GROEI – 260 leden

In het nieuws

Inmiddels is het voor mij persoonlijk al lang geleden dat ik in ‘hetzelfde schuitje’ zat. In 2014 had ik mijn buitenbaarmoederlijke zwangerschap, vijf jaar geleden. Daarna nog twee onzekere jaren omdat ik om onverklaarbare redenen niet meer zwanger werd. Mijn lijf bleek gewoon tijd nodig te hebben. En een aantal zetjes uit het alternatieve pad! Zoals jullie hebben kunnen lezen in mijn oude blogs.

We zijn inmiddels 3 jaar verder sinds ik mijn laatste blog schreef en ik geniet van mijn twee peuters. Nog steeds ben ik betrokken bij de groep. Het heeft op een wat lager pitje gestaan, omdat de tropenjaren met een tweeling échte tropenjaren bleken (bij ons althans). Dus tijd en energie voor deze website was er niet. Gelukkig zijn er twee top-moderators die de community draaiende hielden!

En inmiddels zijn er 260 leden! Een komen en gaan van lotgenoten. Warme steunbetuigingen, lieve berichten, fijne herkenning. Heel bijzonder!

Inmiddels is er ook een Facebookgroep Zwanger worden na een BBZ/EUG met 70+ leden. Voor als je weer actief bezig bent met zwanger worden. En een geheime community Zwanger na BBZ met 50+ leden voor iedereen die weer (pril) zwanger is en de onzekerheden en voorzichtige blijdschap wil delen.

TROTS – 100 leden!

TROTS – 100 leden!

Blog Zwanger worden

Twee jaar geleden startte ik deze blog en de bijhorende lotgenoten Facebookgroep Buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Want een Amerikaanse/Engelstalige supportgroep was er al wel op Facebook, maar ik mistte een Nederlandse variant. Er waren alleen Nederlandse groepen met betrekking tot miskramen en zelf voelde ik me daar niet thuis. Een buitenbaarmoederlijke zwangerschap ik tenslotte toch echt wat anders. Ook al kan het verlies om de verloren zwangerschap vergelijkbaar voelen, er zitten toch andere componenten aan, namelijk de levensbedreigende situatie waarin sommigen zich bevonden, de operatie of chemokuur (MTX), het herstel, de angst, de grote kans op herhaling…

Dus ik besloot hem zelf te starten! Van twee leden, waarvan ik zelf een was, groeide de groep gestaag door naar tientallen leden.

Inmiddels zijn er 100 leden en daar ben ik best trots op! Want hoewel ik zelf niet meer zo actief ben binnen de groep, zie ik dat veel vrouwen steun aan elkaar hebben in de verwerking, maar ook in het proces van zwanger worden na een bbz, ik zie ze hun twijfels en angsten delen met elkaar en elkaar vragen stellen. Mooi om te zien en mooi om de initiator van te zijn geweest!

Reacties & berichtjes | 32

Reacties & berichtjes | 32

Blog Zwanger worden

hartverwarmende berichtjesWauw… Meteen als ik wakker word en op m’n telefoon kijk, zie ik al dat er enorm veel likes en reacties zijn gekomen op mijn bericht. Allemaal lieve reacties. Ik heb ook wat privé berichtjes van lieve vrouwen die hun verhaal ook delen. Die blij zijn dat ik het gedeeld heb. Of die mij een hart onder de riem willen steken dat het ook voor ons ooit wel zo gaat zijn. Reacties van mensen van vroeger, oud-klasgenootjes van de basisschool, van de universiteit die ik lang niet meer heb gesproken, etc. Echt heel bijzonder.

Een greep uit de reacties:

“Wat mooi en goed geschreven, je post helpt zeker tussen al het blije babynieuws op FB – het kan ook anders lopen. Je scheef het zelf al, het lijf is ingenieus en kan heel veel hebben. Ik hoop dan ook voor je dat het in de toekomst gewoon meewerkt om je wens te laten vervullen. Sterkte!”

“Wat heftig! Ik kende het wel, maar wist niets over de gevolgen… heel veel sterkte!”

“Veel liefs, een dikke knuffel en dankjewel.”

“Veel respect voor jullie dat je dit wilt delen! En mooi onder woorden gebracht! Dit bevestigt ook maar weer dat kinderen een geschenk zijn wat je mag krijgen en dat je ze niet zomaar ‘neemt’, wat je wel eens hoort van anderen. Ik hoop dat jullie in de toekomst ook van een wonder(tje) mogen gaan genieten!”

“I’m so sorry to hear that. But I think it’s great that you’re sharing that and trying to raise awareness for it. I’ll keep my fingers crossed for you that you’ll still have the happy news to tell one day! Lots of love.”

“Indrukwekkend verhaal om te delen! En een goed voorbeeld van hoe patiëntbeleving minstens zo belangrijk is of minstens zo heftig kan zijn als de aandoening of ziekte zelf (zo wordt dat onze studenten Geneeskunde ook standaard bijgebracht).”

Mensen spreken me de dagen daarna ook nog aan. Het is echt overweldigend. We voelen ons heel dankbaar voor alle lieve, meelevende en hartverwarmende reacties en berichtjes! ♥ Het doet ons – ook al is het alweer een jaar geleden – heel veel goed! Toch blij dat ik het gedeeld heb 🙂

 

Liefs <3

1 jaar na bbz | 31

1 jaar na bbz | 31

Blog Zwanger worden

ziekenhuisopname-bbzZondag 14 juni 2015. Vandaag is het precies een jaar geleden. Heel sterk het gevoel dat ik er ‘iets mee moet’. De aanloop naar deze dag was lastig. De dag zelf valt mee. Manlief is het zelfs een beetje vergeten. Ik wil hem er niet op wijzen, want dan weet ik zeker dat hij zich rot voelt, terwijl dat helemaal niet hoeft. We denken er al genoeg aan. We staan er al genoeg bij stil. Wat telt is dat hij er altijd voor me is. Elke dag. Die datum is niet zo belangrijk.

Maar toch heb ik het gevoel dat ik er ‘iets mee moet’. Schrijven… Helpt altijd. De tekst rolt zo m’n pen.. ehh.. vingers uit… En ik besluit het op Facebook te posten.

Zaterdag 14 juni 2014 was een spannende dag. De dag waarop we ons toekomstige kindje voor het eerst zouden zien en misschien zelfs wel horen. Ik geloofde er geen bal van dat ik echt zo snel zwanger was, dus ik keek uit naar zichtbaar bewijs 😉

Helaas liep de dag anders. Want in mijn baarmoeder was niet dat piepkleine boontje te vinden. In mijn linker eileider daarentegen wel. Kloppend hartje, check! Juiste locatie, nope… Niet bepaald; net zo eigenwijs als zijn/haar moeder :p. Een paar lange uren later lag ik op de operatietafel. En niet veel later werd ik – een droom armer, 3 gaatjes in m’n buik rijker – wakker. Ik heb zelf erg veel geluk gehad. Daar ben ik heel dankbaar voor. Want zelden wordt een buitenbaarmoederlijke zwangerschap op een echo ontdekt. Vaak gaat het gepaard met een levensbedreigende situatie en is het daardoor nog steeds een conditie waaraan vrouwen overlijden wanneer er niet acuut wordt ingegrepen.

Juist daarom wil ik vandaag ons verhaal delen. Niet om aandacht te vragen voor onszelf. Maar omdat het nog steeds schrikbarend onbekend is. Bijna iedereen die ik het afgelopen jaar heb gesproken had geen idee wat het is, een BBZ. Niet wat het inhoudt, laat staan wat de gevolgen (kunnen) zijn. Dat het echt wat anders is dan een miskraam. Dat 1 op de 100 zwangerschappen buitenbaarmoederlijk is. Dat de meeste vrouwen het na een BBZ met een eileider minder moeten doen (maar dat het lijf zo ingenieus is dat de ene kant het werk van de missende kant op en duur overneemt). Dat je (ongeveer) dezelfde operatie ondergaat als bij een blindedarmontsteking of dat het met chemo wordt behandeld (afhankelijk van exacte situatie/diagnose).

Het mentale proces is pittig. Voor zowel vrouw als partner. Het besef dat het ook anders had kunnen aflopen, dat jij/je vrouw er niet meer had kunnen zijn, is confronterend. Iets wat je graag wilde/koesterde, was ook iets levensbedreigends. Moet je nu blij zijn dat het weg is? Of mag je ook verdrietig zijn om het verlies? Het zet vaak je kinderwens en een volgende zwangerschap in een ander daglicht. Daarbij is de kans op herhaling 1 op 9, wat voor veel angst zorgt. Elke maand op opnieuw. Blij met een positieve test na een BBZ? Zelden. Eerst maar eens zien of het goed zit. En dus 2 (extra) slopende wachtweken tot er wat op de echo te zien is.

Ikzelf ben niet zozeer verdrietig om het kindje dat we zijn verloren, of de zwangerschap die mis is gegaan. Ik ben wel verdrietig over de onbevangenheid die we zijn kwijtgeraakt die dag. Over de onzekerheid en angst die ervoor in de plaats zijn gekomen. En over het vertrouwen in m’n lijf dat ik ben verloren.

Natuurlijk komt er van ons op een dag ook een blije aankondiging op Facebook. Maar het kan ook nog even duren. De tijd zal het leren!

In de tussentijd hoop ik bij te kunnen dragen aan de bekendheid van de BBZ. Al heeft maar één iemand het gelezen die de symptomen herkent en op tijd actie onderneemt ♥

Na het posten slaat de twijfel toch een beetje toe… Zullen mensen het goed oppakken? Ik hoop niet dat ze het zien als ‘aandacht vragen’ of ‘zielig doen’. Zo is de post niet bedoeld. Ik wil gewoon meer bekendheid voor het onderwerp. Anderen het gevoel van herkenning geven, dat ze niet de enigen zijn. Van de 300+ Facebookvrienden, zou er statistisch gezien best nog wel een dame kunnen zitten die hetzelfde heeft meegemaakt. Of misschien help ik iemand indirect omdat er door mijn post meer begrip komt… Dát is de achterliggende gedachte. Ondanks de spanning val ik snel in slaap…  

Facebook| 22

Facebook| 22

Steun & Verwerking Zwanger worden

facebook-support-bbzMijn schoonzusje had een paar maanden geleden een blindedarmontsteking. Iedereen zei: jeetje, wat heftig. Wat het ook was natuurlijk. Als ik mensen vertel dat ik een buitenbaarmoederlijke zwangerschap heb gehad, zijn er genoeg mensen die denken dat het gewoon een ‘ander soort miskraam’ is of gewoon niet weten wat het is en je glazig aan kijken, niet wetend wat te zeggen (logisch ook als je niet weet wat het inhoudt natuurlijk!). Maar het viel me op dat ik precies dezelfde (spoed)operatie heb gehad én een kindje ben verloren en dat mensen eigenlijk geen flauw idee hebben. Het illustreerde voor mij weer dat een buitenbaarmoederlijke zwangerschap nog enorm onbekend is en wel wat meer aandacht mag krijgen. 

Maar als niemand weet wat een bbz inhoudt, waar moet je dan met je vragen, zorgen, twijfels en angstige momenten heen? Als niemand in je omgeving écht snapt hoe het is om een buitenbaarmoederlijke zwangerschap te hebben ervaren? (wat ook logisch is)

Ik vond mijn heil op Facebook. In Amerika wordt er veel aan ‘awareness’ gedaan voor ‘ectopic pregnancies’ en daar voel ik me goed bij. Daar is de taboe overigens nog groter, want in bepaalde groeperingen wordt een buitenbaarmoederlijke zwangerschap, of beter gezegd het weghalen ervan/de operatie, als abortus gezien (mijn inziens volledig onterecht). Omdat de populatie groter is, zijn ook de groepen lotgenoten groter.

Ik zit in een paar Amerikaanse (besloten) Facebook groepen:

  • Ectopic Pregnancy Support Group (2000 leden): voor support/steun/verwerking en alle zorgen en vragen rondom je buitenbaarmoederlijke zwangerschap
  • TTC after an ectopic pregnancy (1200 leden): voor als je weer zwanger wilt worden en je het fijn vind met dames te praten die in hetzelfde schuitje zitten en écht begrijpen hoe het is om weer elke maand ik die vreselijke spanning te zitten. Of je wel/niet zwanger bent ik één ding. Maar of het niet wéér verkeerd zit is een tweede.

Elke maand is er wel iemand die in precies hetzelfde schuitje zit (zelfs zelfde dag in cyclus soms).  Zo fijn dat je allemaal hetzelfde gevoel kent. De angst, de twijfels, de spanning. Het verlangen, de hoop. En het verscheurde gevoel als je ineens zwanger bent. Eerst de opluchting en blijheid en al heel snel, of misschien wel tegelijkertijd, de spanning en angst.

Omdat ik de steun die ik daar vond heel waardevol vond, besloot ik zelf een Nederlandstalige groep op te richten: Buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Eerst heette hij anders, maar ik had het idee dat ik niet goed werd gevonden, dus heb ik hem hernoemd. Er zijn nog maar 13 leden en er is nog weinig ‘verkeer’. Maar zoiets moet langzaam groeien. Ik hoop dat het uit mag groeien tot een Nederlandse supportgroep, waar alle vrouwen die een bbz hebben meegemaakt hun ‘ei’ (pun intended) kwijt kunnen.

Anyways, voel je welkom Buitenbaarmoederlijke zwangerschap!

Liefs ♥

 

P.S. Er is ook een groep Pregnant Support After an Ectopic (200 leden), voor als je zwanger bent na een buitenbaarmoederlijke zwangerschap en in de andere twee groepen niet zo goed meer terecht kan. Maar daar mag ik helaas nog geen lid van worden 😉