TROTS – 100 leden!

TROTS – 100 leden!

Blog Zwanger worden

Twee jaar geleden startte ik deze blog en de bijhorende lotgenoten Facebookgroep Buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Want een Amerikaanse/Engelstalige supportgroep was er al wel op Facebook, maar ik mistte een Nederlandse variant. Er waren alleen Nederlandse groepen met betrekking tot miskramen en zelf voelde ik me daar niet thuis. Een buitenbaarmoederlijke zwangerschap ik tenslotte toch echt wat anders. Ook al kan het verlies om de verloren zwangerschap vergelijkbaar voelen, er zitten toch andere componenten aan, namelijk de levensbedreigende situatie waarin sommigen zich bevonden, de operatie of chemokuur (MTX), het herstel, de angst, de grote kans op herhaling…

Dus ik besloot hem zelf te starten! Van twee leden, waarvan ik zelf een was, groeide de groep gestaag door naar tientallen leden.

Inmiddels zijn er 100 leden en daar ben ik best trots op! Want hoewel ik zelf niet meer zo actief ben binnen de groep, zie ik dat veel vrouwen steun aan elkaar hebben in de verwerking, maar ook in het proces van zwanger worden na een bbz, ik zie ze hun twijfels en angsten delen met elkaar en elkaar vragen stellen. Mooi om te zien en mooi om de initiator van te zijn geweest!

Woorden | 76

Woorden | 76

Blog Zwanger worden

We gaan langzaam richting de “2 jaar geleden” mijlpaal. De laatste tijd denk ik vaak aan degene die na mijn bbz-verhaal zei: “Nu weet je in ieder geval dat je zwanger kunt worden”… Ai… Hoe verkeerd had ze het kunnen hebben. Ik vond het toen al twijfelachtig en dacht bij mezelf: dat moeten we nog maar afwachten… En dat blijkt dus ook.

Waarschijnlijk is zij haar opmerking allang weer vergeten. Maar ik niet.. Bij mij gaat het steeds meer rondzingen… Hoe langer het duurt, hoe pijnlijker de opmerking wordt.. Het zijn maar woorden, maar mensen realiseren zich echt niet wat ze met zo’n opmerking kunnen doen. Nu ben ik de moeilijkste niet, nuchter, begripvol en vergevingsgezind. Maar het kan ook makkelijk totaal in het verkeerde keelgat schieten.

Echt, ik ben 100% voor openheid en bespreekbaarheid. Maar sommige opmerkingen zijn gewoon niet handig. Het is vaak ook totale onwetendheid over wat een buitenbaarmoederlijke zwangerschap nu precies is. Hoe goed je het ook uitlegt… Want mensen realiseren zich waarschijnlijk niet – althans niet zo goed als jijzelf – dat je eileider beschadigd is voor het leven (als je ‘m nog hebt). Daar hoort geen innesteling plaats te vinden, dus hoe dan ook, hoe licht de schade ook, je komt er niet vanaf zonder beschadigingen en littekenweefsel. En dat is uiteraard niet bevorderlijk voor een nieuwe zwangerschap. Hoe meer beschadigd, hoe lastiger het eitje het heeft om naar de baarmoeder te komen. Nu wil ik niemand bang maken, want je kan nog prima zwanger worden na een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Maar je weet gewoonweg niet hoe beschadigd je eileider is. Als je hem nog hebt kunnen behouden uiteraard… Want ze kiezen vaak ook voor verwijderen, mede om bovenstaand te voorkomen! En daarom is zo’n opmerking gewoon rot. Want je weet het niet, of je nog wel zwanger kunt worden. Je weet alleen dat de kans van 1 op 100 nu 1 op 10 is om opnieuw een bbz te krijgen. En dat klinkt toch niet heel feestelijk..!

Kortom, een tip voor iedereen: realiseer je de kracht van woorden. Zeg gewoon: jeetje, wat heftig! Geef een knuffel, een hand op de schouder.. Maakt niet uit… Maar “nu weet je in ieder geval dat je zwanger kunt worden”, liever niet 😉

STEUN | Toch hoor je er altijd bij

STEUN | Toch hoor je er altijd bij

Blog Steun & Verwerking

Ook zo’n mooi nummer.. Herkenbaar bij miskraam, buitenbaarmoederlijke zwangerschap of stilgeboorte, of als je je pasgeboren kindje veel te vroeg verloren bent… Met dank aan iemand uit de Facebookgroep, die me weer herinnerde aan het bestaan van dit prachtige liedje. Oorspronkelijk gezongen door Wieteke van Dort.

Toch hoor je er altijd bij – Paul de Leeuw

Nooit voelden jouw voetjes waarvoor gras is bedoeld
de warmte van de zon heb jij nog nooit gevoeld
je haartjes hebben nooit gewapperd in de wind
en ik heb geen idee welke liedjes jij leuk vindt
Je handjes hebben nooit kunnen spelen
je beentjes hebben nooit op de wereld gestaan

Toch hoor jij…
er altijd bij…

Nooit voelde ik jou liefde, zo sterk als dit moment
een voortdurend warme gloed, waar jij de bron van bent
Ik draag je in mijn hart, mijn kindje voor altijd
en op die manier raak ik jou nooit kwijt
Liefde geven is jou nu los te laten
terug te geven aan vanwaar jij ook komt

Toch hoor jij…
…er altijd bij

 

<3 Ook een beetje voor ons lieve stilgeboren neefje, die er ook altijd bij hoort! *2 april 2013

Bizar besef | 43

Bizar besef | 43

Blog Zwanger worden

tranenWauw… Mijn zorgverzekeraar postte op Facebook een bericht: “IVF was mijn enige oplossing”. Persoonlijke blog door Marlies van Noort. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt. Ben natuurlijk inmiddels ook aan het nadenken over: wat als IVF onze enige optie is? Dus lees graag persoonlijke verhalen. Misschien steek ik er wat van op!

Ik dacht een verhaal over IVF te lezen, maar stiekem ging het ook ineens over buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Ik schrok.

“Op een dag viel ik tijdens een presentatie ineens flauw, na een geweldige pijnkramp in mijn buik. Voor ik het wist, lag ik in het ziekenhuis. Ik bleek in verwachting te zijn, maar het was helaas een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Het kindje zat in de eileider en die was in één keer opengescheurd. Dit gaf mij een acute inwendige bloeding, die mij bijna fataal werd. Een operatie redde mijn leven. Een week later kreeg de collega van mijn moeder toevallig hetzelfde, alleen in haar slaap. Zij kon het niet navertellen.”

Vooral die laatste zin bezorgde me kippenvel.

Realiseer me ineens dat ik toch best geluk heb gehad. Ik heb namelijk ook niks van de bloeding gevoeld, tot grote verbazing van de gynaecoloog, maar lag bij toeval al in het ziekenhuis en de operatie was al gepland. Maar stel dat ik die per ongeluk vroege echo die dag niet had gehad en dat de bbz niet was ontdekt. Had ik het dan ook niet meer na kunnen vertellen? Bizar besef…

Dat een buitenbaarmoederlijke zwangerschap ook fataal kan aflopen, is niet bij iedereen bekend. Ik hoop dat er snel meer bekendheid komt en dat de taboesfeer rondom miskramen, buitenbaarmoederlijke zwangerschappen en doodgeboortes (of in het Zuid-Afrikaans, veel mooier: stilgeboorte). Ook bij medici!

Chlamydia? | 41

Chlamydia? | 41

Blog Zwanger worden

bloedonderzoek bbzZoals ook in m’n vorige blogpost geschreven, had ik laatst een goed – en lang – telefoongesprek gehad met m’n gynaecoloog. Zo fijn dat ze echt de tijd voor me nam. We konden ook open praten over wel/geen second opinion, wat nou wijsheid is en de ‘kosten/baten’  tegen elkaar wegstrepen. Ook durfde ik haar eerlijk te vragen: ‘hebben we echt alles getest wat er te testen valt? Hebben we niks over het hoofd gezien?’ Ik wil dat weten, want als ik tot een laparoscopie besluit, wil ik niet dat achteraf blijkt dat het niet nodig is geweest omdat de subfertiliteit eigenlijk aan iets ligt wat al eerder getest had kunnen worden.

Via de huisarts heb ik m’n schildklier (TSH) en op suiker/diabetes laten testen. Bloedprikken is toch minder ingrijpend dan een kijkoperatie 😉 Die twee waren goed. Gelukkig! Of toch ook niet… Soms hoop je bijna dat er een keer wel iets ‘mis’ is, dat geeft meer antwoorden, dan dit gezwem in de oceaan zonder land in zicht.

Maar goed, terug naar het telefoongesprek. De gynaecoloog zei: ‘we kunnen nog wel voor de zekerheid op chlamydia testen?’ Ik weet dat chlamydia een risicofactor is voor buitenbaarmoederlijke zwangerschappen omdat het voor ontstekingen in de eileiders zorgt. En je kunt chlamydia (jarenlang!) hebben zonder het te merken. En het kan dus eventueel sub-/infertiliteit veroorzaken. Kortom: legitiem onderzoek.

Maar gezien mijn verleden en mijn ‘probleem’ in die regio, kon ik mij niet voorstellen dat ik dit gehad zou kunnen hebben. Twee partners is niet schokkend veel… Toch bekroop me na het bloedprikken ineens de gedachte dat mijn ex en man  theoretisch gezien toch ooit chlamydia opgelopen hadden kunnen hebben… Niet dat ik dat DENK, maar toch… Het KAN… Maar op de uitslag van dit bloedonderzoek (op antistoffen) moet je een week wachten. Arghhhh…

M’n man voelde zich na mijn verhaal al bijna schuldig; want als ik positief zou testen, dan was die bbz waarschijnlijk toch ook niet helemaal ‘domme pech’. En dan een week moeten wachten…

Op dinsdagochtend mocht ik bellen: ‘moment geduld alstublieft’ [… 5 zenuwslopende minuten later] ‘nee, de uitslag is nog niet binnen, kunt u donderdag terugbellen’ ARGH! Haha… Niet grappig!

Donderdag – gelukkig woensdag zo druk dat ik er niet meer aan dacht en het zelfs donderdagochtend bijna vergat – weer gebeld. De uitslag was net binnen en de gynaecoloog moest er nog even naar kijken [… weer 5 zenuwslopende minuten later] ‘De testuitslag is negatief…’ [bleef even stil] ‘Dat betekent dat u geen chlamydia heeft [of heeft gehad]’ PFIEW! 😀

Ik kon het me al niet voorstellen, maar toch is het een hele opluchting! Hoef ik op niemand boos te worden of moeilijke gesprekken aan te gaan 😛 Jeee!

Kortom: geen chlamydia, geen SOA!
Maar wat is er dan wel aan de hand…? De tijd zal het leren.. Of niet…

Houd je taai!

Bekende BBZ – Tjitkse Reidinga

Bekende BBZ – Tjitkse Reidinga

In het nieuws

Ik zat vanavond Linda’s Zomerweek te kijken, of eigenlijk stond het op de achtergrond aan. Tjitske Reidinga en Ali B zijn te gast. Het gaat over haar kinderen, dat haar tweeling via IVF ter wereld is gekomen. En ineens hoor ik ‘buitenbaarmoederlijke zwangerschappen’. Toch even een schrikreactie. Terugspoelen is geen optie en Linda heeft haar vorige vraag al gesteld. Dus dan maar Google. Ze heeft inderdaad twee kinderen verloren aan een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Altijd weer heftig om te horen! Maar supergoed dat ze het gewoon noemt.. Is ook wel eens anders!

1 jaar na bbz | 31

1 jaar na bbz | 31

Blog Zwanger worden

ziekenhuisopname-bbzZondag 14 juni 2015. Vandaag is het precies een jaar geleden. Heel sterk het gevoel dat ik er ‘iets mee moet’. De aanloop naar deze dag was lastig. De dag zelf valt mee. Manlief is het zelfs een beetje vergeten. Ik wil hem er niet op wijzen, want dan weet ik zeker dat hij zich rot voelt, terwijl dat helemaal niet hoeft. We denken er al genoeg aan. We staan er al genoeg bij stil. Wat telt is dat hij er altijd voor me is. Elke dag. Die datum is niet zo belangrijk.

Maar toch heb ik het gevoel dat ik er ‘iets mee moet’. Schrijven… Helpt altijd. De tekst rolt zo m’n pen.. ehh.. vingers uit… En ik besluit het op Facebook te posten.

Zaterdag 14 juni 2014 was een spannende dag. De dag waarop we ons toekomstige kindje voor het eerst zouden zien en misschien zelfs wel horen. Ik geloofde er geen bal van dat ik echt zo snel zwanger was, dus ik keek uit naar zichtbaar bewijs 😉

Helaas liep de dag anders. Want in mijn baarmoeder was niet dat piepkleine boontje te vinden. In mijn linker eileider daarentegen wel. Kloppend hartje, check! Juiste locatie, nope… Niet bepaald; net zo eigenwijs als zijn/haar moeder :p. Een paar lange uren later lag ik op de operatietafel. En niet veel later werd ik – een droom armer, 3 gaatjes in m’n buik rijker – wakker. Ik heb zelf erg veel geluk gehad. Daar ben ik heel dankbaar voor. Want zelden wordt een buitenbaarmoederlijke zwangerschap op een echo ontdekt. Vaak gaat het gepaard met een levensbedreigende situatie en is het daardoor nog steeds een conditie waaraan vrouwen overlijden wanneer er niet acuut wordt ingegrepen.

Juist daarom wil ik vandaag ons verhaal delen. Niet om aandacht te vragen voor onszelf. Maar omdat het nog steeds schrikbarend onbekend is. Bijna iedereen die ik het afgelopen jaar heb gesproken had geen idee wat het is, een BBZ. Niet wat het inhoudt, laat staan wat de gevolgen (kunnen) zijn. Dat het echt wat anders is dan een miskraam. Dat 1 op de 100 zwangerschappen buitenbaarmoederlijk is. Dat de meeste vrouwen het na een BBZ met een eileider minder moeten doen (maar dat het lijf zo ingenieus is dat de ene kant het werk van de missende kant op en duur overneemt). Dat je (ongeveer) dezelfde operatie ondergaat als bij een blindedarmontsteking of dat het met chemo wordt behandeld (afhankelijk van exacte situatie/diagnose).

Het mentale proces is pittig. Voor zowel vrouw als partner. Het besef dat het ook anders had kunnen aflopen, dat jij/je vrouw er niet meer had kunnen zijn, is confronterend. Iets wat je graag wilde/koesterde, was ook iets levensbedreigends. Moet je nu blij zijn dat het weg is? Of mag je ook verdrietig zijn om het verlies? Het zet vaak je kinderwens en een volgende zwangerschap in een ander daglicht. Daarbij is de kans op herhaling 1 op 9, wat voor veel angst zorgt. Elke maand op opnieuw. Blij met een positieve test na een BBZ? Zelden. Eerst maar eens zien of het goed zit. En dus 2 (extra) slopende wachtweken tot er wat op de echo te zien is.

Ikzelf ben niet zozeer verdrietig om het kindje dat we zijn verloren, of de zwangerschap die mis is gegaan. Ik ben wel verdrietig over de onbevangenheid die we zijn kwijtgeraakt die dag. Over de onzekerheid en angst die ervoor in de plaats zijn gekomen. En over het vertrouwen in m’n lijf dat ik ben verloren.

Natuurlijk komt er van ons op een dag ook een blije aankondiging op Facebook. Maar het kan ook nog even duren. De tijd zal het leren!

In de tussentijd hoop ik bij te kunnen dragen aan de bekendheid van de BBZ. Al heeft maar één iemand het gelezen die de symptomen herkent en op tijd actie onderneemt ♥

Na het posten slaat de twijfel toch een beetje toe… Zullen mensen het goed oppakken? Ik hoop niet dat ze het zien als ‘aandacht vragen’ of ‘zielig doen’. Zo is de post niet bedoeld. Ik wil gewoon meer bekendheid voor het onderwerp. Anderen het gevoel van herkenning geven, dat ze niet de enigen zijn. Van de 300+ Facebookvrienden, zou er statistisch gezien best nog wel een dame kunnen zitten die hetzelfde heeft meegemaakt. Of misschien help ik iemand indirect omdat er door mijn post meer begrip komt… Dát is de achterliggende gedachte. Ondanks de spanning val ik snel in slaap…  

Loslaten | 30

Loslaten | 30

Blog Zwanger worden

loslatenGisteren sprak ik een vriendinnetje van vroeger die ik 10 jaar niet meer had gesproken. Het was supergezellig en heel leuk om haar weer eens te spreken. Maar aangezien we allebei 27 zijn, komt een gesprek dan ook op kinderen uit. Omdat ik in 2013 trouwde, had ze wel verwacht ook snel babyfoto’s op Facebook voorbij te zien komen. Logisch!

Dus ik vertelde toch maar even eerlijk hoe het zat. Inmiddels was ik ongesteld geworden en in ronde 13 beland, gerekend na de bbz. En hoe lief ze het ook bedoelde, dat weet ik echt, ook zij zei: je hoort altijd dat het ineens lukt wanneer je het loslaat… En elke keer steekt dat me dat toch. Want ook in de maanden dat ik het wél (zo goed en kwaad als het ging) losliet en eigenlijk helemaal niet zo nodig zwanger hoefde te zijn – die fase heb ik ook gehad – werd ik ook niet zwanger…

Waarom is die reactie zo ingebakken in de maatschappij? Ik vind het opvallend. Ik snap dat mensen niet weten wat ze moeten zeggen, maar waarom dat ‘loslaten’ dan maar steeds genoemd wordt.. Mij helpt ’t niet 😉

Loslaten van angst, hoe doe je dat?

Daarbij: de angst voor nog een bbz zit inmiddels zo onbewust ingebakken, dat elke keer als m’n cyclus iets anders verloopt dan de verwachting, ik toch weer een zwangerschapstest doe, of me helemaal suf Google. Hoe rustig en relaxt ik ook was de rest van de maand, bij het minste of geringste tussentijds bloedverlies zit de stress zo weer in m’n lijf. En ik heb niet eens de traumatische ervaring gehad die andere vrouwen hebben mee moeten maken ten gevolge van hun buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Moet je nagaan!

Eigenlijk zijn wij echt enorm dapper. Dapper dat we nog durven. Dapper dat we onszelf elke maand weer oppeppen en het risico maar gewoon weer nemen. Ik ben trots op ‘ons’. Wie het ook moge zijn…!

En tuurlijk weet ik dat bang zijn voor iets in de toekomst zinloos is. En uiteraard weet ik dat de kans groter is dat het niet nog een keer gebeurt dan wel. Maar toch. De donkere wolk boven je hoofd is niet prettig. Of het nu wel of niet gaat regenen, het vergrijst de lucht en maakt het leven heel even wat donkerder. Wat de uitkomst ook is en ongeacht de angst terecht bleek ja/nee.

Het is gewoon moeilijk. En dat mag ook wel eens gezegd worden! <3

Even rust | 29

Even rust | 29

Blog Zwanger worden

even pauze zwanger worden na bbzPoeh. We zijn er even klaar mee. Allebei prima in orde (schijnt). Alles zag er ‘perfect’ uit voor een volgende zwangerschap, aldus gynaecoloog #1. Mooie slanke eileiders, geen erge beschadigingen, voor zover ze konden zien. En ook gynaecoloog #2 was tevreden: goede waarden (hormonen), mooie follikels, niks zichtbaar op de echo: geen vocht, bloed of wat dan ook. M’n man heeft zwemmers met een goede voldoende. Kortom, dat kan ook het probleem niet zijn. En het feit dat ik al een keer zwanger ben geweest, bewijst (aldus de artsen) dat onze ‘combinatie’ ook geen probleem moet vormen.

Maar even de feiten op een rij:

Half jaar osteopathie heeft niet geholpen, half jaar acupunctuur ook niet, evenals andere voeding, (fertiliteits)yoga en ademhalingstechnieken… En ook de wonderosteo heeft niks uitgehaald, ondanks z’n goede naam en zeer hoge tarieven… Zelfs ‘loslaten’ en ‘het even niet zo nodig willen’ maakt niks uit. Kennelijk. Inmiddels hebben we er ongemerkt al zo’n € 1.500,- in gestoken, als het niet stiekem al meer is. Belachelijk toch eigenlijk… 

Dit besef maakt dat ik er klaar mee ben. Ik ben niet meer terug gegaan naar de acupuncturist, ik eet nog steeds wel zo ‘goed’ (want ja, wat is goed?) mogelijk, maar niet té. We hebben deze maand willen overslaan, maar dat is niet gelukt. Eén keer toch gedaan en dat was ook prima. We wilde er niet krampachtig mee om gaan. Maar helaas mocht het ‘relaxt’ omgaan met de situatie ook niet baten en werd ik twee weken later gewoon weer ongesteld. Altijd toch een kleine tegenvaller, al was het alleen maar omdat ik me daardoor ‘defect’ en een ‘faler’ voel. Dát gevoel moet ik misschien nog maar wel zien los te laten!

Maar goed, even klaar dus met alles! Ook met deze post 😉

Moederdag | 28

Moederdag | 28

Steun & Verwerking Zwanger worden

moederdag na bbz of miskraamZoals jullie wellicht al doorhadden, loopt deze blog een beetje achter op de werkelijkheid. Dit is voor ons fijner, zodat er nog wat ruimte blijft om dingen te laten bezinken voordat ik erover schrijf. Of soms heb ik een week niks te vertellen en dan is het fijn als er al een blogje klaar staat, omdat ik in een andere week wel meer te vertellen had.

Kortom: daarom in juni een blog over Moederdag 😉

Hoe ervaar je moederdag als moeder zonder kindje?

Van tevoren vroeg ik me af hoe ik moederdag zou gaan ervaren. Het zou de eerste moederdag worden na de buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Een moederdag waarop ik moeder had kunnen en willen zijn. Een moederdag waarop ik moeder-to-be had kunnen zijn. Een moederdag waarop ik had gehoopt goed nieuws te kunnen vertellen aan mijn moeder. Maar helaas, is dat allemaal niet de realiteit.

Weken voorafgaand aan moederdag zijn er overal blogjes, posts, berichten, foto’s, acties die draaien om moederdag. Nuchter als ik ben kan ik dat best goed relativeren. Gelukkig 🙂 Maar ik kan me ook voorstellen – en dat las ik ook in de groepen waar ik lid van ben – dat er meiden/vrouwen zijn die het daar erg moeilijk mee hebben. En al helemaal op de dag zelf barst het van de foto’s van mooie knutsels, ontbijtjes, cadeaus en hele blije mama’s met hun kindjes.

Moederdag is een dag waarop je als ‘niet-moeder-maar-had-het-kunnen-zijn’ heel duidelijk wordt geconfronteerd met het feit dat je geen kinderen hebt. Voor jou geen kindje dat een cadeautje heeft geknutseld op school, voor jou geen ontbijt op bed… Je wordt die dag herinnert aan je buitenbaarmoederlijke zwangerschap(pen) en/of miskraam(en) en aan je kindje(s) die je hebt verloren. Je kan die dag extra het gemis voelen, een pijnlijke confrontatie met wat had kunnen zijn…

Lieve vriendin

Er was één vriendin (met twee geweldig leuke kindjes) die me verraste met een berichtje: ‘Hoe ervaar jij vandaag? ♥’ – echt zo lief! Het feit dat iemand er even bij stil heeft gestaan, heel even dacht aan hoe het misschien voor mij zou zijn, dat was echt zo bijzonder en zo fijn! Een verademing bijna! Gelukkig kon ik antwoorden dat ik er niet zo veel last van had, dat het wel af en toe even door m’n hoofd schoot, maar dat ik er wel goed mee om kon gaan. Maar dat ze het vroeg vond ik echt fantastisch! Daar ben ik haar zeer dankbaar voor.

Gezinnetje zonder kinderen

Mijn man had het later nog wel lastig toen we gingen oppassen bij die twee geweldig leuke kindjes (zo blij dat vrienden ons betrekken in hun levens met kinderen – zo voelen we ons er niet volledig buiten staan). Mij zien met de kinderen, spelend, knuffelend, zorgend, vond hij toch wel confronterend. Enerzijds heel leuk en bevestigend: jij wordt de moeder van mijn kinderen. Anderzijds confronterend en niet eerlijk: moeilijk om een moeder zonder kinderen te zien. Ik vond het zo mooi hoe hij het verwoorde: “moeder zonder kinderen”. Net als dat ik hem als vader zonder kinderen zie ♥ We zijn samen een gezin zonder kinderen. Gelukkig heb ik hem aan m’n zijde… Hij betekent echt alles voor me! Onze band wordt – gelukkig – alleen maar sterker ♥ En ook dat is heel waardevol!