9. Vader gevonden!

9. Vader gevonden!

Kinderwens

knuffelInmiddels zijn we ruim een half jaar getrouwd (mei 2014) en eigenlijk gaat het met ‘mijn probleem’ de laatste tijd ook erg goed – kennelijk spelen vertrouwen én tijd toch een grote rol in mijn verhaal. We hebben het al véél over onze kinderwens gehad, dus op een ‘gezellige’ avond (ja, ook toen ging het best wel goed ;)) besluiten we spontaan ‘het risico te nemen’. Twee weken later word ik gewoon ongesteld, maar de teleurstelling is niet heel groot. Want hoe groot is de kans dat het in één keer raak is? Toch vertrouwde ik het niet…

En hoe dát verder gaat is te lezen in ‘Mijn verhaal‘…

 

8. Vader gezocht

8. Vader gezocht

Kinderwens

Terug verhuisd naar Zeeland, ‘al’ 23 en geen oog op een man in de nabije toekomst… Met andere woorden: ik had haast! Hoewel ik nog jong was en ik volgens mijn familie en vrienden nog zeeën van tijd had, voelde het voor mij anders. Want ik wist ook: bij mij zal het misschien we niet makkelijk gaan (zie blogs ‘Kinderwens’). Ik zag die leeftijd tot mijn grote frustratie steeds maar verder naar achteren schuiven. Af en toe rekende ik ook uit wat voor mij nog ‘haalbaar’ was en wat niet. En zo werd 25 langzaam 26, 26 werd 27 en 27 werd 28…

Maar al snel was daar een hele leuke jongen: F. Ik ontmoette hem in de boekhandel waar ik ging werken tijdens mijn afstuderen. Tegen alle verwachtingen in was er maar één date (en een boel Facebookberichtjes) voor nodig om me toch in een nieuwe relatie te storten. In één keer raak 😉 Geen honderden vervelende, saaie en vooral ongemakkelijke dates. Jep, het hele datecircus is me lekker bespaard gebleven! Mijn doemscenario ging terug de kast in en een zaadje voor een nieuw toekomstplan was gepland… Vader gevonden! 😀

Kijk, dat ik moeder worden op mijn 25e niet meer ging halen was al wel duidelijk en had ik geaccepteerd. Het leven, ook het werkende leven, verliep toch minder ‘smooth’ dan vroeger gedacht. De crisis kwam om de hoek kijken en een baan was toch minder vanzelfsprekend. Maar met F. in m’n leven had ik al veel meer vertrouwen in de toekomst! En stiekem vond ik het heel fijn dat F. vier jaar ouder is dan ik, want dan was de kans groter dat we tegelijkertijd toe zouden zijn aan kinderen!

Op een strand in Australië (voorjaar 2013) ging hij ineens op z’n knieën en een paar maanden later, inmiddels 26, trouwden we. Helemaal happy! Misschien zou het dan toch nog goed komen 😉

7. Droomleeftijd

7. Droomleeftijd

Kinderwens

droomleeftijdIk zou mijn droomleeftijd van 25 net kunnen halen. Mijn moeder én oma waren allebei 25 toen ze moeder worden en dat leek mij ook een mooie leeftijd. Die eerste jaren was er natuurlijk geen vuiltje aan de lucht. Lekker aan het studeren en verder was kinderen nog een ver-van-ons-bed-show. Maar er kwam al snel een kink in de kabel. Op m’n tweeëntwintigste gingen we uit elkaar. Niet omdat we niet meer van elkaar hielden, maar omdat de relatie ons allebei geen goed deed. Moeilijke beslissing, maar absoluut het beste voor ons beiden.

Inmiddels 23 en een aantal maanden single toen een lichte paniek toesloeg. Want wáár vind ik nou een nieuwe vent? In deze provincie?! Daarbij was ik in de veronderstelling dat je iemand toch zeker al een half jaar moest kennen voordat je een serieuze relatie kon krijgen. Ik was altijd eerst vrienden met m’n vriendjes en kon me totáál niet voorstellen dat je een relatie zou beginnen met iemand die je eigenlijk nog helemaal niet kent. Zeker niet met de wetenschap dat ik op een dag toch moet vertellen dat een ‘standaard’ s.ksleven* er met mij niet inzit… Vooral dáár zag ik als een berg tegenop. Ik zag m’n toekomstbeeld al in duigen vallen…

Continue reading

6. Nieuw onderzoek

6. Nieuw onderzoek

Kinderwens

dokterHet is november 2007 en ik ben inmiddels niet meer zo overtuigd van de diagnose ‘v.ginisme’*. Want we zijn anderhalf jaar verder en de pijn is eigenlijk niet afgenomen met de tijd en het ‘oefenen’ 😉 Ik heb een vriend die me accepteert zoals ik ben, dus daar kan het naar mijn idee niet aan liggen. Dus ik stuur maar eens een mail naar iemand die zich bezig schijnt te houden met s.ksuologie*. In deze regio moeilijk te vinden.

Ze stuurt een vriendelijke mail terug, maar ze is geen s.ksuoloog. Ze wil wel kijken of ze me kan helpen, dus ik doe per mail mijn verhaal. Dat ik op mijn dertiende bijna flauwviel bij het indoen van een tampon en dat ik me kan herinneren dat er op mijn zesde of achtste (?) een keer wat slijm is afgenomen met een wattenstaafje waarvan ik me de pijn nog herinner.

Ik geef aan dat ik daarom het gevoel heb dat er een lichamelijke oorzaak achter mijn probleem zit en dat het niet (alleen) tussen mijn oren zit. Ze vraagt me nog wat en stelt voor kennis te maken met mevrouw S., s.ksuologe, bij een organisatie voor geestelijke gezondheidszorg. Daarbij kent ze een goede vrouwelijke huisarts in de regio die zeer zorgvuldig onderzoek doet bij dit soort problemen. Ze wil me in ieder geval heel graag helpen. En dat kan ik alleen maar waarderen. Ze overlegt met de s.ksuologe mevrouw S. en ik mag daar een keer langskomen. Ook mag ik naar die vrouwelijke huisarts voor lichamelijk onderzoek. Deze aanpak valt goed bij mij. Ik voel me serieus genomen. En ik krijg weer een goed gevoel, omdat ik er weer mee aan de slag ga… Motivatie en vertrouwen is weer een beetje terug! Hopen dat er wat positiefs uitkomt… 🙂 Continue reading

5. Koninginnenacht

5. Koninginnenacht

Kinderwens

koninginnedagHet is inmiddels een paar dagen voor Koninginnedag. Maar voordat Nederland in feestgedruis uitbarst, hebben wij een klein eigen feestje. Want de fysio denkt dat ik misschien al wel ontspannen genoeg ben en vriendjelief heeft dat als hint opgevat om een voordeelpak c.nd..ms te kopen 😉 Kaarsje aan. Misschien ook wel een muziekje, ook al kan ik me dat niet meer echt herinneren. We doen braaf de ontspanningsoefeningen. Natuurlijk is er ook wat ‘eerste-keer-geklungel’, maar dat mag de pret niet lukken, want het lukt! Het past! Het is niet pijnloos, maar HOERA! Het past!

Vriendjelief is ook helemaal in de zevende hemel en niet eens om ‘obvious reasons’ die een 19-jarige student zou kunnen hebben 😉 Jee! Het is gelukt! Wij hangen de vlag uit! 😀

* De reden dat ik dit zo schrijf, is omdat er vanuit verschillende ‘vreemde’ websites wordt door gelinkt. Google stelt dit niet op prijs en rankt deze website lager. Terwijl het over heel wat anders gaat! Vandaar…!

4. Lange weg

4. Lange weg

Kinderwens

lange-wegBraaf ging ik wekelijks naar de fysiotherapeut. Naar Sylvia, een aardige vrouw. Ik zie mezelf nog zitten op die skippybal, ik luister naar haar verhaal en doe wat oefeningen. Ontspanningsoefeningen met name. De helft daarvan waren yogahoudingen, weet ik nu. Haar man is osteopaat en die zei iets over ‘linkerkant’, ‘baarmoeder’, ‘strekken’. Heel precies weet ik het me niet meer te herinneren… Maar ik strek mijn linkerkant elke ochtend als ik wakker word. Geen idee waarom precies, maar het kan maar helpen! Ook op de fiets bleef ik oefenen; op mijn oude barrel van een fiets, ongezien spannen en ontspannen..

Oh, wat voelde ik me een faalvrouw. Iets wat de hele wereld kan en veelvuldig doet, kan ik niet. Voor iemand met faalangst is dit toch falen van de bovenste plank… Een flinke deuk in mijn eigen waarde, ook al heb ik een begripvol en geduldig vriendje. Uit onze mailwisselingen, die ik terug lees, blijkt dat ik het er moeilijk mee heb. Vriendlief pept me op afstand op met lieve woorden. Maar ik weet dat het niet helpt. Misschien voor even. Want eigenlijk is er maar één ding dat me gerust kan stellen…

Nog een lange weg te gaan…

3. De diagnose

3. De diagnose

Kinderwens

huisarts diagnoseHet is maart 2006 inmiddels. Ik zit in de wachtkamer bij de huisarts. Ik had om een vrouw gevraagd, en toevallig was de huisarts in opleiding een vrouw. Dat kwam goed uit. Ik was nog nooit voor ‘zoiets’ naar een arts geweest, dus met klamme handjes zat ik te wachten tot ik binnen werd geroepen. Van tevoren had ik mezelf al suf gegoogeld naar een mogelijke oorzaak van mijn probleem en die ook gevonden: v.ginisme*. Een héél oncharmante term voor iets nog oncharmanters: “het onvrijwillig samentrekken van de spieren rondom de v.g.na* waardoor het (bijna) onmogelijk wordt om geslachtsgemeenschap te hebben”. Feest!

Maar goed.. De huisarts in opleiding was heel vriendelijk. Ik vertelde mijn verhaal en mocht daarna op de behandeltafel gaan liggen voor onderzoek. En inderdaad: v.ginisme. Eigenlijk vond ik dat ze die conclusie wel heel snel trok. Ik opper zelf een mogelijke diagnose, ze voelt even en ja, dat is het. Op naar de fysio-/bekkenbodemtherapeut… Met dat verhaal ging ik naar huis en mailde mijn vriendje:

Ben dus naar de dokter geweest. Hoera! V.ginisme geconstateerd. Althans… Ze heeft niet meer geconstateerd dan ikzelf met behulp van jou en internet heb gedaan, dus useless… Behalve dat ze me doorverwezen heeft naar de fysiotherapeut. Negen keer… 😐 Hopen dat dat wat op gaat leveren.

* De reden dat ik dit zo schrijf, is omdat er vanuit verschillende ‘vreemde’ websites wordt doorgelinkt. Google stelt dit niet op prijs en rankt deze website lager. Vandaar…! 😉

2. Eerste keer

2. Eerste keer

Kinderwens

eerste-keerOm kinderen te krijgen, moet je s.ks* hebben. Als je nu denkt ‘no shit, Sherlock’, dan geef ik je gelijk, want ja.. Dat is algemene kennis 😉 Dat s.ks niet altijd zo vanzelfsprekend is, hoor je helaas minder vaak. Maar voor mij werd dat al snel pijnlijk – in mijn geval letterlijk 😉 – duidelijk…

Het was een doodgewone avond. Waarschijnlijk op een vrijdag of zaterdag, want dan was mijn toenmalige vriendje vaak bij mij. Daar lag ik, met mijn grote liefde in een kleine studentenbedje. We hadden al wel eens wat uitgespookt, maar die avond wilden we iets meer. Superspannend natuurlijk! Ik was het type meisje dat zeker wilde weten dat ‘het goed zat’ voordat ik het bed met iemand deelde, maar met hem voelde het vertrouwd. Ik kende hem vanaf mijn veertiende. Jarenlang mijn beste vriend. Niemand wist zoveel van mij als hij. Al mijn eerste keren had hij – op afstand – meegekregen. Dus deze eerste keer met hem delen was  bijna een vanzelfsprekendheid. Maar niets bleek minder waar. Wat voor iedereen ‘normaal’ lijkt, bleek dat voor ons (lees: mij) niet en zo viel er niet alleen een avond in het water, ook mijn toekomstbeeld kwam even op losse schroeven te staan…

*) De reden dat ik dit zo typ, is omdat er vanaf verschillende p..nosites wordt doorgelinkt naar deze website. Google vindt dit niet leuk, waardoor ik ook weer lager in de ranking kom te staan.

1. Vroege kinderwens

1. Vroege kinderwens

Kinderwens

kinderwensAl sinds mijn kinderjaren weet ik dat ik moeder wil worden. In groep 8 knutselde ik al iets voor de babykamer – want ik wist zéker dat die kinderkamer uit één of ander tijdschrift het ging worden 😉 Ik wist ook de namen al, voor een jongen én een meisje. Ik had al snel meerdere vaste oppasadresjes en ik genoot er elke keer weer enorm van! Ik had vanaf m’n achttiende een serieuze relatie met m’n eerste liefde. We studeerden allebei en ik had in m’n hoofd dat we na onze studie nog even zouden werken, trouwen en dan aan kindjes zouden beginnen.

Achttien, verliefd en naïef, wist ik nog niet dat er nog wel wat kinken in de kabel zouden komen…