Woorden | 76

Woorden | 76

Blog Zwanger worden

We gaan langzaam richting de “2 jaar geleden” mijlpaal. De laatste tijd denk ik vaak aan degene die na mijn bbz-verhaal zei: “Nu weet je in ieder geval dat je zwanger kunt worden”… Ai… Hoe verkeerd had ze het kunnen hebben. Ik vond het toen al twijfelachtig en dacht bij mezelf: dat moeten we nog maar afwachten… En dat blijkt dus ook.

Waarschijnlijk is zij haar opmerking allang weer vergeten. Maar ik niet.. Bij mij gaat het steeds meer rondzingen… Hoe langer het duurt, hoe pijnlijker de opmerking wordt.. Het zijn maar woorden, maar mensen realiseren zich echt niet wat ze met zo’n opmerking kunnen doen. Nu ben ik de moeilijkste niet, nuchter, begripvol en vergevingsgezind. Maar het kan ook makkelijk totaal in het verkeerde keelgat schieten.

Echt, ik ben 100% voor openheid en bespreekbaarheid. Maar sommige opmerkingen zijn gewoon niet handig. Het is vaak ook totale onwetendheid over wat een buitenbaarmoederlijke zwangerschap nu precies is. Hoe goed je het ook uitlegt… Want mensen realiseren zich waarschijnlijk niet – althans niet zo goed als jijzelf – dat je eileider beschadigd is voor het leven (als je ‘m nog hebt). Daar hoort geen innesteling plaats te vinden, dus hoe dan ook, hoe licht de schade ook, je komt er niet vanaf zonder beschadigingen en littekenweefsel. En dat is uiteraard niet bevorderlijk voor een nieuwe zwangerschap. Hoe meer beschadigd, hoe lastiger het eitje het heeft om naar de baarmoeder te komen. Nu wil ik niemand bang maken, want je kan nog prima zwanger worden na een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Maar je weet gewoonweg niet hoe beschadigd je eileider is. Als je hem nog hebt kunnen behouden uiteraard… Want ze kiezen vaak ook voor verwijderen, mede om bovenstaand te voorkomen! En daarom is zo’n opmerking gewoon rot. Want je weet het niet, of je nog wel zwanger kunt worden. Je weet alleen dat de kans van 1 op 100 nu 1 op 10 is om opnieuw een bbz te krijgen. En dat klinkt toch niet heel feestelijk..!

Kortom, een tip voor iedereen: realiseer je de kracht van woorden. Zeg gewoon: jeetje, wat heftig! Geef een knuffel, een hand op de schouder.. Maakt niet uit… Maar “nu weet je in ieder geval dat je zwanger kunt worden”, liever niet 😉

Bizar besef | 43

Bizar besef | 43

Blog Zwanger worden

tranenWauw… Mijn zorgverzekeraar postte op Facebook een bericht: “IVF was mijn enige oplossing”. Persoonlijke blog door Marlies van Noort. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt. Ben natuurlijk inmiddels ook aan het nadenken over: wat als IVF onze enige optie is? Dus lees graag persoonlijke verhalen. Misschien steek ik er wat van op!

Ik dacht een verhaal over IVF te lezen, maar stiekem ging het ook ineens over buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Ik schrok.

“Op een dag viel ik tijdens een presentatie ineens flauw, na een geweldige pijnkramp in mijn buik. Voor ik het wist, lag ik in het ziekenhuis. Ik bleek in verwachting te zijn, maar het was helaas een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Het kindje zat in de eileider en die was in één keer opengescheurd. Dit gaf mij een acute inwendige bloeding, die mij bijna fataal werd. Een operatie redde mijn leven. Een week later kreeg de collega van mijn moeder toevallig hetzelfde, alleen in haar slaap. Zij kon het niet navertellen.”

Vooral die laatste zin bezorgde me kippenvel.

Realiseer me ineens dat ik toch best geluk heb gehad. Ik heb namelijk ook niks van de bloeding gevoeld, tot grote verbazing van de gynaecoloog, maar lag bij toeval al in het ziekenhuis en de operatie was al gepland. Maar stel dat ik die per ongeluk vroege echo die dag niet had gehad en dat de bbz niet was ontdekt. Had ik het dan ook niet meer na kunnen vertellen? Bizar besef…

Dat een buitenbaarmoederlijke zwangerschap ook fataal kan aflopen, is niet bij iedereen bekend. Ik hoop dat er snel meer bekendheid komt en dat de taboesfeer rondom miskramen, buitenbaarmoederlijke zwangerschappen en doodgeboortes (of in het Zuid-Afrikaans, veel mooier: stilgeboorte). Ook bij medici!

Chlamydia? | 41

Chlamydia? | 41

Blog Zwanger worden

bloedonderzoek bbzZoals ook in m’n vorige blogpost geschreven, had ik laatst een goed – en lang – telefoongesprek gehad met m’n gynaecoloog. Zo fijn dat ze echt de tijd voor me nam. We konden ook open praten over wel/geen second opinion, wat nou wijsheid is en de ‘kosten/baten’  tegen elkaar wegstrepen. Ook durfde ik haar eerlijk te vragen: ‘hebben we echt alles getest wat er te testen valt? Hebben we niks over het hoofd gezien?’ Ik wil dat weten, want als ik tot een laparoscopie besluit, wil ik niet dat achteraf blijkt dat het niet nodig is geweest omdat de subfertiliteit eigenlijk aan iets ligt wat al eerder getest had kunnen worden.

Via de huisarts heb ik m’n schildklier (TSH) en op suiker/diabetes laten testen. Bloedprikken is toch minder ingrijpend dan een kijkoperatie 😉 Die twee waren goed. Gelukkig! Of toch ook niet… Soms hoop je bijna dat er een keer wel iets ‘mis’ is, dat geeft meer antwoorden, dan dit gezwem in de oceaan zonder land in zicht.

Maar goed, terug naar het telefoongesprek. De gynaecoloog zei: ‘we kunnen nog wel voor de zekerheid op chlamydia testen?’ Ik weet dat chlamydia een risicofactor is voor buitenbaarmoederlijke zwangerschappen omdat het voor ontstekingen in de eileiders zorgt. En je kunt chlamydia (jarenlang!) hebben zonder het te merken. En het kan dus eventueel sub-/infertiliteit veroorzaken. Kortom: legitiem onderzoek.

Maar gezien mijn verleden en mijn ‘probleem’ in die regio, kon ik mij niet voorstellen dat ik dit gehad zou kunnen hebben. Twee partners is niet schokkend veel… Toch bekroop me na het bloedprikken ineens de gedachte dat mijn ex en man  theoretisch gezien toch ooit chlamydia opgelopen hadden kunnen hebben… Niet dat ik dat DENK, maar toch… Het KAN… Maar op de uitslag van dit bloedonderzoek (op antistoffen) moet je een week wachten. Arghhhh…

M’n man voelde zich na mijn verhaal al bijna schuldig; want als ik positief zou testen, dan was die bbz waarschijnlijk toch ook niet helemaal ‘domme pech’. En dan een week moeten wachten…

Op dinsdagochtend mocht ik bellen: ‘moment geduld alstublieft’ [… 5 zenuwslopende minuten later] ‘nee, de uitslag is nog niet binnen, kunt u donderdag terugbellen’ ARGH! Haha… Niet grappig!

Donderdag – gelukkig woensdag zo druk dat ik er niet meer aan dacht en het zelfs donderdagochtend bijna vergat – weer gebeld. De uitslag was net binnen en de gynaecoloog moest er nog even naar kijken [… weer 5 zenuwslopende minuten later] ‘De testuitslag is negatief…’ [bleef even stil] ‘Dat betekent dat u geen chlamydia heeft [of heeft gehad]’ PFIEW! 😀

Ik kon het me al niet voorstellen, maar toch is het een hele opluchting! Hoef ik op niemand boos te worden of moeilijke gesprekken aan te gaan 😛 Jeee!

Kortom: geen chlamydia, geen SOA!
Maar wat is er dan wel aan de hand…? De tijd zal het leren.. Of niet…

Houd je taai!

Second opinion | 39

Second opinion | 39

Blog Zwanger worden

Enerzijds kan ik het ‘niet zwanger worden’ niet laten rusten. Als ik niks doe, dan word ik onrustig. Niks doen voelt als falen. Niks doen voelt te passief. Van niks doen word je sowieso niet zwanger – gevoelsmatig en zeer letterlijk genomen ook niet ;). Maar hoe meer ik er weer mee bezig ben, hoe onrustiger ik eigenlijk word. Slapeloze nachten, onverwachte verdrietige momenten. Ik wil echt graag een antwoord op de vraag waarom ik na de BBZ ineens niet meer zwanger word. Maar in plaats van dat het zoeken me rust geeft, borrelt er verdriet op.

Ik ben de afgelopen dagen – sinds de afspraak bij de gynaecoloog – in de weer geweest met afspraken en rondbellen voor een second opinion. Eerst naar de huisarts, die me  aanraadde voor een second opinion te gaan in een gespecialiseerde kliniek en ook goed begreep dat ik verder wilde met onderzoeken waarom er al 16 (of is het 17) pogingen niet succesvol zijn na de BBZ. Zij raadde me Gent of Rotterdam aan. Omwille van de terughoudendheid die Nederland heeft met behandelen – wat ik prettig vind – koos ik voor Nederland. Ze noemde eerst Erasmus en toen Maasstad omdat deze minder lange wachttijden heeft en schijnbaar dezelfde specialisten (wat ik nog steeds betwijfel, want niemand bevestigt die informatie tot nu toe…). Toen bellen de zorgverzekeraar om te vragen of het vergoed wordt en wat mogelijk is. Daarna met Maasstad om een afspraak te maken. Toen met de persoonlijke zorgcoach van de zorgverzekeraar omdat die net wat meer weet van alle instellingen. En om te vragen of ze Dr. H. kennen. Want ze staat niet op de website van het ziekenhuis en is verder maar sporadisch ‘online aanwezig’, in tegenstelling tot een aantal andere gynaecologen van het Maastad, waardoor ik me afvroeg of zij me nou echt meer kan vertellen dan m’n eigen gynaecoloog. Misschien is het wel een beginnend gynaecoloog en dan heeft het dus niet zoveel zin om helemaal naar Rotterdam te gaan. Gaf mijn gynaecoloog later zelf ook aan dat dat niet zoveel nut heeft – maar daarover later meer. Toen toch nog maar even gebeld met de huisarts om te vragen of zij Dr. H. (van naam) kent. Nog een keer met Maasstad om te vragen of Dr. H. Een specialist is op gebied van fertiliteitsproblematiek. Nog een keer met de persoonlijke zorgcoach met de vraag wat nu handig is. Zij raadde me aan het toch ook met m’n eigen gynaecoloog te bespreken in plaats van met de huisarts. Dus toen m’n gynaecoloog gesproken over hoe nu verder…

Fijn lang telefoongesprek waarin we alle mogelijkheden en mogelijke uitkomsten nog eens bespraken. Ze raadden hier een HSG – baarmoederfoto – af omdat ze altijd kritisch kijken naar wat het nu uiteindelijk oplevert, afgezet tegen de ingreep en de risico’s. Bij een HSG wordt er schuim in de baarmoeder door de eileiders gespoten, wat zichtbaar is met rontgen. Op zich een niet al te ingrijpend onderzoek, maar kan pijnlijk zijn en er is risico op ontstekingen aan de eileiders. Zeer ongewenst natuurlijk. Daarom doen ze vaak een preventieve antibioticakuur. Als de foto aantoont dat de eileiders doorgankelijk zijn, dan weet je dat, maar is het nog steeds onduidelijk waarom ik niet zwanger worsteling ik heb dan nog steeds geen indicatie voor verdere behandeling. Ook kan het zo zijn dat 1 of beide eileiders niet doorgankelijk zijn op de foto. Bij links zal dat geen verrassing zijn, maar het punt is bij een HSG dat het zo kan zijn dat de eileiders verkrampen op het fotomoment waardoor het lijkt alsof de eileiders niet doorgankelijk zijn. Terwijl dat niet zo is. Dus eigenlijk zegt de foto nog niks en moet er verder worden onderzocht om uit te zoeken waarom het schuim er niet doorheen gaat. Dit wordt gedaan door middel van een laparoscopie. Het beleid in dit ziekenhuis is om de HSG over te slaan omdat je met een laparoscopie meteen een compleet beeld hebt van de situatie. Van eventuele verklevingen, endometriose, de baarmoeder, vleesbomen, cystes, de eileiders en hun doorgankelijkheid. Ze spuiten ze dan ook door met vloeistof. Maar evt. spasmen van de eileiders zien ze dan ‘live’ in tegenstelling tot bij een HSG.

Ik snap hun motivatie heel goed en houd ook van die nuchterheid en kritische benadering ten opzichte van de ingrepen en onderzoeken. Want het is toch niet niks allemaal. Niet echt een kwestie van “baat het niet dan schaadt het niet” zoals een groepslid van de FB-supportgroep zei. Zij had een HSG laten doen en stond gelukkig wel achter haar keuze. De gynaecoloog vond het wel heel goed dat ik er zo kritisch insta. Geen polonaise aan m’n lijf als het niet noodzakelijk is. Het is allemaal niet niks!

Allemaal ‘leuk en aardig’ deze conclusie, maar op nog een laparoscopie zit ik niet echt te wachten. Kreeg al natte ogen toen ik eraan dacht. De associatie met een laparoscopie is voor mij nou niet heel positief 😉 Dat zet me meteen terug in de tijd. Naar het moment dat we wisten dat we dat mooie kloppende hartje weg moesten laten halen.
Ze vond het goed als ik een second op opinion wil. Wel raadde ze me dan aan naar een ervaren specialist te gaan, want anders is het zonde van de tijd en moeite. Ze raadde me specifiek dr. Van Santbrink aan. Hij is de eileiderspecialist, zei ze. Eerst in et Erasmus MC, nu in Reinier de Graaf. Ze heeft meteen een verwijzing geschreven. Heel fijn!

Dus nu Maasstad afbellen en wachten tot ik word opgeroepen… Pfff… Wat een gedoe allemaal! Voel me vreselijk emo…

Note to self: hou je taai en heb vertrouwen!

Everything will be okay in the end. If it’s not okay, it’s not the end.

Liefs! Dik zwart hart

Bekende BBZ – Tjitkse Reidinga

Bekende BBZ – Tjitkse Reidinga

In het nieuws

Ik zat vanavond Linda’s Zomerweek te kijken, of eigenlijk stond het op de achtergrond aan. Tjitske Reidinga en Ali B zijn te gast. Het gaat over haar kinderen, dat haar tweeling via IVF ter wereld is gekomen. En ineens hoor ik ‘buitenbaarmoederlijke zwangerschappen’. Toch even een schrikreactie. Terugspoelen is geen optie en Linda heeft haar vorige vraag al gesteld. Dus dan maar Google. Ze heeft inderdaad twee kinderen verloren aan een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Altijd weer heftig om te horen! Maar supergoed dat ze het gewoon noemt.. Is ook wel eens anders!

1 jaar na bbz | 31

1 jaar na bbz | 31

Blog Zwanger worden

ziekenhuisopname-bbzZondag 14 juni 2015. Vandaag is het precies een jaar geleden. Heel sterk het gevoel dat ik er ‘iets mee moet’. De aanloop naar deze dag was lastig. De dag zelf valt mee. Manlief is het zelfs een beetje vergeten. Ik wil hem er niet op wijzen, want dan weet ik zeker dat hij zich rot voelt, terwijl dat helemaal niet hoeft. We denken er al genoeg aan. We staan er al genoeg bij stil. Wat telt is dat hij er altijd voor me is. Elke dag. Die datum is niet zo belangrijk.

Maar toch heb ik het gevoel dat ik er ‘iets mee moet’. Schrijven… Helpt altijd. De tekst rolt zo m’n pen.. ehh.. vingers uit… En ik besluit het op Facebook te posten.

Zaterdag 14 juni 2014 was een spannende dag. De dag waarop we ons toekomstige kindje voor het eerst zouden zien en misschien zelfs wel horen. Ik geloofde er geen bal van dat ik echt zo snel zwanger was, dus ik keek uit naar zichtbaar bewijs 😉

Helaas liep de dag anders. Want in mijn baarmoeder was niet dat piepkleine boontje te vinden. In mijn linker eileider daarentegen wel. Kloppend hartje, check! Juiste locatie, nope… Niet bepaald; net zo eigenwijs als zijn/haar moeder :p. Een paar lange uren later lag ik op de operatietafel. En niet veel later werd ik – een droom armer, 3 gaatjes in m’n buik rijker – wakker. Ik heb zelf erg veel geluk gehad. Daar ben ik heel dankbaar voor. Want zelden wordt een buitenbaarmoederlijke zwangerschap op een echo ontdekt. Vaak gaat het gepaard met een levensbedreigende situatie en is het daardoor nog steeds een conditie waaraan vrouwen overlijden wanneer er niet acuut wordt ingegrepen.

Juist daarom wil ik vandaag ons verhaal delen. Niet om aandacht te vragen voor onszelf. Maar omdat het nog steeds schrikbarend onbekend is. Bijna iedereen die ik het afgelopen jaar heb gesproken had geen idee wat het is, een BBZ. Niet wat het inhoudt, laat staan wat de gevolgen (kunnen) zijn. Dat het echt wat anders is dan een miskraam. Dat 1 op de 100 zwangerschappen buitenbaarmoederlijk is. Dat de meeste vrouwen het na een BBZ met een eileider minder moeten doen (maar dat het lijf zo ingenieus is dat de ene kant het werk van de missende kant op en duur overneemt). Dat je (ongeveer) dezelfde operatie ondergaat als bij een blindedarmontsteking of dat het met chemo wordt behandeld (afhankelijk van exacte situatie/diagnose).

Het mentale proces is pittig. Voor zowel vrouw als partner. Het besef dat het ook anders had kunnen aflopen, dat jij/je vrouw er niet meer had kunnen zijn, is confronterend. Iets wat je graag wilde/koesterde, was ook iets levensbedreigends. Moet je nu blij zijn dat het weg is? Of mag je ook verdrietig zijn om het verlies? Het zet vaak je kinderwens en een volgende zwangerschap in een ander daglicht. Daarbij is de kans op herhaling 1 op 9, wat voor veel angst zorgt. Elke maand op opnieuw. Blij met een positieve test na een BBZ? Zelden. Eerst maar eens zien of het goed zit. En dus 2 (extra) slopende wachtweken tot er wat op de echo te zien is.

Ikzelf ben niet zozeer verdrietig om het kindje dat we zijn verloren, of de zwangerschap die mis is gegaan. Ik ben wel verdrietig over de onbevangenheid die we zijn kwijtgeraakt die dag. Over de onzekerheid en angst die ervoor in de plaats zijn gekomen. En over het vertrouwen in m’n lijf dat ik ben verloren.

Natuurlijk komt er van ons op een dag ook een blije aankondiging op Facebook. Maar het kan ook nog even duren. De tijd zal het leren!

In de tussentijd hoop ik bij te kunnen dragen aan de bekendheid van de BBZ. Al heeft maar één iemand het gelezen die de symptomen herkent en op tijd actie onderneemt ♥

Na het posten slaat de twijfel toch een beetje toe… Zullen mensen het goed oppakken? Ik hoop niet dat ze het zien als ‘aandacht vragen’ of ‘zielig doen’. Zo is de post niet bedoeld. Ik wil gewoon meer bekendheid voor het onderwerp. Anderen het gevoel van herkenning geven, dat ze niet de enigen zijn. Van de 300+ Facebookvrienden, zou er statistisch gezien best nog wel een dame kunnen zitten die hetzelfde heeft meegemaakt. Of misschien help ik iemand indirect omdat er door mijn post meer begrip komt… Dát is de achterliggende gedachte. Ondanks de spanning val ik snel in slaap…  

Loslaten | 30

Loslaten | 30

Blog Zwanger worden

loslatenGisteren sprak ik een vriendinnetje van vroeger die ik 10 jaar niet meer had gesproken. Het was supergezellig en heel leuk om haar weer eens te spreken. Maar aangezien we allebei 27 zijn, komt een gesprek dan ook op kinderen uit. Omdat ik in 2013 trouwde, had ze wel verwacht ook snel babyfoto’s op Facebook voorbij te zien komen. Logisch!

Dus ik vertelde toch maar even eerlijk hoe het zat. Inmiddels was ik ongesteld geworden en in ronde 13 beland, gerekend na de bbz. En hoe lief ze het ook bedoelde, dat weet ik echt, ook zij zei: je hoort altijd dat het ineens lukt wanneer je het loslaat… En elke keer steekt dat me dat toch. Want ook in de maanden dat ik het wél (zo goed en kwaad als het ging) losliet en eigenlijk helemaal niet zo nodig zwanger hoefde te zijn – die fase heb ik ook gehad – werd ik ook niet zwanger…

Waarom is die reactie zo ingebakken in de maatschappij? Ik vind het opvallend. Ik snap dat mensen niet weten wat ze moeten zeggen, maar waarom dat ‘loslaten’ dan maar steeds genoemd wordt.. Mij helpt ’t niet 😉

Loslaten van angst, hoe doe je dat?

Daarbij: de angst voor nog een bbz zit inmiddels zo onbewust ingebakken, dat elke keer als m’n cyclus iets anders verloopt dan de verwachting, ik toch weer een zwangerschapstest doe, of me helemaal suf Google. Hoe rustig en relaxt ik ook was de rest van de maand, bij het minste of geringste tussentijds bloedverlies zit de stress zo weer in m’n lijf. En ik heb niet eens de traumatische ervaring gehad die andere vrouwen hebben mee moeten maken ten gevolge van hun buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Moet je nagaan!

Eigenlijk zijn wij echt enorm dapper. Dapper dat we nog durven. Dapper dat we onszelf elke maand weer oppeppen en het risico maar gewoon weer nemen. Ik ben trots op ‘ons’. Wie het ook moge zijn…!

En tuurlijk weet ik dat bang zijn voor iets in de toekomst zinloos is. En uiteraard weet ik dat de kans groter is dat het niet nog een keer gebeurt dan wel. Maar toch. De donkere wolk boven je hoofd is niet prettig. Of het nu wel of niet gaat regenen, het vergrijst de lucht en maakt het leven heel even wat donkerder. Wat de uitkomst ook is en ongeacht de angst terecht bleek ja/nee.

Het is gewoon moeilijk. En dat mag ook wel eens gezegd worden! <3

Korte cyclus | 26

Korte cyclus | 26

Blog Zwanger worden

cyclus na bbzAl op dag 24 een beetje bloedverlies. Een piepklein beetje. Normaal zou ik het niet eens hebben opgemerkt, maar inmiddels (dit is ronde 11 sinds de bbz) heb ik een getraind oog. Ik denk nog even: ‘dag 10 na ovulatie, dit zou theoretisch een innesteling kunnen zijn’, maar eigenlijk voel ik dat het niet zo is. Wéér niet.

Op dag 25 zet het zelfs al wat meer door. M’n cyclus is deze maand wel erg kort… Ik vind het geen fijn gevoel. Al sinds de buitenbaarmoederlijke zwangerschap zijn m’n cycli steeds kort, 25 dagen, soms 26 of 27. En één keer 36.. Oh, wat was ik vreselijk zenuwachtig toen. M’n acupuncturist en gynaecoloog zeggen dat het niet vreemd is, maar zelf vind ik het maar niks. Niet alleen omdat ik dan véél vaker ongesteld ben op een jaar ;), maar ook omdat ik dit voor m’n bbz niet had.

Cyclus bijhouden 2.0

Ik houd m’n cyclus al sinds voor de zwangerschap bij. Er zijn met de tijd wel meer ‘categorieën’ bijgekomen, dus inmiddels heb ik een compleet overzicht van alles wat met m’n cyclus te maken heeft of kan hebben. De handigste app vond ik Menstrual Calendar (GooglePlay/Android of iOS/iPhone), knalroze en superhandig. Ik kan gewoon allerlei ‘symptomen’ toevoegen, zoveel ik wil. En ik kan bepalen wat ik in één oogopslag op de maandkalender zie. Heel makkelijk!

Pff.. Het het echt even helemaal gehad! Waarom moet het zo moeizaam? Eerst in één keer zwanger, zit het op de verkeerde plek en nu bijna alweer een jaar verder… Vorig jaar op 22 april was m’n laatste menstruatie. Dus begin mei werd ik zwanger. Nu een jaar geleden. Zo onbevangen, zo (blij) verrast. Dat zit er helaas niet meer in.

Hoop houden

Gelukkig vertelt de kennis die ook naar de wonderosteo is geweest dat het bij haar ook twee pogingen heeft geduurd, dus dat stelt me enigszins gerust! 🙂 Op naar poging 2 (na de osteopaat).

Eigenlijk vind ik dat ik er weer lang genoeg over heb gesipt. Als ik het zwanger willen worden buiten beschouwing laat, ben ik hartstikke blij met m’n leven. Met m’n huisje, met m’n man. Met m’n familie, met m’n collega’s! Wat wil ik nog meer…?

En toch maar op naar ronde 12…

Wonderosteo – deel II | 25

Wonderosteo – deel II | 25

Blog Zwanger worden

osteopaat-bbzOp naar de wonderosteopaat dus! Vol goede moed gingen we er samen heen. Want het was wel fijn als manlief het verhaal ook kon aanhoren.

Begon lekker. Er stond een mega vrachtwagen midden in de woonwijk waar onmogelijk omheen gereden kon worden. Ik besloot maar uit te stappen en alvast te lopen, dan was ik tenminste op tijd.

Witte jas

We mochten direct naar binnen. De wonderosteo had een witte lange jas aan. Had ik nog niet eerder gezien bij de osteopaten waar ik was geweest, maar het zag er best profi uit hoor 😉 Denk dat dat de look was waar hij voor ging. Haha!

Ik mocht m’n jas en schoenen uitdoen, maar verder alles aanhouden. Ook nieuw. Maar had ik al gehoofd van m’n yogi, dus ik was niet verbaasd. Ik mocht op m’n rug op de behandeltafel gaan liggen en hij voelde met vlakke hand over m’n buik. Lichte druk, niks bijzonders.

De ‘diagnose’

Eigenlijk vrijwel meteen zei hij: ja, ik voel het al. Linkernier zit vast. Géén verrassing… Dat verhaal van m’n yogi vond ik al zo ‘herkenbaar’ op de één of andere manier.

Hij ging achter z’n computer zitten, draaide het scherm en begon op een plaatje van het menselijk lichaam te tekenen en uit te leggen. Over die linkernier dus, die niet goed meebeweegt naar boven en het compenseren van de baarmoeder. Mogelijke oorzaken?

  1. Te weinig drinken
    hmm, denk ’t niet, maar zou kunnen
  2. Te veel van jezelf vragen/de lat te hoog leggen
    heel herkenbaar
  3. Heftige emoties die zich daar hebben ‘vastgezet’
    kan
  4. ‘Plasproblemen’ als kind
    nope.. kunnen we afstrepen

De behandeling

Ik mocht weer op de bank gaan liggen en hij zou die nier weer ‘losmaken’. Ik voelde er niks van… Hij gaf nauwelijks druk. Iets wat ik niet gewend ben van een bezoek aan een osteopaat. Maar goed, het zal wel 😉 Loslaten en vertrouwen, dan maar! 😀

Ik moest gaan staan en even rondlopen in de behandelruimte (2 stappen naar voren, omdraaien en terug) voor een ‘testje’. Toen ik weer mocht liggen zei hij: “ja, hij zit los! Mooi zo!”

De osteopaat merkte ook nog op: “Ik denk dat je dit al had voor je buitenbaarmoederlijke zwangerschap”. In gedachten antwoordde ik: “dat denk ik ook!” Eindelijk een oorzaak. I knew it! 😉

Fijn leven!

Ik mocht m’n jas aan doen en het was alweer voorbij. Hij zei vastberaden en overtuigd: “Tot nooit meer ziens, heb een leuk leven!” Met andere woorden: je bent binnenkort zwanger, dus ik hoef je niet terug te zien. Of wilde ik dat horen? 😉

Hij zei nog wel: “Het kan dat het langzaam teruggaat in ‘oude stand’ of dat je toch niet zwanger raakt, dan zie ik je over een half jaar weer, maar daar ga ik niet van uit!”

Poeh.. Ik ben echt RAZEND benieuwd. Zou het bij ons ook in één keer raak zijn? Can’t wait!

Ook zo benieuwd? I’ll keep you posted!

Liefs ♥

 

Wonderosteo – deel I | 24

Wonderosteo – deel I | 24

Blog Zwanger worden

osteopaat bbzOp kantoor is het ook dit jaar weer een ware babyboom. Een record zelfs, met maar liefst 6 baby’s op komst (op 30 werknemers). Over elke verwachte baby ben ik weer enthousiast. En het leukste is om de toekomstige vaders tijdens de lunchpauze met elkaar over maxicosi’s en rompertjes te horen praten. Hilarisch! Soms is het ook confronterend. Niet pijnlijk, gelukkig, maar het drukt ons wel steeds met de neus op de feiten.

Eén van mijn collega’s vertelde dat het wel lang geduurd had voordat zijn vriendin zwanger was. Onderzoeken wezen geen enkele oorzaak uit. Hij vertelde dat iemand op de sportclub naar een osteopaat was geweest die bekend staat dat hij elke vrouw in de regio zwanger heeft gemaakt. Figuurlijk uiteraard 😉 Ook bij hun lukte het al twee jaar niet. De osteopaat zei: ‘binnen 3 maanden ben je zwanger’. Eerstvolgende maand was het al raak. Dus ook mijn collega ging naar de osteopaat met z’n vriendin. Een gekantelde baarmoeder. Ook tegen haar zei hij: ‘binnen 3 maanden ben je zwanger’. En dat bleek niet gelogen.

Ik vond het natuurlijk erg interessant. Ik heb gewoon al vanaf het begin het gevoel dat er iets mis is. Dat er iets niet goed zit. Dat man en ik onvruchtbaar zijn, ben ik niet zo bang voor. Maar dat er iets ‘fout’ zit wat een zwangerschap tegenhoudt, dat denk ik al langer. Ik geloof gewoon niet zo in ‘domme pech’. Ik geloof namelijk ook dat de bbz een oorzaak heeft.

Toch maakte ik niet meteen een afspraak. Ik ging nog naar de gynaecoloog, manlief had nog een zaadonderzoek en ook was ik nog bezig met de acupunctuur en mijn voeding. Maar op een avond, bij de thee na yoga vertelde één van de zwangere dames haar verhaal. Ze was bij een osteopaat geweest. Die dus. En ook zij was de eerste maand na de behandeling zwanger. Ze vertelde dat haar linkernier ‘vast’ zat, waardoor haar baarmoeder moest compenseren en een zwangerschap in de weg zat. Dit kon komen door te weinig drinken, te veel van jezelf vragen/de lat te hoog leggen óf heftige emoties die zich daar hebben ‘vastgezet’.

Ik dacht meteen: dat heb ik ook! Héél herkenbaar, maar goed, ik ben geen osteopaat 😉 Dus een afspraak gemaakt. Best wel wat geld voor een half uurtje, want zo lang duren zijn consulten. Maar goed, liever geprobeerd, dan er achteraf achter komen dat dit dé ‘oplossing’ was!

Wordt vervolgd 🙂

Liefs ♥

 

P.S. De titel van dit bericht is te danken aan één van mijn betrokken collega’s, of inmiddels misschien ook wel vriend, die me onlangs vroeg: “Wanneer moest je nou ook al weer naar die wonderosteo?”