld – helemaal bij met betrekking tot mijn afspraak op dinsdagochtend na de vakantie. Wat ook goed is, want stiekem weet ik ook wel dat ze niet echt veel kunnen doen. Ook zegt hij – net als de huisarts: “er is al een eicel van jou en een zaadcel van hem samengekomen en je bent al een keer zwanger geweest, dus ‘het werkt’ in principe.” *zucht* Kortom: geduld hebben, hoor ik tussen de regels door 😉

En eigenlijk is het wel fijn dat ik nu niks meer verwacht van m’n afspraak in het ziekenhuis. Kan het alleen maar meevallen!

We skiën lekker nog een paar dagen door en voor je het weet zitten we weer in de auto terug naar huis. Fijn om even samen weg te zijn geweest! Waardevol 🙂

Naar de huisarts | 11

Naar de huisarts | 11

Blog Zwanger worden

uitwaaienVrijdagochtend naar de huisarts geweest om toch even te praten over onze kinderwens en het zwanger worden. Maar echt veel nieuws kwam daar niet uit. Want we zijn nog te jong om de medische molen in te stappen, ‘te kort’ bezig en ik ben al een keer zwanger geweest van de man waarmee ik nu ook graag een kindje wil. Om dat laatste moest ik wel een beetje lachen… We proved it once, we can do it again! Althans, in theorie 😉 Toen ik over m’n vaginistische klachten begon en dat aanmodderen om die reden echt geen optie is, kreeg ik toch een verwijzing voor de gynaecoloog. Ook om m’n onzekerheid misschien een beetje te verhelpen. En manlief mag volgende week z’n zaadjes in een potje gaan inleveren in het ziekenhuis. Mag niet ouder dan een uur zijn, dus dat wordt nog racen! *grijns*

Poeh, zwanger worden (na een buitenbaarmoederlijke zwangerschap) is geen feestje… Terwijl het dat eigenlijk wel zou moeten zijn! Baal ervan dat het allemaal zo moeizaam moet gaan! Maar dat zal heel herkenbaar zijn voor iedereen waarbij het langer duurt! 🙂

’s Middags lekker even naar het strand geweest met mam en de hond. Even uitwaaien en lekker lachen om de streken van dat gekke beest… Nodig! 🙂