Buiten Verwachting | 81

Buiten Verwachting | 81

Blog Zwanger worden

Alles gaat hier ‘buiten verwachting’… Dat blijkt maar weer! Wij verwachten namelijk niet één kindje, maar twee! :O Een tweeling! Beating the odds again… Voor een buitenbaarmoederlijke zwangerschap was de kans 1 op 100, een spontane/natuurlijke tweeling op de wereld zetten is een kans van 1 op 80.. Pak ze wel allemaal lekker mee! 😉

Eerste echo

De eerste echo, de ‘zit-het-goed-echo’ hadden we met 5w5d. De gynaecoloog was een waarneemster, en ik had het gevoel dat ze ons verhaal niet echt had gelezen. Want ze vond dat ik nogal vroeg kwam.. Ja, hehe… Dat mag/moet ook als je een bbz hebt gehad! Ook uit de echo bleek dat, want wij waren alleen maar bezig met: zit het goed, zit het goed, zit het goed?! Ook letterlijk vier keer gevraagd. Maar zij reageerde steeds met een droge ‘ja’ en ging dan weer verder met inspecteren, waardoor we niet overtuigd raakten. Dat het er twee waren was wel even uh.. raar.. maar daarom was de vraag alleen maar relevanter: zitten ZE goed? Allebei? Echt?

Maar wat bleek: mevrouw de gynaecoloog was op zoek naar de ‘embryo pool’ (ik heb me rot gegoogled, maar ze bedoelde ‘fetal pole’ en een Nederlandse variant heb ik nog niet gevonden – ter info: het was een Vlaamse). Dus vandaar de lauwe reacties. Maar wij hadden helemaal niet verwacht meer te zien dan een vruchtzakje, laat staan twee! Laat staan al embryootjes of hartjes of wat dan ook.. Nee hoor, wij zijn tevreden met dit resultaat! 😉 En kennelijk doen allebei m’n eileiders het nog, want het lijkt erop dat er twee eitjes zijn gekomen, van allebei de kanten één.. Wat een geruststelling! 😀

Tweede echo

Met 7 weken mochten we weer voor een echo komen om te kijken of er ook kloppende hartjes te vinden waren. En of er daadwerkelijk twee kindjes komen. Want de kans op een ‘vanishing twin’ is erg groot de eerste 8 weken. Komt enorm veel voor, maar meestal weet je dat niet omdat je doorgaans niet zo’n vroege echo hebt! Deze (weer een andere) gyn had dan weer niet door dat we dat vooral wilden weten: zijn het er nog twee? Want die ging uitgebreid no. 1 op zitten meten en naar het kloppende hartje (pixeltje) zitten kijken. Prima natuurlijk, maar bij ons brandde de vraag: is er nog één?! 😉 Haha! En ja hoor, achter no. 1 lag no. 2 verstopt. Beide hartfrequenties gelijk, en allebei even groot.. uhh.. klein! Goed teken!

Met 11 weken weer een echo… En helaas einde verhaal bij de verloskundige, waar ik al die jaren zo naar uit had gekeken 🙁 Want ik moet nu op controle bij de gyn en klinisch verloskundigen…

Einde blog

We gaan er vanaf nu vanuit dat er gewoon twee kindjes ons komen vergezellen over een maandje of wat. En dat betekent ook een einde aan de blog ‘Als zwanger worden (na een bbz) niet lukt’. Want het is tenslotte ‘gelukt’.

Dit was dan ook de laatste post! Maar als er vragen zijn over m’n zoektocht, bbz, of wat dan ook, of misschien wil je jouw verhaal wel delen? Voel je vrij contact op te nemen via het contactformulier! 🙂

Liefs!

Wakker | 80

Wakker | 80

Blog Zwanger worden

De nacht na de test heb niet zo goed geslapen.. Om 23:00 uur sliep ik, maar om 2:30 uur was ik al weer klaarwakker. Tot 6:30 uur! Dat minuscule boontje heeft niet zo’n goede invloed op m’n slaapgewoonten 😉 Gelukkig was het zondag en kon ik uitslapen. Tot 8:30 uur welteverstaan, niet enorm lang geslapen meer dus 😉 Maar het is voor het goede doel!

Ook de tweede nacht is er van slapen niet veel terecht gekomen. Werd om 04:30 uur wakker en toch nog maar een keer getest.. Geen goedkope meer in huis (want in 1x raak na de kruiden hadden we ook niet direct aan zien komen, we wilden het een half jaar geven!), dus het was een digitale. De woorden ‘zwanger’ verschenen al snel… Daarna ‘1-2 weken’, wat betekent dat ik geteld vanaf de laatste dag van m’n menstruatie 3-4 weken zwanger ben. Dat klopt! Maar fijn om toch weer even bevestiging te krijgen. Want verder merk ik nog helemaal niks van de aanwezigheid van een kindje-in-de-maak. Ik hoop dat dat snel komt! Dat geeft toch wat meer vertrouwen! We moeten namelijk nog even wachten tot we met eigen ogen kunnen zien of ‘boontje’ de juiste plek heeft gevonden dit keer. Op de één of andere manier heb ik daar erg veel vertrouwen in dit keer. Vraag me niet waarom… Just is! Na de positieve test weer maar vijf uurtjes geslapen, maar moest wel aan het werk…! Het was aardig vol te houden! Wel bizar om te weten dat je eigenlijk met z’n tweetjes voor de klas staat 😉

Dinsdag toch alvast aan mijn ouders verteld, want we wilden ook niet herhaling van de situatie van 2 jaar geleden. Opbellen: ik ben zwanger, maar het moet worden weggehaald, want het zit verkeerd. We wilden ze dan op z’n minst 1,5 week mee laten genieten van het blije nieuws! En blij dat ze waren! Ze straalden helemaal, superleuk! <3

Nu nog even samen in spanning afwachten tot de eerste echo (met 5,5 week)!

 

 

Follikels & de gynaecoloog| 38

Follikels & de gynaecoloog| 38

Blog Zwanger worden

In augustus mocht ik weer een afspraak maken, had de gynaecoloog gezegd in februari. Want, we zijn nog jong, ik ben al eens zwanger geraakt van m’n man, dus we moesten het zelf nog een half jaar zelf proberen.

Zo gezegd zo gedaan.

En iedereen om ons heen leefde mee. Iedereen in onze omgeving was erg op die maand gespitst. Zelfs de huisarts zei: augustus is niet lang meer! toen ik er kwam voor wat anders. Maar zelf had ik het gevoel dat er dan nog niks zou gebeuren.

In juli maakte ik braaf een afspraak voor augustus. Dus daar zat ik weer. Als laatst die dag.

Inmiddels had ik het idee gekregen dat ik gewoon geen indicatie heb. En dat bleek ook. Want ze vond het prima dat ik kwam ‘sparren’, maar eigenlijk kon ze nog niks doen.

Redenen waarom ik (nog) niet de medische molen in mag:

  1. Ben nog jong – 28 is piepjong in de medische wereld 😉
  2. Heb beide eileiders nog – zonder zichtbare beschadigingen of obstructies
  3. Ben al eens zwanger geweest – in 1 poging zelfs; met andere woorden: we hebben al bewezen dat we een match zijn
  4. De zwemmers van manlief hebben een ruime voldoende; niet alleen de huisarts zegt dat, maar ook de gynaecoloog nog
  5. De eerste stap, IUI (inseminatie) overbrugt maar zo’n kleine afstand t.o.v. de natuurlijke weg, dat ze niet verwacht dat dat onze kansen enorm vergroot. Of de zwemmers moeten wel enorm verdwalen daaro 😉
  6. Ik heb telkens mooie rijpende eicellen – nu ook rechts! 😀

Kortom: allemaal perfect op het eerste gezicht. En toch lukt het al 15 keer niet. Omdat 1 vs 15 toch een beetje gek is, belde ze nog even met een collega. Die zei: een HSG (baarmoederfoto) is een optie. Maar in februari was ze daar niet zo over te spreken gezien de risico’s op ontstekingen, door het inspuiten van vloeistof. Moet ik van tevoren en daarna preventief aan de antibiotica… Dus dat zag ik ook niet direct zitten. Ze kunnen dan wel zien of m’n eileiders geblokkeerd zijn…

Maar ik had twee hele mooie dominante follikels van 13,5 en 14 mm (dag 11 van 28) zagen we op de inwendige echo en ik had weer ‘flow’ afgelopen menstruatie, dat ik dacht: ik wacht deze maand wel even af! Daarna kan ik altijd nog een beslissing maken 🙂

Ik moet m’n lichaam gewoon vertrouwen dat ze het oplost! 😉 Dus dat probeer ik nu maar heel hard te doen…

Liefs!

P.S. Ik had trouwens 100 vragen opgesteld, maar serieus geen één gesteld. Volgende keer moet F. maar gewoon mee.

 

Echo & tranen | 19

Echo & tranen | 19

Blog Zwanger worden

Daar zit ik dan. Weer op hetzelfde ziekenhuisstoeltje als een paar maanden geleden. Ik ben net zo snel aan de beurt als toen. Maar gelukkig was deze afspraak gepland. Een nieuwe gynaecoloog, maar ze heeft zich goed ingelezen. Fijn! Goed begin.

Ik mag weer – net als toen – in de martelstoel gaan liggen voor een inwendige echo. Even kijken of alles goed zit. Of we het niet ‘voor niks’ aan het doen zijn met pijn en moeite (letterlijk in ons geval). Gelukkig begrijpt ze mijn motivatie om nu al langs te komen, ook al zijn we medisch gezien nog ‘te kort bezig’. Fijn dat ze zo begripvol is!

Zodra ik m’n ‘inwendige ik’ op het scherm zie verschijnen, springen de tranen in m’n ogen. Dit lijkt teveel op ‘toen’. Hoewel ik weet dat er geen kindje is en ik ook geen andere schokkende ontdekkingen verwacht, brengt de echo me weer een paar maanden terug in de tijd. Poeh. Even slikken!

De gynaecoloog laat m’n baarmoeder zien, die er mooi uit ziet met een mooi opgebouwd slijmvlies: 1 punt. Dan zwiept ze naar rechts – verkeerde kant, ik ben natuurlijk veel nieuwsgieriger naar links 😉 – en laat daar m’n eierstok zien met wat onrijpe eitjes. Ziet er ook prima uit: 1 punt. Ze legt uit dat ze m’n eileiders niet kan zien en dat dat alleen maar goed is. Als je eileiders kunt zien zitten, dan betekent dat doorgaans dat ze vergroot zijn en dat is vaak geen goed teken. Kortom: 1 punt. Ze geeft het apparaat een zwiep naar links en daar zit-ie dan: m’n ei. De uitverkorene 😉 Hij ziet er goed uit. Lekker groot, klaar om over een paar dagen te springen: 1 punt. Maar ik schrik toch, want hij zit wel links. Ik vraag meteen: “Maar kunnen we deze maand dan beter overslaan? Is de kans nu groter op weer een buitenbaarmoederlijke zwangerschap?”
“Nou,” zegt ze, “overslaan hoeft niet. De kans op een zwangerschap is wel kleiner links, gezien de kleine klap die je eileider toch heeft opgelopen. En de kans is ietsje groter op een bbz links. Maar nog steeds is de kans groter op een gezonde zwangerschap.” Het advies: toch 6 maanden wachten en indien nodig de ‘s#ksmomenten’ maar zo min mogelijk maken door ovulatietesten te gebruiken of als het echt niet gaat weer terug te vallen op onze grote vrienden potje en spuitje.

In de auto bel ik F. Aan de ene kant opgelucht – want: m’n lijf werkt! – maar aan de andere kant ook weer niet. Want ja, waarom word ik met zoveel ‘punten’ toch niet zwanger? Misschien had ik wel liever iets grandioos mis willen zien, dan kon ik er tenminste wat mee. Nu zit er niks anders op dan geduld hebben, vertrouwen hebben en afwachten.